Logo źródła: Mando Inside Huub Buijssen
Frustracja, poczucie winy, lęk. Nieustanne zadręczanie się - Czy mogłem zrobić coś lepiej? Depresja nie dotyka tylko chorego - jej skutki odczuwają także najbliżsi. Z czym mierzą się na co dzień? Pisze o tym psycholog Huub Buijssen w książce „Depresja. Poradnik dla przyjaciół i rodziny”, której fragment publikujemy.
Frustracja, poczucie winy, lęk. Nieustanne zadręczanie się - Czy mogłem zrobić coś lepiej? Depresja nie dotyka tylko chorego - jej skutki odczuwają także najbliżsi. Z czym mierzą się na co dzień? Pisze o tym psycholog Huub Buijssen w książce „Depresja. Poradnik dla przyjaciół i rodziny”, której fragment publikujemy.
deon.pl / pzk
Nieczystość nie jest jedynie problemem moralnym, lecz złożonym doświadczeniem dotykającym sfery emocji, relacji i duchowości. Często zaczyna się niewinnie – od ciekawości, potrzeby bliskości lub braku akceptacji – a z czasem może prowadzić do uzależnień, kryzysów w związku i poczucia pustki. Zebrane świadectwa pokazują, że jej źródłem bywa samotność, zranienia czy brak jasno określonej tożsamości, a nie tylko słaba wola. Jednocześnie wskazują drogi wyjścia: pracę nad sobą, szczerość, wsparcie drugiej osoby oraz pogłębienie relacji z Bogiem. Zarówno indywidualna walka, jak i wspólna decyzja w związku mogą prowadzić do odzyskania wolności i budowania dojrzałej miłości.
Nieczystość nie jest jedynie problemem moralnym, lecz złożonym doświadczeniem dotykającym sfery emocji, relacji i duchowości. Często zaczyna się niewinnie – od ciekawości, potrzeby bliskości lub braku akceptacji – a z czasem może prowadzić do uzależnień, kryzysów w związku i poczucia pustki. Zebrane świadectwa pokazują, że jej źródłem bywa samotność, zranienia czy brak jasno określonej tożsamości, a nie tylko słaba wola. Jednocześnie wskazują drogi wyjścia: pracę nad sobą, szczerość, wsparcie drugiej osoby oraz pogłębienie relacji z Bogiem. Zarówno indywidualna walka, jak i wspólna decyzja w związku mogą prowadzić do odzyskania wolności i budowania dojrzałej miłości.
duchowaadopcja.info / jh
Duchowa adopcja dziecka poczętego to modlitewne zobowiązanie podejmowane w intencji nienarodzonego dziecka, którego życie jest zagrożone. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej dziesiątki różańca oraz specjalnej modlitwy za dziecko i jego rodziców.
Duchowa adopcja dziecka poczętego to modlitewne zobowiązanie podejmowane w intencji nienarodzonego dziecka, którego życie jest zagrożone. Trwa dziewięć miesięcy i polega na codziennym odmawianiu jednej dziesiątki różańca oraz specjalnej modlitwy za dziecko i jego rodziców.
Vatican News/dm
Stowarzyszenie o inspiracji katolickiej „Dignitas Ukraine”, zapewnia co miesiąc pomoc medyczną i psychologiczną około 2 tysiącom pacjentów – osobom niepełnosprawnym i starszym – w około pięćdziesięciu wsiach na obszarach wiejskich obwodów charkowskiego i sumskiego.
Stowarzyszenie o inspiracji katolickiej „Dignitas Ukraine”, zapewnia co miesiąc pomoc medyczną i psychologiczną około 2 tysiącom pacjentów – osobom niepełnosprawnym i starszym – w około pięćdziesięciu wsiach na obszarach wiejskich obwodów charkowskiego i sumskiego.
Piszę do ciebie bez łagodzenia słów, bo może nikt wcześniej nie powiedział ci tego wprost. Zdradziłeś siebie. Nie w chwili słabości, nie przez przypadek, nie dlatego, że "tak wyszło". Zdradziłeś siebie świadomie, może nie jedną decyzją, ale całym ciągiem wyborów, które dobrze rozumiałeś, kiedy je podejmowałeś.
