Komentarze

Lech Kaczyński i jego żona Maria spoczęli w krypcie na Wawelu. Brawami żegnali ich przybyli do Krakowa ludzie z całej Polski. Do drzwi świątyni prezydenta i prezydentową odprowadzało bicie Dzwonu Zygmunta. Oddano 21 salw artyleryjskich.

„Katyń – las katyński – nieprzerwanie od 67. lat złowrogo brzmiące słowa" - niewygłoszone przemówienie Andrzeja Sariusz-Skąpskiego, Prezesa Zarządu Federacji Rodzin Katyńskich, ofiary katastrofy pod Smoleńskiem.

Wbrew wszelkim zaszłościom, najbardziej bolesnym, narody muszą żyć w zgodzie, by budować lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci. Nikt, tym bardziej całe narody, nie mogą sobie pozwolić na nieustanne wpatrywanie się w doznane krzywdy. Życie toczy się dalej - pisze o. Józef Augustyn SJ.

Tonąca w kwiatach polska ambasada w Moskwie, tysiące zniczy, gesty solidarności i współczucia. Wielu powtarza, że jeśli z tragedii pod Smoleńskiem mamy wyciągnąć jakieś dobro, to jest nią pojednanie z Rosjanami. Czy jest to w ogóle możliwe?

Brak słów nie powstrzymuje nas przed komentowaniem tragicznego wydarzenia, jakim była sobotnia katastrofa rządowego samolotu. Chłoniemy kolejne refleksje nie tylko z ciekawości, ale by zrozumieć, oswoić tę niecodzienną, ale przecież jakoś dobrze znaną, tak bardzo polską niestety sytuację.

Głodny wiedzy, utalentowany dyplomata i oazowicz – tak Mariusza Handzlika, jedną z ofiar katastrofy pod smoleńskiej, wspominają przyjaciele z rodzinnego Bielska-Białej.

Dźwięk SMS-ów i dzwoniące telefony komórkowe wywołały poruszenie. Pojawiały się niespójne informacje z kraju: najpierw o awarii samolotu, który nie może wylądować, potem o niegroźnym, gaszonym pożarze, o wypadku, w którym są ofiary, w końcu o katastrofie, z której prawdopodobnie nikt nie ocalał.

Polityk, którego celem było przywrócenie ładu moralnego w naszej najnowszej historii. Człowiek przedstawiany jako kostyczny ponurak, który w rzeczywistości był osobą ciepłą i wesołą.

Z wielkim wzruszeniem przeżyłem wczorajszą niedzielę. Będąc z dala od ojczystego kraju, doświadczyłem niezwykle poruszającego odzewu ze strony moich współbraci, amerykańskich jezuitów, którzy całą sobotę i niedzielę okazywali mi wyrazy współczucia, zapewniając mnie o swojej modlitwie i pamięci w tych szczególnych dniach.