Medytacja o śmierci

Ci którzy wierzą, że Boga nie ma, rodzą się i umierają tak samo jak wierzący w Jego istnienie. Zwłoki wierzących w Boga nie pachną, nie są świętsze od zwłok walczących ateistów, może trochę bardziej zawiedzione. Czyż dobre uczynki, spełniane za życia, nie powinny ustrzec bogobojnego ciała przed zepsuciem – ostateczną porażką? Czy ludzkie współczucie i wdzięczność wyrażana w mowach pogrzebowych jest wystarczającą nagrodą dla bezbożnych? Pożegnaliśmy ich jak przegranych i bojaźń nas ogarnia na samą myśl, że mogliby powrócić. Choć niejeden z nich ładnie za życia się ubierał, kupował prezenty na Gwiazdkę, kochał rodzinę i wiele dobra po sobie zostawił to jednak

 

Na zewnątrz ciała wydostają. (Pierre de Nesson)

 

...a gdyby wrócił do nas żywy, obmył się i uczesał, przeprosił i zaczął pachnieć lawendą? Gdyby któregoś dnia wrócił odleżawszy swe lata na cmentarzu i jak skazaniec zwolniony z galery stanął u naszych drzwi? Czy byłby traktowany inaczej niż popsuta już raz zabawka, wydobyta z kubła na śmieci?

 

(…)     Życie wieczne to nie to samo, co życie po śmierci. Życie wieczne nie rozpoczyna się z chwilą ustania funkcji życiowych organizmu. Ono po prostu trwa, nieograniczone wydarzeniami w czasie. Nie ma życia po śmierci. Jest życie pomimo śmierci, niewzruszone czasem, nieskażone obumieraniem, po prostu życie, istnienie poza czasem, bez końca, wiecznie. Pełne jest ono chwil, w których wzrastamy i chwil, w których cofamy się wstecz; chwil ciągłego upadania i chwil ponownego podnoszenia się. Lecz gdy tak żyjemy porywani falami impulsów, uczuć i ambicji, gdy budujemy i niszczymy, gdy chodzimy dookoła, nie wiedząc za co się chwycić, to Bóg jest zawsze ten sam. Aby służyć mu dzisiaj, nie potrzebuję zapewnienia, że żyć będę po śmierci. Nawet gdyby Niebo nie istniało, nie zawiódłbym się na Bogu. Dał mi życie i może mi je odebrać.

 

(fragmenty książki Mroczny bankiet popsutych zabawek. Medytacja o własnej śmierci)