Być księdzem - pytania o motywacje

Motywacje SĄ, albo ich NIE MA.
"TAK,TAK-NIE,NIE"

Pewnie tak, ale moą być dobre lub złe. I z całą pewnością mogą się też zmieniać... tak jak poglądy (już o krowie tu nie będę wspominać;) No i czasem człowiek nie do końca jest świadom swoich motywacji, wydaje mu się, że robi coś dla Boga, a w rzeczywistości robi tylko i wyłącznie dla siebie...

skoro Bóg dozwolił aby złożył śluby zakonne i\\lub przyjął święcenia kapłańskie, to znaczy, że to jest TO), albo po prostu ta osoba jest niedojrzała emocjonalnie... Być może była ona niezdolna do trwałego wyboru i trwania w tym wyborze, tylko zmieniała zdanie jak chorągiewka...

Może dozwala też niektórym, by odegrali rolę czarnego charakteru, nieszczęsnego Judasza. Przede wszystkim najwidoczniej dozwala, by ludzie realizowali swoją wolną... i niewolną wolę.

Niedojrzałość emocjonalna (przez niektórych zwana indywidualizmem), niezdolność do trwałych wyborów (przez niektórych zwana elastycznością) - ponoć przykry znak czasów.

"To cudowne doświadczenie skuteczności opieki Niepokalanej miało dla kleryka Maksymiliana znaczenie nie tylko w wymiarze czysto medycznym (powrót do zdrowia). Według ówczesnej praktyki Kościoła – utrata kciuka prawej ręki mogła być przeszkodą utrudniającą otrzymanie święceń kapłańskich. To cudowne uzdrowienie było więc dla niego także znakiem troski Maryi o Jego powołanie kapłańskie. Po raz kolejny doświadczył tej troski Niepokalanej gdy w roku 1917 zachorował na gruźlicę i udało się tę chorobę zaleczyć. Dzięki temu mógł bez przeszkód przyjąć święcenia kapłańskie. Te doświadczenia sprawiły, że Ojciec Maksymilian w sposób szczególny czcił Maryję Niepokalaną jako Patronkę i Opiekunkę swojego kapłaństwa5. Sam zaś uważał siebie za tego, który doświadczył dobrodziejstwa uzdrowienia dzięki objawieniom Maryi w Lourdes (dzięki cudownej wodzie)."

http://ptm.rel.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=87%3Asw-maksymilian-maria-kobe-o-lourdes&catid=56%3Aartykuly&Itemid=81&limitstart=1

@Słaba
Ci którzy przyszli dla kasy, przynajmniej na moim roczniku, szybko się wykruszyli, choć nie do końca dzięki formacji duchowej, raczej mieli problemy ze zdaniem egzaminów. Został bodajże jeden, ale tu trudno powiedzieć, bo to człowiek tak zamknięty w sobie, że trudno coś o nim powiedzieć.
Zaczynam jednak myśleć, że o prawdziwą motywację można by pytać dopiero na piątym, szóstym roku, bo w ciągu tych paru lat bardzo dużo zmienia się w człowieku, u niektórych na lepsze, u innych na gorsze.

Niektórzy przekonani przekonują się, że nie dla nich kapłańska droga (może mieli tylko powołanie do sprawdzenia tego: niektórzy podczas formacji znajdują małżonków, jak siostra mojego kolegi - dominikanka spotkała pewnego franciszkanina - obecnie są małżeństwem, wszystko zgodnie z prawem :)). Gorzej, jak po iluś latach od święceń ksiądz dochodzi do wniosku, że nie dla niego działalność kapłańska. To jest dramat. Czy formacja zakonna nie przygotowuje lepiej do podjęcia ostatecznej decyzji od formacji "świeckiej" ograniczając skalę wspomnianych dramatów? Chodzi również o względy finansowe - zakonnik raczej się dla siebie nie dorobi, prawda? Ogólnie rzecz biorąc księża zakonni cieszą się większą sympatią...

Tu się zgadzam. Sam bym powiedział, że Bóg "kusi" (jakkolwiek to zabrzmi ;) człowieka do zakonu, być może też po to, że właśnie tam, będzie mógł (Bóg), dokładnie i w odpowiednich warunkach przekazać jakie jest właściwe powołanie takiego delikwenta. W świecie często nie masz czasu ani\lub warunków do tego, aby móc spokojnie wejść w siebie - w zakonach, lepszych warunków do tego nie znajdziesz (zwłaszcza w jezuickich - 30 dniowe rekolekcje Ignacjańskie - jeśli ktoś je dobrze odprawi, to wg. mnie to nie ma siły żeby nie wiedział wtedy już co chce w życiu robić).
Co do sytuacji gdzie ktoś po latach odkrywa, że "to nie to", cóż ja mam dwie teorie na ten temat - albo jest to pokusa, której ktoś ulega (no bo skoro Bóg dozwolił aby złożył śluby zakonne i\lub przyjął święcenia kapłańskie, to znaczy, że to jest TO), albo po prostu ta osoba jest niedojrzała emocjonalnie... Być może była ona niezdolna do trwałego wyboru i trwania w tym wyborze, tylko zmieniała zdanie jak chorągiewka... W czasie formacji seminaryjnej pewnie jest takie myślenie, że "jakoś to będzie" - nie będzie...