Wiara i społeczeństwo

Każdego dnia jeden Belg umiera w wyniku eutanazji. Zdecydowana większość z nich odchodzi z tego świata w domach, odebranie życia rzadko ma miejsce w zakładach opieki czy w szpitalach. 80 procent Belgów opowiada się za eutanazją. Ponad 70 procent przypadków ma miejsce w północnej części kraju – w katolickiej Flandrii. W przepisach prawa czynność odebrania życia nazywa się “pomocą w umieraniu”. W sąsiadującej z Belgią Holandii, która jako pierwsza wprowadziła taką możliwość – szacuje się, że co dwudziesty zgon spowodowany jest eutanazją.

Narodowy Dzień Życia – 24 marca – święto, które zostało uchwalone przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w 2004 roku. W latach ubiegłych obchody odbywały się pod hasłami: „Dom pełen skarbów”, „Być ojcem – rola życia”, „Razem na zawsze”, „Jestem mamą – to moja kariera”, „Stawiam na rodzinę!”, a w roku bieżącym – „Solidarność międzypokoleniowa”. Celem kampanii jest afirmacja wartości rodzinnych i budowanie pozytywnego klimatu wokół rodziny.

Zbigniew Nosowski sklasyfikował katolików polskich. Naczelny „Więzi” z precyzją socjologa opisuje różne nurty ideowe w polskim Kościele. Mam jednak wrażenie, że „polskie katolicyzmy”, nie po raz pierwszy dyskutowane, to konstrukcje mocno teoretyczne, próbujące usystematyzować rzeczywistość kościelną, ale ją upraszczające.

W XVI – XVIII w. sieć kilkudziesięciu szkół prowadzonych przez zakon jezuitów pokrywała szerokie połacie Rzeczypospolitej. Szkoły te słynęły z gruntownego wykształcenia, nowoczesnych metod dydaktycznych oraz propagowania szerokiego dostępu do oświaty. W Polsce – po kasacie zakonu, po zaborach, wojnach, po okresie komunizmu i wielu zawirowaniach dziejowych – zakon jezuitów prowadzi obecnie dwie szkoły średnie i dwie uczelnie wyższe.

W Polsce rządzonej przez komunistów było zaledwie kilka enklaw, gdzie człowiek mógł przez chwilę odetchnąć, poczuć się wolnym, przede wszystkim zaś usłyszeć prawdę. Jedną z nich bez wątpienia był Kościół.

Polska, jak i cały region Europy Środkowowschodniej, przeżywa dziś okres istotnych przemian historycznych. Winien być to zatem czas szczególnej refleksji, rozeznania i odpowiedzialności, do której każdy z nas – i świeckich, i kapłanów – jest powołany.

„Santo subito!” - wołaliśmy, jednym głosem, z głębi jednego serca, podczas pogrzebu Jana Pawła II.

Ciągle stawiane jest pytanie: czy Kościół posiada jakiekolwiek uprawnienia do zajmowania się sprawami gospodarczo-społecznymi? Czy w ogóle ma prawo mieszać się do dziedzin, które go właściwie nie dotyczą?

W miarę upływu lat od śmierci o. Stanisława Musiała (1938-2004), jezuity, zainteresowanie jego życiem i działalnością nie tylko nie ustaje, ale zdaje się nieustannie wzrastać, o czym świadczą obchody kolejnych rocznic jego śmierci, poświęcone mu publikacje czy też organizowane spotkania na jego temat. Bardzo ważnym źródłem do pełniejszego poznania o. Musiała jest jego, nieodkryta dotąd, bogata twórczość epistolarna. Redakcja „Życia Duchowego” przygotowuje do wydania prywatne listy o. Stanisława do rodziny. Poniżej publikujemy przygotowaną z tej okazji rozmowę z siostrami o. Stanisława: Marią Sułkowską i Barbarą Twaróg, która będzie dołączona do listów.