Piszę do ciebie bez łagodzenia słów, bo może nikt wcześniej nie powiedział ci tego wprost. Zdradziłeś siebie. Nie w chwili słabości, nie przez przypadek, nie dlatego, że "tak wyszło". Zdradziłeś siebie świadomie, może nie jedną decyzją, ale całym ciągiem wyborów, które dobrze rozumiałeś, kiedy je podejmowałeś.
deon.pl / pzk
Antykoncepcja pozostaje jednym z najbardziej złożonych dylematów moralnych współczesności. Dla jednych jest wyrazem odpowiedzialności i kontroli nad własnym życiem, dla innych – naruszeniem naturalnego porządku, jedności miłości i przekazywania życia. W perspektywie chrześcijańskiej sprzeciw wobec niej wyrasta nie tylko z norm, lecz z określonej wizji człowieka, relacji i sensu ludzkiej płodności.
Antykoncepcja pozostaje jednym z najbardziej złożonych dylematów moralnych współczesności. Dla jednych jest wyrazem odpowiedzialności i kontroli nad własnym życiem, dla innych – naruszeniem naturalnego porządku, jedności miłości i przekazywania życia. W perspektywie chrześcijańskiej sprzeciw wobec niej wyrasta nie tylko z norm, lecz z określonej wizji człowieka, relacji i sensu ludzkiej płodności.
deon.pl / pzk
Przekonanie, że cierpienie jest karą za grzechy, ma długą historię i wyrasta z ludzkiej potrzeby wyjaśniania zła oraz przywracania moralnego porządku świata. W tradycji biblijnej pojawiają się obrazy kary, jednak chrześcijaństwo – zwłaszcza w nauczaniu Jezusa – wyraźnie odchodzi od prostego utożsamienia winy z nieszczęściem. Jezus podważa schemat „cierpienie = kara”, pokazując, że dotyka ono także niewinnych, a jego sens często pozostaje tajemnicą. Zamiast wizji Boga jako surowego sędziego, Ewangelia proponuje perspektywę miłosierdzia, nawrócenia i nadziei, w której cierpienie może stać się przestrzenią spotkania z Bogiem, a nie dowodem Jego gniewu.
Przekonanie, że cierpienie jest karą za grzechy, ma długą historię i wyrasta z ludzkiej potrzeby wyjaśniania zła oraz przywracania moralnego porządku świata. W tradycji biblijnej pojawiają się obrazy kary, jednak chrześcijaństwo – zwłaszcza w nauczaniu Jezusa – wyraźnie odchodzi od prostego utożsamienia winy z nieszczęściem. Jezus podważa schemat „cierpienie = kara”, pokazując, że dotyka ono także niewinnych, a jego sens często pozostaje tajemnicą. Zamiast wizji Boga jako surowego sędziego, Ewangelia proponuje perspektywę miłosierdzia, nawrócenia i nadziei, w której cierpienie może stać się przestrzenią spotkania z Bogiem, a nie dowodem Jego gniewu.
deon.pl / pzk
Żyjemy w kulturze nieustannego działania. Mamy być produktywni, rozwijać się, realizować cele i wykorzystywać każdą minutę. W efekcie wielu z nas doświadcza zmęczenia, poczucia winy podczas odpoczynku i duchowej pustki. Pośpiech oraz nieustanny aktywizm mogą jednak oddalać nas od tego, co naprawdę ważne: relacji, ciszy i uważności na Boga oraz drugiego człowieka. Życie bez pośpiechu nie oznacza bierności, lecz świadomy wybór zatrzymania się, przyjęcia własnych ograniczeń i odnalezienia sensu w zwyczajnej codzienności.
Żyjemy w kulturze nieustannego działania. Mamy być produktywni, rozwijać się, realizować cele i wykorzystywać każdą minutę. W efekcie wielu z nas doświadcza zmęczenia, poczucia winy podczas odpoczynku i duchowej pustki. Pośpiech oraz nieustanny aktywizm mogą jednak oddalać nas od tego, co naprawdę ważne: relacji, ciszy i uważności na Boga oraz drugiego człowieka. Życie bez pośpiechu nie oznacza bierności, lecz świadomy wybór zatrzymania się, przyjęcia własnych ograniczeń i odnalezienia sensu w zwyczajnej codzienności.
Są takie momenty w roku, kiedy wszyscy nagle przypominają sobie o sensie życia. Początek roku. Urodziny. Jakiś artykuł o „zmianie życia w 30 dni”. Wielki Post. Internet na chwilę robi się pełen zdań o autentyczności, odwadze, byciu sobą. A potem wszystko wraca do normy. Ludzie zamykają te teksty, wstają od telefonu i wracają do życia, które wcale nie wygląda tak, jak kiedyś sobie wyobrażali.
