Ojcostwo

Przed współczesnymi ojcami są cele podobne do tych, jakie postawili sobie Kolumbowie rocznik 20. Wiedzieli, co to znaczy być patriotą w okresie niepodległości i w czasie okupacji. Podobnie my musimy wypracować pewne wzorce, jak być ojcem w XXI wieku.

Tata i mama dysponują zupełnie innymi "pudełkami z narzędziami", za pomocą których budują relację z dziećmi. Dlatego też dialog małżonków stanowi instrument umożliwiający "zgranie" wychowawcze pomiędzy rodzicami.

Ojciec buduje z dzieckiem więź nie tylko poprzez emocjonalne tulenie go, jak czyni to matka, ale także poprzez wspólną przygodę, wychodzenie do świata, odkrywanie go, zdobywanie. Już małe dziecko, odkrywając wszystkie cuda świata, doświadcza nieustannej potrzeby dzielenia się swoimi niezwykłymi odkryciami ze swymi rodzicami, zwłaszcza z tatą.

Dzieci zdają już sobie sprawę z tego, że nie ma ochrony przed śmiercią i że miłość rodziców nie będzie mogła ich przed nią nieustannie osłaniać, ponieważ nie mają oni takiej mocy. "Czy warto być dobrym i sprawiedliwym, nawet jeśli i tak się umrze, czy lepiej się bawić i korzystać z życia tak, jak się tylko da?" - pyta nastolatek.

Wielu ojców swoje wyrzuty sumienia spowodowane brakiem czasu dla własnych dzieci usiłuje uspokoić prezentami: dawaniem drogich zabawek, sprzętu technicznego, modnych ubrań. Niektórzy usiłują też "kupować sobie" dzieci większym kieszonkowym.

Dojrzały, dobry, pełen miłości ojciec jest skarbem. Nie każdy jednak może mieć z takim "brylantem" do czynienia. Kłótnie, rozwody, nieporozumienia czy niedomówienia powodują, że współcześnie wiele dzieci dorasta w obecności tylko jednego z rodziców.

Władza rodzicielska może być (i w rzeczywistości bywa) w najgorszy sposób nadużywana, wykorzystywana do uzasadnienia najbardziej brutalnej przemocy psychologicznej, do ukrywania pod płaszczykiem moralności najgorszych aspektów charakteru rodzica.

Czy myślicie, że chcielibyście być swoimi dziećmi? Czy myślicie, że w takim przypadku moglibyście sobie pogratulować? A może jesteście godni pożałowania?

Każdy rodzic ma wyjątkową, oryginalną zdolność do tworzenia relacji wychowawczej. Co stanowi zatem o wyjątkowości stylu wychowawczego każdego ojca?