Ojcostwo

Tradycja pozostaje fundamentalną wartością w życiu człowieka. Jest ona konieczna. Bez niej człowiek byłby istotą zagubioną i stale zaczynającą wszystko od nowa. Potrzebna jest nam dziś wrażliwość na tradycję, aby zachować dla nas i naszych dzieci to, co przejęliśmy najlepszego z przeszłości od naszych ojców.

Zbudowanie więzi z dzieckiem domaga się wrażliwości na to wszystko, czym ono wewnętrznie żyje. Dojrzały ojciec szanuje więc cały świat dziecięcych odczuć i doświadczeń wewnętrznych.

Miarą wolności jest zawsze miara miłości. Jaką miłością człowiek żyje, taką też wolność buduje w sobie. Wolność nie jest jakąś pustą przestrzenią - próżnią. Jest ona istotnym elementem więzi miłości. Ojciec winien odnosić się do dzieci w duchu wolności i wychowywać je do wolności, ponieważ je kocha.

O tym jak pogodzić karierę i ojcostwo, o potrzebie dziecka, by mieć i ojca i matkę, a także o tym, że ojcowie nie są matkami-bis rozmawiało kilkudziesięciu uczestników Międzynarodowego Forum Tato.net w Warszawie

Nałogowo palący kłębek nerwów czy ojciec z instynktem budowy gniazda? Tutaj znajdziesz kilka pomysłów dotyczących tego, jak „ciężarny tata” może sensownie spędzić czas oczekiwania na dziecko, nie działając Ci przy tym na nerwy.

Miłość wyraża się między innymi poszanowaniem tych uczuć dziecka, które mogą budzić niepokój rodziców: dziecięcego gniewu, lęku, zazdrości, obrażania się. Dziecko ma prawo do swoich uczuć tak samo, jak każdy dorosły człowiek.

Być ojcem, to oddać się do dyspozycji rodziny i dzieci, służyć im i być za nie odpowiedzialnym. Ojcostwo od chwili przyjścia na świat dziecka wymaga czasu. Niczym nie da się go ani zastąpić, ani zrekompensować. Pragnienie ojcowskiej miłości jest głęboko wpisane w każdego człowieka.

Klara chce opowiedzieć tacie o całym swym dniu, podzielić się każdym doświadczeniem swego życia, uszanować chwilę, a to wszystko stanowi elementy starej tradycji modlitwy, w której każdy z nas się wychował - opowiada nam w swoim opowiadaniu Eduard Martin.

Gdy na świat przychodzi dziecko, mężczyźni w pracy zawodowej dociskają pedał gazu. Kobiety hamują. Dlaczego ciągle jeszcze w naszym społeczeństwie pod niebiosa wychwala się mężczyzn, którzy robią to, co w wykonaniu matek traktuje się jako największą oczywistość?