Są takie momenty w roku, kiedy wszyscy nagle przypominają sobie o sensie życia. Początek roku. Urodziny. Jakiś artykuł o „zmianie życia w 30 dni”. Wielki Post. Internet na chwilę robi się pełen zdań o autentyczności, odwadze, byciu sobą. A potem wszystko wraca do normy. Ludzie zamykają te teksty, wstają od telefonu i wracają do życia, które wcale nie wygląda tak, jak kiedyś sobie wyobrażali.
Pew Research Center / EWTN NEWS / pzk
Ludzie na całym świecie różnią się w ocenach tego, co jest moralnie dopuszczalne, a co nie. Pokazuje to najnowszy raport opublikowany przez amerykański Pew Research Center, który analizuje postawy społeczne w 25 krajach. Badanie pokazuje zarówno obszary globalnej zgody – jak powszechne potępienie romansów pozamałżeńskich – ale i kwestie, które wyraźnie dzielą społeczeństwa, np. aborcję czy homoseksualizm. Polska znajduje się w wielu z tych sporów pomiędzy bardziej liberalną Europą Zachodnią a bardziej konserwatywnymi społeczeństwami Afryki i części Azji.
Ludzie na całym świecie różnią się w ocenach tego, co jest moralnie dopuszczalne, a co nie. Pokazuje to najnowszy raport opublikowany przez amerykański Pew Research Center, który analizuje postawy społeczne w 25 krajach. Badanie pokazuje zarówno obszary globalnej zgody – jak powszechne potępienie romansów pozamałżeńskich – ale i kwestie, które wyraźnie dzielą społeczeństwa, np. aborcję czy homoseksualizm. Polska znajduje się w wielu z tych sporów pomiędzy bardziej liberalną Europą Zachodnią a bardziej konserwatywnymi społeczeństwami Afryki i części Azji.
Jesteśmy dzień po Dniu Kobiet i chwilę przed Dniem Mężczyzn. Ten dziwny odcinek roku, kiedy internet przez dobę pamięta, że istnieją kwiaty, a potem z rozpędu wrzuca memy o facetach i "kiedy ich święto". I niby to są tylko daty w kalendarzu, a jednak one potrafią obnażyć coś prostego: jak łatwo jest widzieć innych, a jak trudno zobaczyć siebie. Jak łatwo jest komuś życzyć dobra, a jak trudno uwierzyć, że to dobro należy się również tobie.
Jesteśmy dzień po Dniu Kobiet i chwilę przed Dniem Mężczyzn. Ten dziwny odcinek roku, kiedy internet przez dobę pamięta, że istnieją kwiaty, a potem z rozpędu wrzuca memy o facetach i "kiedy ich święto". I niby to są tylko daty w kalendarzu, a jednak one potrafią obnażyć coś prostego: jak łatwo jest widzieć innych, a jak trudno zobaczyć siebie. Jak łatwo jest komuś życzyć dobra, a jak trudno uwierzyć, że to dobro należy się również tobie.
deon.pl / pzk
Śmierć dziecka – nienarodzonego, chorego od pierwszych chwil życia czy odchodzącego nagle z przyczyn naturalnych – jest doświadczeniem granicznym, które burzy poczucie porządku świata. Rodzi pytania o sens cierpienia, o obecność Boga i o to, jak rozmawiać z najmłodszymi o przemijaniu. Zebrane teksty pokazują, że choć bólu nie da się usunąć, można go przeżyć w świetle wiary, wspólnoty i miłości, która okazuje się silniejsza niż śmierć.
Śmierć dziecka – nienarodzonego, chorego od pierwszych chwil życia czy odchodzącego nagle z przyczyn naturalnych – jest doświadczeniem granicznym, które burzy poczucie porządku świata. Rodzi pytania o sens cierpienia, o obecność Boga i o to, jak rozmawiać z najmłodszymi o przemijaniu. Zebrane teksty pokazują, że choć bólu nie da się usunąć, można go przeżyć w świetle wiary, wspólnoty i miłości, która okazuje się silniejsza niż śmierć.
deon.pl / pzk
Odpoczynek nie jest luksusem ani chwilową ucieczką, lecz odpowiedzią na głębokie potrzeby człowieka. Z jednej strony warunkują go czynniki osobiste: przemęczenie, brak granic, trudność w mówieniu „nie”, wewnętrzny przymus bycia zajętym. Z drugiej – presja społeczna, tempo pracy, kult produktywności i oczekiwania wobec ról rodzinnych. Jest wreszcie wymiar duchowy: pytanie, czy umiemy zaufać, że nie wszystko zależy od nas, oraz czy pozwalamy sobie przyjąć odpoczynek jako dar. Seria tekstów pokazuje, że prawdziwe wytchnienie nie polega na ucieczce, lecz na odzyskaniu sensu – w relacjach, w ciszy i w relacji z Bogiem.
