DEON.pl

Naród, który nie zna własnej historii, skazany jest na jej powtarzanie. Ku przestrodze powiedziano do nas kiedyś, że przed szkodą i po szkodzie głupi. Ale widać nadal nie robi to na nas wrażenia. Wolimy dalej uczyć się na błędach i dlatego nie dbamy o polską szkołę.

30 lat po śmierci Tity przed Domem Kwiatów gromadzą się ludzie. Obecnych obowiązuje nieformalna skala wtajemniczenia. Stopień 1. – słyszałem o Ticie; 2. – widziałem Titę; 3. – poznałem Titę; wreszcie 4., ten najwyższy: walczyłem u boku Tity. Vanja, atrakcyjna 21-latka ma w tej skali jedyny osiągalny dla równych jej wiekiem stopień: „jedynkę”. Dlaczego się tu znalazła?

„Chciałabym wam przekazać wiadomość. Proszę, zróbcie wszystko, co w waszej mocy, by świat dowiedział się, co się dzieje z nami, dziećmi. Po to, żeby inne dzieci nie musiały doświadczać tej przemocy”.

„Chcemy być sobą”, powtarzamy słowa znanej piosenki. A często wzorem dla nas i naszych rodzin stają się „bohaterowie” podawani nam przez wszechobecną kulturę masową.

"Dzieci" mają od dwudziestu kilku do sześćdziesięciu lat. U większości zdiagnozowano mongolizm; tak zwano zespół Downa, gdy przychodziły na świat.

"Unijne fundusze poprawiają komfort życia. Ale w wysokim standardzie też można głodować". O obliczu polskiej biedy z siostrą Małgorzatą Chmielewską rozmawiają Michał Kuźmiński i Michał Olszewski.

Pani A. przez trzynaście lat pracowała w szkole podstawowej w środkowej Polsce jako nauczycielka języka polskiego, plastyki i informatyki. Tam poznała Jacka - drobny, z jasnymi włosami, niebieskimi oczami. Rówieśnikom sięgał ledwie do ramienia. Przebywał rok w pogotowiu opiekuńczym, potem w domu dziecka.

Dziennikarze szukają sensacji: Ilu bezdomnych zamarzło? Ile zmaltretowanych kobiet przemoc wyrzuciła wczoraj z mieszkania? „A czy wy, tam w redakcji, macie trochę miejsca dla nich?” – odpowiada wtedy siostra pytaniem na pytanie. – „Bo nasze przytulisko jest pełne cały rok...”.

Jeśli wydaje nam się, że służenie własnymi oczami osobie niewidomej jest bardzo proste, jesteśmy w błędzie. Nie wystarczy tylko wziąć pod rękę niewidomego i poprowadzić go do celu. Szybko zmęczymy się swoim towarzystwem, a zwłaszcza bliską odległością, która narusza granice naszej intymności.