Tygodnik Powszechny

„Mam sto lat” to wywiad rzeka. W nim siostra streszcza to, co zawarła w swojej wspaniałej autobiografii, którą na własny użytek nazwała „Wyznaniami”. Tego rozmówcy blisko stuletniej zakonnicy nie wiedzieli. Zastrzegła, że autobiografię wolno wydać dopiero po jej śmierci. Zmarła, mając sto lat, w zeszłym roku.

Czy Abraham, Hiob i Joel mogą zastąpić Sokratesa, Platona, Epikura? Jeremiasz to przecież nie Heidegger.

Dramat katolicko-luterańskiej „Wspólnej deklaracji o usprawiedliwieniu” – największego osiągnięcia w historii ruchu ekumenicznego – polega na tym, że przyjęto ją, gdy ruch wchodził w fazę głębokiego kryzysu.

W Polsce dominuje mariocentryzm. Dlatego mniej zwracamy uwagę na to, że Chrystus jest wzorem aktywności i religijnej, i życiowej, oraz przyjacielem, towarzyszem drogi.

Złośliwi twierdzą, że Kościół w Polsce jest nie rzymsko-, ale żeńsko-katolicki. Mianem „milcząca obecność” zwykło się określać miejsce kobiet w Kościele. Kto wie, czy o wiele bardziej milcząca nie jest jednak obecność mężczyzn – tych bez habitów i koloratek.

Myślę, że my, badacze i wydawcy, pozwoliliśmy bankierom wejść do świątyni. Winniśmy ograniczyć ich działalność, jako że nie możemy wyrzucić ich tak, jak to uczynił Jezus.

Być może czeka nas coś po drugiej stronie, być może umiejętność przyjęcia kresu jest dowodem duchowego rozwoju. A przecież ludzkie istnienie jest skierowane przeciwko śmierci, także tej drugiej, niemal równie bolesnej, jaką jest zapomnienie.

O. Joachim Badeni OP: Jeżeli dostaniemy się do nieba, odkryje ono przed nami mnóstwo niespodzianek. Przecież nie jest tak, że my Bogu narzucamy świętych i że musi się On kierować naszymi wskazówkami.

Jaką postawę powinien zająć wierzący wobec niewierzącego? Czy mamy obowiązek nawracać ateistów i agnostyków? A może ateizm jest w stanie czegoś nauczyć wiarę?