Odpoczynek nie jest luksusem ani chwilową ucieczką, lecz odpowiedzią na głębokie potrzeby człowieka. Z jednej strony warunkują go czynniki osobiste: przemęczenie, brak granic, trudność w mówieniu „nie”, wewnętrzny przymus bycia zajętym. Z drugiej – presja społeczna, tempo pracy, kult produktywności i oczekiwania wobec ról rodzinnych. Jest wreszcie wymiar duchowy: pytanie, czy umiemy zaufać, że nie wszystko zależy od nas, oraz czy pozwalamy sobie przyjąć odpoczynek jako dar. Seria tekstów pokazuje, że prawdziwe wytchnienie nie polega na ucieczce, lecz na odzyskaniu sensu – w relacjach, w ciszy i w relacji z Bogiem.
deon.pl / pzk
Zapominanie nie dotyczy tylko pamięci – dotyka serca, relacji i wspólnoty. W tej serii przyglądamy się duchowej amnezji z różnych perspektyw: od ostrzeżenia papieża Franciszka przed „duchowym Alzheimerem”, przez zapomnienie, że modlitwa jest dialogiem, po utratę pamięci o własnej grzeszności, godności kobiet i społecznej misji Kościoła. Każdy tekst pokazuje, że kryzys wiary zaczyna się tam, gdzie przestajemy pamiętać o tym, co najważniejsze.
Zapominanie nie dotyczy tylko pamięci – dotyka serca, relacji i wspólnoty. W tej serii przyglądamy się duchowej amnezji z różnych perspektyw: od ostrzeżenia papieża Franciszka przed „duchowym Alzheimerem”, przez zapomnienie, że modlitwa jest dialogiem, po utratę pamięci o własnej grzeszności, godności kobiet i społecznej misji Kościoła. Każdy tekst pokazuje, że kryzys wiary zaczyna się tam, gdzie przestajemy pamiętać o tym, co najważniejsze.
Dzień Kobiet zwykle przychodzi z dwoma skrajnymi obrazami: albo laurka z kwiatkiem i "jesteście cudowne", albo wielka lista nazwisk, które brzmią jak z podręcznika historii - i przez to są jakby z innej planety. A przecież w środku tego dnia jest proste pytanie: co właściwie znaczy "być wielką" kobietą? I czy "wielkość" musi mieć kształt Nobla, pomnika albo cytatu na Wikipedii?
Dzień Kobiet zwykle przychodzi z dwoma skrajnymi obrazami: albo laurka z kwiatkiem i "jesteście cudowne", albo wielka lista nazwisk, które brzmią jak z podręcznika historii - i przez to są jakby z innej planety. A przecież w środku tego dnia jest proste pytanie: co właściwie znaczy "być wielką" kobietą? I czy "wielkość" musi mieć kształt Nobla, pomnika albo cytatu na Wikipedii?
Łączy nas Piłka/łs
Ksiądz Tomasz Winogrodzki to postać, która wymyka się schematom – proboszcz, prezes klubu i dziewięciokrotny mistrz Europy w futsalu. Gdy zakłada sportowe korki, udowadnia, że ambona to nie jedyne miejsce, z którego można docierać do ludzi z Dobrą Nowiną. Jego historia, nagrodzona podczas XXII Gali Piłkarskiej Podkarpacka Nike, to inspirująca opowieść o pasji, która buduje wspólnotę i wychowuje kolejne pokolenia. W świecie, który często chce zamknąć duchownych w murach świątyń, on wybiera „wyjście do człowieka” na zieloną murawę.
Ksiądz Tomasz Winogrodzki to postać, która wymyka się schematom – proboszcz, prezes klubu i dziewięciokrotny mistrz Europy w futsalu. Gdy zakłada sportowe korki, udowadnia, że ambona to nie jedyne miejsce, z którego można docierać do ludzi z Dobrą Nowiną. Jego historia, nagrodzona podczas XXII Gali Piłkarskiej Podkarpacka Nike, to inspirująca opowieść o pasji, która buduje wspólnotę i wychowuje kolejne pokolenia. W świecie, który często chce zamknąć duchownych w murach świątyń, on wybiera „wyjście do człowieka” na zieloną murawę.
deon.pl / pzk
Współczesna kultura coraz częściej zaciera różnice między kobietą a mężczyzną, jednocześnie promując niedojrzałe modele tożsamości. Z jednej strony mówi się o „zniewieścieniu” mężczyzn – rezygnacji z odpowiedzialności, odwagi i ojcostwa – z drugiej o podobnych odchyleniach u kobiet, które gubią własną specyfikę w powierzchowności, ideologii lub ucieczce od dojrzałych ról. Prezentowana seria tekstów podejmuje refleksję nad źródłami tych zjawisk, ich kulturowym i duchowym tłem oraz nad potrzebą powrotu do integralnego rozumienia kobiecości i męskości.
