#słowo na dziś

Czasem łatwiej słuchać obcych niż tych, których znamy od lat. Przyzwyczajenia i własne wyobrażenia sprawiają, że przestajemy naprawdę słyszeć to, co druga osoba ma nam do powiedzenia. Jezus w Nazarecie doświadcza właśnie takiego odrzucenia. Dzisiejsza Ewangelia pyta, czy potrafimy przyjąć słowo, które burzy nasze przekonania i oczekiwania, nawet jeśli jest niewygodne.

Dopiero co otrzymał „władzę kluczy”, a chwilę później usłyszał najostrzejsze słowa, jakie Jezus kiedykolwiek skierował do swojego ucznia: „Zejdź Mi z oczu, szatanie!”. Dlaczego Piotr, który chciał przecież chronić swojego Mistrza przed cierpieniem, nagle stał się dla Niego przeszkodą? Wpadamy w tę samą pułapkę za każdym razem, gdy próbujemy układać życie według własnego planu i odrzucamy to, co trudne. Odkryj, dlaczego ucieczka przed życiowym krzyżem może okazać się największą stratą i jak przestać gorszyć się tym, co w wierze wydaje się nam zbyt wymagające.

Herod wiedział, że Jan Chrzciciel mówi prawdę. Słuchał go, choć jego słowa budziły w nim niepokój. Ostatecznie jednak bardziej niż własnego sumienia posłuchał ludzi wokół siebie. Dzisiejsza Ewangelia stawia niewygodne pytanie: co robimy z prawdą o sobie, kiedy burzy nasz spokój i domaga się zmiany?

Nie znamy dnia, godziny ani okoliczności naszego ostatecznego spotkania z Panem. Ewangelia nie chce nas przerazić. Nie ma na celu przestraszyć nas czy wstrząsnąć nami. To nigdy nie jest dobra metoda katechetyczna i nie przynosi właściwych owoców duchowych. Jak więc interpretować tę Ewangelię?

Nie wiemy, kiedy przyjdzie Pan, dlatego jesteśmy wezwani do czuwania. Nie chodzi jednak o życie w strachu, lecz o uważność, wierność i rozeznawanie Bożej obecności w codzienności. Bo gotowość na spotkanie z Panem zaczyna się nie w odległej przyszłości, lecz w tym, jak przeżywamy każdy dzień.

Maryja dostrzega brak, zanim ktokolwiek zdąży poprosić o pomoc. W Kanie Galilejskiej zwraca się do Jezusa, a sługom zostawia proste wezwanie: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. W uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej Ewangelia przypomina o Tej, która oręduje za człowiekiem i prowadzi go do swojego Syna. Jej obecność towarzyszy uczniom zarówno w chwilach radości, jak i w najtrudniejszych momentach ich drogi.

Natanael podchodzi do Jezusa z wątpliwościami i uprzedzeniami. Wystarczy jednak jedno spotkanie, by rozpoznał w Nim Syna Bożego. Dzisiejsza Ewangelia przypomina, że nasze pytania, lęki i schematy nie muszą oddalać nas od Boga. Jezus zna nas, zanim jeszcze zdecydujemy się do Niego przyjść – i zaprasza, byśmy sami „poszli i zobaczyli”.

Jezus mocno ostrzega przed sytuacją, w której łatwo można pouczać innych, a znacznie trudniej spojrzeć na własne życie. W dzisiejszej Ewangelii padają słowa o obłudzie, poklasku i pragnieniu bycia zauważonym. Ale to nie jest tylko opowieść o faryzeuszach sprzed dwóch tysięcy lat. To także pytanie o nas: czy moja wiara naprawdę przemienia moje życie, czy czasem zamieniam Ewangelię w zbiór zasad, których oczekuję przede wszystkim od innych?

Jedną z największych pokus ludzi uważających się za prawych i pobożnych jest zamknięcie się na Boże prowadzenie. Saduceusze próbowali udowodnić "absurd" nauczania Jezusa. Faryzeusze zadają podchwytliwe pytania. My też, kiedy wymagania religijne są nam niewygodne, próbujemy je dezawuować i "ominąć". Jesteśmy jak saduceusze i faryzeusze.

Przypowieść o uczcie weselnej jest jak lustro, w którym możemy zobaczyć własną wiarę. Łatwo dostrzec tych, którzy odrzucają Boże zaproszenie, szukają wymówek albo uważają się za lepszych od innych. Trudniej zapytać, czy sami nie uchylamy się od tego, do czego wzywa nas Bóg.

