Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA)

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to ludzie, którzy wychowali się w rodzinach nadużywających alkoholu. Biorąc pod uwagę fakt, że dzieciństwo uważane jest za kluczowy okres w rozwoju tożsamości człowieka, należy przyjąć, że jego rozwój w rodzinie z problemem alkoholowym niesie za sobą wiele konsekwencji widocznych często dopiero w życiu dorosłym.

Wychodząc z założenia, że w poprawnie funkcjonującej rodzinie każdy z jej członków stara się wypełniać powierzone mu role społeczne, zaspokajające jej potrzeby, to łatwo zauważyć, iż w przypadku patologii rodziny mechanizmy te przestają funkcjonować. Tak się dzieje, gdy ktoś z jej członków nadużywa np. alkoholu. Wraz z nasileniem kryzysu rodzinnego system ten staje się coraz bardziej niestabilny.

Przeczytaj Relacje Dorosłych Dzieci Alkoholików

W obliczu tej niestabilności pozostali członkowie rodziny starają się ukryć przyczynę patologii. Stąd też w rodzinie alkoholowej dorasta się z poczuciem niejasności, winy, złości, wstydu i strachu. Osoby, które wstydziły się, że mają takich rodziców, w życiu dorosłym wstydzą się za swojego partnera i czują się winne za sytuacje w domu. Bardzo rzadko przeżywają radość i potrafią się zrelaksować. Wręcz mają skłonności do śmiertelnej powagi i są trudne we współpracy. Ludzie, którzy będąc dziećmi zagubili poczucie własnej wartości, są tacy sami w życiu dorosłym, oceniają siebie i innych bezlitośnie. Szukają potwierdzenia siebie na zewnątrz. Nie przyjmują pomocy innych i ze wszystkim chcą radzić sobie samodzielnie. Muszą być najlepsi. Trudno jest im być elastycznymi. Gdy coś idzie nie po ich myśli, czują lęk i często nie kończą rozpoczętych spraw. Z trudem przychodzi im mówienie o sobie, ponieważ dotychczas musieli być niewidoczni. Są lojalni wobec ludzi, którym się to nie należy. Życie nie ma dla nich większego sensu. Widzą świat albo w czarnych, albo w białych kolorach. Mają poczucie nieadekwatności, muszą domyślać się, co jest normalne, a co nie.

W rodzinie z problemem alkoholowym ustalone są trzy podstawowe reguły, których przestrzeganie staje się życiową koniecznością:

• nic nie mówić!
• niczego nie odczuwać!
• nikomu nie ufać!

Reguła pierwsza, „nic nie mówić", opiera się na przekonaniu dziecka, że milcząc zostawia się alkoholika w spokoju. Nie zaczepia się go i nie narzuca się mu. Jednym z ważniejszych elementów tego milczenia jest udawanie, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Jest rzeczą wiadomą, że dzieci w rodzinach z problemem alkoholowym, pomimo złego traktowania, są wobec rodziców bardzo lojalne.

Zobacz - Dorosłe Dzieci Aloholików w relacjach z innymi

Zasada druga, „niczego nie odczuwać", jest jedną z najbardziej destruktywnych, do jakich człowiek może się stosować, gdyż dziecko przygotowuje miejsce dla alkoholika w samym sobie, w swojej osobowości. Kiedy pijany rodzic zaczyna „hulać" po pokoju, budzą się w dziecku różnego rodzaju uczucia: nienawiść, smutek, samotność, porzucenie. Żadne z tych uczuć nie zostaje jednak uzewnętrznione, co jest równorzędne ze świadomym nieistnieniem owych uczuć.

Również trzecia reguła: „nikomu nie ufać", zawiera w sobie ładunek negatywnych uczuć, uniemożliwiających nawiązywanie jakichkolwiek kontaktów. Dziecko zostaje odizolowane od wszystkich bliskich mu osób. Podejrzliwość sprawia, że ma ograniczone możliwości w wyrażaniu swoich uczuć, w konfrontowaniu ich z uczuciami innych. Dzieci z rodzin, w których jest obecny problem alkoholowy, to najbardziej samotne stworzenia na Ziemi. Niemożność ufania własnym rodzicom powoduje brak zaufania do całego świata, gdyż to rodzice dla dziecka są „całym światem".