Współczesna kultura coraz częściej zaciera różnice między kobietą a mężczyzną, jednocześnie promując niedojrzałe modele tożsamości. Z jednej strony mówi się o „zniewieścieniu” mężczyzn – rezygnacji z odpowiedzialności, odwagi i ojcostwa – z drugiej o podobnych odchyleniach u kobiet, które gubią własną specyfikę w powierzchowności, ideologii lub ucieczce od dojrzałych ról. Prezentowana seria tekstów podejmuje refleksję nad źródłami tych zjawisk, ich kulturowym i duchowym tłem oraz nad potrzebą powrotu do integralnego rozumienia kobiecości i męskości.
deon.pl / pzk
Pocieszenie duchowe jest jednym z najważniejszych, ale i najbardziej delikatnych doświadczeń życia wiary. Może umacniać nadzieję, przybliżać do Boga i dawać wewnętrzny pokój, lecz bywa także mylone z emocjonalnym uniesieniem lub duchową iluzją. Tradycja Kościoła – od doświadczeń Ignacego Loyoli po nauczanie Papieża Franciszka – uczy rozeznawania źródeł pocieszenia, jego owoców i granic. Teksty tej serii pokazują różne formy pociechy: od łez w modlitwie, przez rytm pocieszeń i strapień, aż po paschalną radość Zmartwychwstałego, jednocześnie ostrzegając przed nadinterpretacją i szukaniem samego uczucia zamiast Boga.
Pocieszenie duchowe jest jednym z najważniejszych, ale i najbardziej delikatnych doświadczeń życia wiary. Może umacniać nadzieję, przybliżać do Boga i dawać wewnętrzny pokój, lecz bywa także mylone z emocjonalnym uniesieniem lub duchową iluzją. Tradycja Kościoła – od doświadczeń Ignacego Loyoli po nauczanie Papieża Franciszka – uczy rozeznawania źródeł pocieszenia, jego owoców i granic. Teksty tej serii pokazują różne formy pociechy: od łez w modlitwie, przez rytm pocieszeń i strapień, aż po paschalną radość Zmartwychwstałego, jednocześnie ostrzegając przed nadinterpretacją i szukaniem samego uczucia zamiast Boga.
medonet.pl / jh
Mleko, obok chleba i masła, stanowi podstawowy element codziennych zakupów Polaków. Tymczasem, jak zauważa na łamach Medonetu prof. Jadwiga Charzewska, osoby starsze coraz częściej eliminują produkty mleczne ze swojej diety. Zdaniem ekspertki to poważny błąd – seniorzy powinni sięgać po mleko każdego dnia.
Mleko, obok chleba i masła, stanowi podstawowy element codziennych zakupów Polaków. Tymczasem, jak zauważa na łamach Medonetu prof. Jadwiga Charzewska, osoby starsze coraz częściej eliminują produkty mleczne ze swojej diety. Zdaniem ekspertki to poważny błąd – seniorzy powinni sięgać po mleko każdego dnia.
Nie jesteś zmęczony dlatego, że masz za dużo rzeczy do zrobienia. Jesteś zmęczony dlatego, że od dawna nie masz gdzie położyć samego siebie. Z zewnątrz wszystko wygląda normalnie. Wstajesz. Funkcjonujesz. Odpowiadasz, kiedy ktoś coś mówi. Uśmiechasz się, kiedy trzeba. Robisz to, co robią wszyscy. Nie ma w tym nic dramatycznego. Nic, co wyglądałoby jak załamanie. A jednak gdzieś głęboko w środku coś od dawna nie działa tak, jak powinno.
Nie jesteś zmęczony dlatego, że masz za dużo rzeczy do zrobienia. Jesteś zmęczony dlatego, że od dawna nie masz gdzie położyć samego siebie. Z zewnątrz wszystko wygląda normalnie. Wstajesz. Funkcjonujesz. Odpowiadasz, kiedy ktoś coś mówi. Uśmiechasz się, kiedy trzeba. Robisz to, co robią wszyscy. Nie ma w tym nic dramatycznego. Nic, co wyglądałoby jak załamanie. A jednak gdzieś głęboko w środku coś od dawna nie działa tak, jak powinno.