Przypowieść o gospodarzu i robotnikach w winnicy konfrontuje nas z tkwiącymi głęboko przekonaniami o zdobywaniu i posiadaniu. To przejmujący sprzeciw wobec ludzkiej potrzeby sumowania zasług i dobrych uczynków. Ostatecznie przecież nie da się „policzyć” Bożej miłości. Jest ona nieskończona i dostępna dla każdego, kto pragnie z niej czerpać z otwartym sercem.

Jezus nie patrzy z wyrzutem. On nas rozumie i wskazuje na właściwą perspektywę. Przenika swoim spojrzeniem nasze wnętrza. Potwierdza, że nikt nie zbawia się sam. To Bóg jest naszym zbawcą! On wszystko może. Spojrzenie i słowa Jezusa przywracają właściwą hierarchię duchową.

Bogaty młodzieniec przestrzegał przykazań i pragnął czegoś więcej, a jednak odszedł od Jezusa zasmucony. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje, że przeszkodą w pójściu za Bogiem nie muszą być same pieniądze. Może nią stać się wszystko, czego kurczowo nie chcemy puścić.

Jezus przypomina, że prawdziwa miłość nie polega na szukaniu drogi ucieczki, ale na gotowości do daru z siebie. Wierność może wydawać się ograniczeniem, tymczasem Ewangelia pokazuje ją jako drogę do wolności i pełni życia. Dzisiejsze Słowo zachęca też, by przyjrzeć się własnym intencjom i zapytać, czy naprawdę szukamy prawdy, czy raczej próbujemy dopasować ją do swoich oczekiwań.

Czym grozi brak przebaczenia i dlaczego przebaczenie jest fundamentem wspólnoty? W dzisiejszej Ewangelii Jezus pokazuje, że podstawą wspólnoty nie jest doskonałość, ale przebaczenie i braterstwo.

Jezus porusza w tym fragmencie kilka kwestii: o braterskim upomnieniu, o władzy wspólnoty w definiowaniu problemów i rozwiązań, o skutecznej roli bratniej modlitwy i o obecności Pana pośród wspólnoty wiary. Praktykowanie miłości braterskiej wymaga dojrzałości i wrażliwości. Dlatego tak ważne jest, aby narzędzia upomnienia braterskiego nie wykorzystywać instrumentalnie zwłaszcza w celu manipulowania.

Obumierające ziarno pszenicy jest obrazem Jezusa, który zapowiada swój krzyż i jego owoc. Okrutna śmierć na drzewie krzyża jest rzeczywistą stratą, cierpieniem i bólem. Ale to jest jedyna droga do życia na wieki. Nie zostaliśmy wybawieni "od śmierci" - umrzemy wszyscy. Zostaliśmy wybawieni "przez śmierć". Przede wszystkim przez śmierć Jezusa, która w życiu każdego z nas aktualizuje się przez "obumieranie" grzechu.

O tym, „abyśmy nie wynosili się z powodu sukcesów i nigdy nie przeceniali własnych sił, a zarazem, abyśmy nie popadali w rozpacz, nawet w chwilach ciemności” mówił Papież w rozważaniu przed południową modlitwą Anioł Pański. „W każdej sytuacji Jezus nas nie opuszcza, jeśli z pokorą przyjmiemy Go do łodzi naszego życia”.

Czy wystarczy odrobina wiary, by dokonać rzeczy niemożliwych? W sobotniej Ewangelii Jezus wyjaśnia, że problemem nie jest ilość wiary, lecz jej jakość. Zachęca do ufności, która opiera się na Bogu, a nie na własnych siłach.

Święto Przemienienia Pańskiego jest niczym symboliczne zaproszenie do uważności na Boga, którego doświadczamy. To wyraźny sygnał, że Jego obecność może objawiać się w naszej często zabieganej rzeczywistości, chwilach zwątpienia i niepewności oraz w przemianach, które w nas zachodzą. Wszystko to ma prowadzić do głębszego zrozumienia i wypełnienia misji, do której zostaliśmy powołani. Bóg nie czeka na moment, w którym będziemy najbardziej gotowi. Zawsze jest obok, by wyjść nam na spotkanie. Nawet jeśli, tak jak trzej uczniowie na górze Przemienienia, możemy nie czuć się godni, by w pełni doświadczyć i zrozumieć to, co się nam przydarza.

{{ article.description }}