deon.pl / pzk
Radykalizm bywa odbierany jako dziwactwo, gdy przekracza społeczne normy i burzy poczucie bezpieczeństwa. Jego źródłem mogą być zarówno świadome wybory – wynikające z potrzeby sensu, wolności i autentyczności – jak i nieuświadomione motywacje: lęk, potrzeba uznania czy ucieczka od przeciętności. Granica między jednym a drugim zaciera się przez błędy poznawcze: upraszczanie ocen, projekcje czy konformizm. To, co wydaje się ekscentryczne, może być głęboką konsekwencją wartości albo ich zniekształceniem. Skutki są ambiwalentne: od przemiany życia i inspiracji innych po izolację, niezrozumienie lub szkodliwy fanatyzm.
W świecie pełnym napięcia, obowiązków i niepokoju, słowa Jezusa z Ewangelii według św. Mateusza brzmią jak zaproszenie do zatrzymania się. W liturgiczne wspomnienie św. Katarzyna Sieneńska Kościół przypomina o prostocie wiary i obietnicy, która nie traci aktualności: ukojenie jest możliwe, ale nie tam, gdzie zwykle go szukamy.
Są takie momenty w historii, w których Polacy potrafią zrobić coś wielkiego - razem. I chociaż zdarzają się one rzadko, kiedy już mają miejsce, o Polsce mówi cały świat. Jeden taki moment właśnie przeszedł do historii, a my jesteśmy jego świadkami.
deon.pl / pzk
Czy możliwe jest życie, które staje się w całości darem dla innych? Historie takie jak Joanny Beretty Molla, Małgorzaty d’Youville, Franciszki Cabrini czy Maksymiliana Marii Kolbego pokazują, że chrześcijańskie poświęcenie nie rodzi się z heroizmu oderwanego od życia, lecz z głębokiego zaufania Bogu i codziennej decyzji miłości. Oddać życie za innych nie zawsze oznacza dramatyczny gest – częściej jest to wytrwałe trwanie przy drugim człowieku mimo bólu, strat czy niezrozumienia. Czy jednak taka postawa nie stawia człowiekowi wymagań ponad miarę? Ewangelia nie tyle nakłada ciężar, ile zaprasza do miłości, która dojrzewa stopniowo i przemienia zarówno tego, kto daje, jak i tego, kto otrzymuje.
Marcin Jurak MIC
"Porażka rani ciało, sukces zaś wystawia duszę na próbę. Po zwycięstwie nad Goliatem Dawid staje się bohaterem narodowym. Kobiety śpiewają: »Saul pobił tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy« (1 Sm 18,7). Taki moment mógłby zniszczyć większość ludzi, bo nic tak łatwo nie rujnuje serca jak uznanie. (...) Dawid nie wpada w tę pułapkę, bo nie korzysta z popularności, by buntować ludzi przeciw Saulowi lub tworzyć własne stronnictwo. Jego serce pozostaje wolne. Wie, że zwycięstwo jest dowodem nie jego osobistej wielkości, ale Bożej obecności: »Nie mieczem ani dzidą Pan ocala«". Przeczytaj fragment książki Marcina Juraka MIC "Sens mimo wszystko. Droga od zagubienia do odnalezienia siebie".
„Czyny... świadczą o Mnie”. To jest nie tylko prawda w odniesieniu do Jezusa. To jest podstawowa zasada rachunku sumienia każdego człowieka. To jest także jasne kryterium rozpoznania, co jest u podstaw naszego życia i działania. W dobrym rachunku sumienia przyglądamy się nie tylko myślom czy pragnieniom, ale przede wszystkim czynom, bo one rozstrzygają o prawym i moralnym postępowaniu.
deon.pl / pzk
Odnalezienie własnego powołania rzadko zaczyna się od spektakularnego przełomu – częściej od uczciwych pytań i małych kroków. Kluczem jest uważność na to, co porusza serce, gotowość do działania oraz odwaga, by nie kopiować cudzych scenariuszy. Pomagają cisza, refleksja, modlitwa i rozmowa z kimś doświadczonym; przeszkadzają pośpiech, lęk i pogoń za oczekiwaniami innych. Własną drogę odkrywa się nie tyle przez analizowanie wszystkiego z góry, ile przez wierność temu, co „tu i teraz” – bo to właśnie codzienność najczęściej odsłania sens i kierunek życia.
