Pragnę opisać pogrzeb, pozornie zwykłego człowieka - kierowcy, który zasłużył swoim życiem na iście królewski pogrzeb.

Całkiem niedawno, bo 29 kwietnia obchodziliśmy w Kościele Niedzielę Dobrego Pasterza, która zarazem inaugurowała tydzień modlitw o nowe powołania kapłańskie i zakonne. Chciałbym przy tej okazji odsunąć na bok liczne akcje promujące życie kapłańskie i zakonne, aby przebić się do sedna tej niedzieli, czyli do pytania o to - kim jest Dobry Pasterz?

Przez kilka lat chorowałam na depresję. Trzy lata trwała psychoterapia (którą spokojnie można nazwać walką, a nie psychoterapią) połączona z leczeniem farmakologicznym, ale ta, nierzucająca się w oczu choroba, trawiła mnie już na długo przed podjęciem decyzji o leczeniu.

Czy te 300 kilometrów to dla mnie bezpieczna granica tolerancji organizmu na wzmożony wysiłek ? Plecy naznaczone dyskopatią czują się bardzo dobrze, kolano z przeszłością łękotkową (chronione opaska) nie protestowało wcale. Pod względem fizycznym wracam w lepszym stanie niż wyjechałam. I o to chodzi (też).

Dwa są co najmniej rodzaje książek. Jedne czyta się nieśpiesznie. Inne wartko i łapczywie. Przy tych pierwszych trzeba niekiedy nie lada wysiłku, by dotrwać do końca. Drugie z kolei tak pochłaniają, że ani się człek spostrzeże, a już obraca ostatnią stronicę. Do tej wtórej niewątpliwie grupy zaliczyć wypada iście gotycką prozę Zafóna.

Przepraszam, ale mnie to nurtuje. Być może to nikogo nie obchodzi, jednak zaciekła obrona religijnego dogmatyzmu ewolucyjnego musi zastanawiać. Nic tak nie odświeża umysłu jak prowokacyjne stwierdzenia.