Prosto i bezpośrednio

Jesteśmy dziećmi Bożymi. Z tego faktu wynikają pewne cechy, którymi powinna się charakteryzować nasza rozmowa z Ojcem. Nie tyle chodzi tutaj o zasady, które na­leżałoby przestrzegać, co raczej o właściwości wynikające w naturalny sposób z naszej podstawowej wię­zi z Bogiem. Będąc dziećmi Boga, Jego drogimi syna­mi i córkami, możemy się modlić z prostotą i ufno­ścią, a zarazem z determinacją i posłuszeństwem.

Jezus uczył, by modlić się do Boga tak, jak On modlił się do swego Ojca, a Jego modlitwa była pro­sta i naturalna. Wszystkie modlitwy Jezusa w Ewan­geliach - nawet ta najdłuższa, zajmująca cały siedem­nasty rozdział Ewangelii według św. Jana - odznaczają się prostotą. Nie znajdziemy w nich żadnych zawiłych peryfraz: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś prostaczkom" (Mt 11,25). „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego" (Łk 23,46). Aby Bóg nas wysłuchał, nie są konieczne ani długie modlitwy, ani wielomówstwo, ani ścisłe trzy­manie się przepisanych punktów.

Prośba dziecka

Z drugiej strony nie pochwalamy sytuacji, w któ­rej dziecko nie może wydusić z siebie słowa ze stra­chu przed rodzicami. Kontakt pomiędzy rodzicami a dzieckiem powinien być swobodny i niewymuszo­ny; w obecności ojca i matki dziecko powinno się czuć kochane i bezpieczne. Dobrze jest, jeśli dziecko umie okazywać wdzięczność za to, co otrzymuje od rodzi­ców, ale wyraża ją z reguły przez uśmiech lub uścisk, nie zaś poprzez formalne noty z podziękowaniami. Dziecko powinno umieć poprosić o to, czego potrze­buje, ale w sposób prosty. Gdybyśmy usłyszeli, jak syn mówi do ojca: „Och, ojcze mój, wspaniałomyślny i łaskawy, zechciej wysłuchać moje pokorne błaganie o nową piłkę, ponieważ, zaprawdę, stara piłka pruje się w szwach", wprawiło by nas to w konsternację. Spodziewamy się raczej usłyszeć: „Tato, proszę cię, kup mi nową piłkę, bo stara mi się rozlatuje."

Wszystkie nasze modlitwy mogą być równie bez­pośrednie, jak Modlitwa Pańska. Kiedy jesteśmy smutni, możemy okazywać przed Bogiem smutek, kiedy jesteśmy radośni - radość, a kiedy skruszeni - skruchę. Powinniśmy wyrażać nasze prawdziwe myśli i uczucia. Nie należy ukrywać się za zasłoną pretensjonalnego stylu w błędnym przeświadczeniu, że w ten sposób bardziej podobamy się Bogu. Ma­my modlić się słowami, które są dla nas naturalne i naprawdę wyrażają to, co myślimy i co czujemy. Prostota i bezpośredniość nie oznaczają braku sza­cunku.

Jezus jest jednym z nas

Jak wynika z opisów ewangelicznych, nawet nad chwalebnym ciałem Jezusa po zmartwychwstaniu nie unosiła się aureola. Maria Magdalena, która z pew­nością dobrze znała Jezusa, wzięła Go za ogrodnika (por.: J 20,15). Jezus przeszedł wraz z dwoma ucznia­mi kilka mil drogą wiodącą do Emaus, a oni sądzili, że jest to po prostu jakiś nieznajomy, aż w końcu po­znali Go przy łamaniu chleba (por.: Łk 24, 35). Apo­stołom Jezus objawił się piekąc im ryby na śniadanie (por.: J 21, 9-13). To przecież takie zwyczajne!

Odpowiednie słowa

Jeśli wyznawcy Jezusa mogą bez lęku wypowia­dać się wobec królów, to z o ile większym zaufaniem możemy zwracać się do naszego Ojca! Jeśli pod na­tchnieniem Ducha Świętego dajemy świadectwo wobec ludzi wrogo nastawionych, o ileż bardziej możemy pod Jego natchnieniem modlić się do Boga, który nas kocha! Jeśli nasza pewność jest niezachwia­na w obliczu ziemskich sędziów, to z o ileż większą śmiałością możemy stawać przed naszym Ojcem - Sędzią niebieskim!

Święty Paweł pisze:

Możemy polegać na natchnieniu Ducha Święte­go, kiedy stajemy przed naszym Ojcem, aby się mod­lić. Możemy śmiało zanosić proste modlitwy, wie­dząc, że modlimy się do Ojca, który nas kocha. Mo­żemy zbliżać się Boga bezpośrednio i z ufnością, bo tak modlił się Jezus i tak właśnie nauczył nas się modlić.

Fragment pochodzi z książki Uczmy się modlić jak Chrystus, George Martin, Wydawnictwo WAM