Jedna trzoda i jeden pasterz. Jezus zapowiada czas ‘jednej trzody’. Chodzi o ludzi, o wspólnotę. Nie chodzi o większą zagrodę, w której można wszystkich ‘uwięzić’. Jezus wydobywa nas z zamkniętych ‘klatek’ religijnych czy świeckich, byśmy żyli pełnią Jego wolności, byli jedną trzodą w miłości i wzajemnej służbie.
Możemy mieć w głowach pewien konkretny, niemal cukierkowy obrazek – kiedy słyszymy „Niedziela Dobrego Pasterza”, przed oczami staje nam Jezus w białej szacie, trzymający na ramionach wyjątkowo puszystą i czystą owieczkę. Jednym słowem: sielanka. Problem w tym, że taka wizja chrześcijaństwa jest nie tylko nieprawdziwa, ale przede wszystkim szkodliwa. Bo jeśli myślimy, że pójście za Jezusem to spacer po bezpiecznym, ogrodzonym wybiegu, to przy pierwszym lepszym życiowym tąpnięciu po prostu się rozbijemy. Chrześcijaństwo nie jest ofertą biura podróży „all inclusive” do krainy bezproblemowości. Jest propozycją wejścia w prawdę, która czasem boli, ale też daje życie.
Owce i pasterz. Mamy dzisiaj spore trudności, aby utożsamić się z tymi obrazami. Podkreślamy swoją wolność i uwiera nas konieczność ‘pójścia za pasterzem’. Obraz owcy także źle nam się kojarzy. Dzisiejsze wzorce kulturowe podsycają w nas chęć niezależności, wolności, podmiotowości. Ale to jest często złudzenie. Przy mediach społecznościowych doświadczamy niebywałego ujednolicania. One uzależniają, Jezus-Pasterz nas wyzwala.
BRD24.pl/łs
Śmierć posła Łukasza Litewki, który zginął potrącony przez kierowcę podczas jazdy na rowerze, wywołała gorącą dyskusję o naszej kulturze jazdy. Kolejna burza wybuchła wczoraj, po zatrzymaniu przez policję 17-letniej dziewczyny prowadzącej mercedesa bez wymaganego opiekuna. Choć sprawa znajdzie swój finał w sądzie, otwiera ona znacznie głębsze, moralne pytanie: czy złamanie Kodeksu drogowego to jedynie kwestia przekroczenia przepisów, czy wiąże się także z winą moralną? W świecie, gdzie brawura często mylona jest z wolnością, chrześcijańska perspektywa rzuca nowe światło na odpowiedzialność, którą bierzemy na siebie, przekręcając kluczyk w stacyjce.
deon.pl / pzk
Konflikty międzyludzkie wyrastają z różnic w wartościach, potrzebach i sposobach przeżywania świata, ale także z pychy, potrzeby kontroli czy nieprzepracowanych zranień. Mogą prowadzić do rozpadu więzi, narastania frustracji i poczucia osamotnienia, zwłaszcza gdy towarzyszy im brak przebaczenia lub dominacja jednej ze stron. Jednocześnie nie są wyłącznie destrukcyjne – potrafią odsłonić prawdę o nas samych, zmusić do refleksji i stać się impulsem do rozwoju, jeśli prowadzą do dialogu i pojednania. Problem pojawia się wtedy, gdy zamiast budować – utrwalają mechanizmy walki, zamykając drogę do autentycznej bliskości.
Wiara chrześcijańska nie jest ideologią, lecz drogą, która prowadzi z Galilei na Golgotę, gdzie objawia się chwała Boga.
Stacja7 / red
Kardynał Anders Arborelius OCD, biskup Sztokholmu, zapowiedział, że po przejściu na emeryturę chciałby wrócić do życia klasztornego i znów zostać mnichem. Duchowny podkreśla, że mimo wieloletniej posługi biskupiej wciąż czuje się przede wszystkim zakonnikiem i marzy o życiu w ciszy oraz modlitwie.
EWTN News / red
Christian Sguazzino, jeden z ośmiu seminarzystów diecezji rzymskiej, którzy w niedzielę 26 kwietnia przyjmą święcenia kapłańskie z rąk papieża Leona XIV, w dzieciństwie został wyrzucony z Mszy świętej za… „robienie chaosu”. Dziś wspomina tamto wydarzenie z uśmiechem i podkreśla, że nie tylko nie oddaliło go ono od Kościoła, ale wręcz umocniło jego powołanie.
deon.pl / pzk
Współczesna walka z szatanem to nie tylko spektakularne starcia znane z hagiografii, ale przede wszystkim codzienne, ciche zmaganie o integralność ludzkiej wolności. Zło rzadko atakuje wprost – częściej posługuje się subtelną manipulacją naszymi emocjami, pamięcią i pragnieniem życiowych „skrótów”, które obiecują łatwy sukces kosztem prawdy. Choć pokusy bywają dotkliwe, a poczucie osaczenia przez zło – paraliżujące, chrześcijańska wizja walki duchowej jest przepełniona głęboką nadzieją. Zwycięstwo nie jest bowiem wynikiem wyłącznie ludzkiego wysiłku, lecz owocem współpracy z łaską. Poprzez postawy świętych, moc sakramentaliów oraz pokorną modlitwę różańcową, człowiek zyskuje dostęp do oręża, którego zło nie jest w stanie przełamać. Ostateczny triumf Chrystusa nad szatanem jest gwarancją, że każda walka podjęta w jedności z Bogiem prowadzi do wolności i wewnętrznego pokoju.
‘Synagoga w Kafarnaum’. To nie tylko informacja topograficzna. To jest kwintesencja wcielenia. Jezus głosi swoją naukę w naszym zwyczajnym życiu, w zwykłych okolicznościach i miejscach naszej codzienności. Prawda Boża jest wcielona i staje się naszym doświadczeniem powszednim, w lokalnej wspólnocie międzyludzkiej, choć otwartej na świat, w zwyczajnej codzienności, otwartej na Boże prowadzenie i inspirację.
deon.pl / pzk
Czy życie człowieka jest wynikiem przypadku, splotu okoliczności, czy też ukrytego planu? Chrześcijańska wizja przeznaczenia nie neguje ludzkiej wolności ani roli wydarzeń losowych, ale widzi w nich przestrzeń działania Boga. To, co wydaje się przypadkiem, może stać się miejscem Bożej inspiracji, a powołanie nie zawsze objawia się w sposób oczywisty. Człowiek stoi więc na styku wyboru i łaski – między tym, co sam kształtuje, a tym, do czego jest zapraszany.
Życie nie przekazywane obumiera. "Egoizm jest bezpłodny". Ziarno, które za wszelką cenę chciałoby zachować siebie, pozostanie samo i przestaje być "ziarnem", nie przekaże dalej życia. Życie zatrzymane dla siebie, nieprzekazywane dalej, jest noszeniem śmierci i trwaniem w niej.
DEON.pl
Ojciec Adam Żak, jezuita, od dekad kładzie fundamenty pod bezpieczny Kościół w Polsce. Jest twórcą i wieloletnim dyrektorem Centrum Ochrony Dziecka, które wypracowało standardy działań na rzecz osób skrzywdzonych w Kościele. Standardy te są uznawane dziś za modelowe nie tylko w naszym kraju, ale i dla całego Kościoła. To właśnie dzięki determinacji Adama Żaka Polska posiada dziś bezpieczny system prewencji. Czy Kościół w Polsce jest dziś bezpiecznym miejscem dla dzieci? Na to i wiele innych pytań odpowiemy dziś w rozmowie z ojcem Adamem Żakiem SJ.
{{ article.description }}