Miłość to nie bycie miłym

Bezdyskusyjnie fundamentem naszej postawy wobec świata "pozakościelnego", a nawet tego wrogo do nas nastawionego, powinna być miłość. Jednak miłość nie oznacza, że mamy być mili.


Błażej Strzelczyk w swoim tekście "Trzy katolickie bieguny" przedstawił swoją analizę obecnego stanu Kościoła w Polsce poprzez ocenę nurtów konfrontacji, dialogu i czegoś, co nazwał koncepcją "wnętrza". Z kilkoma tezami zawartymi w tym artykule całkowicie się zgadzam, jednak równocześnie uważam, że autor poszedł trochę na skróty, przy okazji krzywdząc niektórych swoimi biało-czarnymi osądami.


Prawda jest ważna


Po przeczytaniu tego, co redaktor Strzelczyk napisał, o "przedstawicielach nurtu konfrontacji" mam wrażenie, że zdecydowanie się on z tą częścią Kościoła nie utożsamia, a wręcz ją piętnuje. I tak możemy się dowiedzieć, że tacy katolicy szukają wroga; uważają, że jeśli ktoś nie jest z nimi, to jest przeciwko nim; wychodzą na ulicę z hasłami "Raz sierpem, raz młotem, czerwoną hołotę" i mają obsesję na punkcie Michnika, "Wyborczej", Kuby Wojewódzkiego, Platformy Obywatelskiej, Urbana i Palikota.


Szczerze mówiąc, muszę przyznać, że dawno nie czytałem tak uproszczonej analizy jakiejś grupy w Kościele i chyba też nigdy nie spotkałem kogoś, kto posiadałby wszystkie wymienione przez autora cechy. Owszem, są ludzie którzy rozumieją funkcjonowanie Kościoła jako oblężonej twierdzy (co jest, według mnie, błędem), ale nie można też zrównywać sprzeciwu osób wierzących wobec tego, co się dzieje w otaczającym świecie z bezmyślnym krytykowaniem wszystkiego i wszystkich poza nami i wytwarzaniem sobie jakiegoś odrealnionego przeciwnika.


Jeżeli Adam Michnik i "Gazeta Wyborcza" co chwila produkują teksty atakujące Kościół, to cóż dziwnego w tym, że wielu katolików nie znosi tej gazety. Jeżeli Palikot co chwila chce wprowadzać w Polsce prawo, które jest niezgodne z naszą moralnością, to przecież nie możemy siedzieć cicho i zgadzać się na proponowane przez niego zmiany. Z kolei Platforma Obywatelska nie składa się z samych Jarosławów Gowinów i rzeczą naturalną jest krytykowanie pomysłów partii rządzącej, które uważamy za złe. To samo tyczy się wynurzeń Kuby Wojewódzkiego, a co dopiero Urbana.


Mówiąc krótko - jeśli miałbym jakoś nazwać tę część Kościoła, to raczej powiedziałbym, że są to ludzie poszukujący prawdy (owszem - czasem nieudolnie), którzy nie mają zamiaru udawać, że pada, gdy się na nich pluje.


Dialog to za mało


W opozycji do opcji konfrontacyjnej autor stawia "Kościół dialogu", który nie jest zaborczy, "widzi szklankę do połowy pełną", dostrzega więcej podobieństw niż różnic ze światem, nie chce walczyć, staje na równi z innymi i "zastanawia się, czy jesteśmy w stanie zrobić coś razem z tymi, którzy myślą inaczej".


Taka wizja Kościoła jest mi również bardzo bliska, ale wydaje mi się, że sam dialog i dostrzeganie dobrych rzeczy w świecie to za mało. Bardzo trafnie ujął to biskup Grzegorz Ryś: "Jeśli w Polsce pokazał się świat, który wobec Kościoła jest na dystans lub jest antyklerykalny czy nawet antychrześcijański, to jedyne, co my mamy sobie uświadomić to to, że jest to świat, do którego jesteśmy posłani. Kościół nie jest dla samego siebie. Trzeba rozeznać kondycję Kościoła: na ile żyje on przykazaniami, na czele z przykazaniem miłości, także do nieprzyjaciół. Kościół (…) jest narzędziem jedności całego rodzaju ludzkiego. Rozeznawajmy więc w tym kierunku. Jeśli więc istnieje taki świat, to dobrze - oto są ludzie, do których jesteśmy posłani w pierwszym rzędzie. W jaki sposób posłani? Paweł VI w encyklice o ewangelizacji - a od tej pory nikt nic mądrzejszego nie wymyślił - wskazywał na dwie istotne postawy ewangelizacyjne: świadectwo i dialog. Świadectwo czego? Miłości" (całą wypowiedź znajdziesz tu).


Pozwolę sobie dodać jeszcze jedną myśl do tego, co powiedział krakowski biskup (którego ciężko uznać za przedstawiciela nurtu konfrontacyjnego - jest m.in. członkiem zespołu redakcyjnego "Tygodnika Powszechnego"). Bezdyskusyjnie fundamentem naszej postawy wobec świata "pozakościelnego", a nawet tego wrogo do nas nastawionego, powinna być miłość. Jednak miłość nie oznacza, że mamy być mili. Jak mawiał Jan Paweł II (i wielu innych bardzo mądrych ludzi), miłość musi być zawsze budowana na prawdzie.


Bez podziału


Na koniec Błażej Strzelczyk pisze o swoim pomyśle na Kościół. Nazywa go koncepcją wnętrza i zachęca: "Musimy więc najpierw wejść w siebie, sprawdzić, kim jesteśmy i czego świat od nas wymaga. Gdy się tego dowiemy, będziemy mogli podjąć decyzję, czy lepszym będzie dialog, czy konfrontacja".


Zgadzam się, że jeżeli chcemy mówić o świadomym chrześcijaństwie i dawaniu wiarygodnego świadectwa, to musimy zacząć od wnętrza - rozumianego jako ja sam i jako Kościół. Jednak nie wydaje mi się, że owocem poszukiwań ma być wybór między dialogiem a konfrontacją. Katolik powinien umieć łączyć te dwie postawy. Wtedy, kiedy jest to możliwe i potrzebne - wchodźmy w dialog i bądźmy otwarci. Ale jeśli nasza wiara jest opluwana, a nasze wartości wsadza się między bajki, to powinniśmy jasno wyrażać swoje zdanie lub - używając języka autora - wchodzić w konfrontację.

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.42

Liczba głosów:

19

 

 

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~jarek 11:39:13 | 2012-02-12
Jan Paweł II o "Tygodniku Powszechnym" (5 kwietnia 1995):

Rok 1989 przyniósł w Polsce głębokie zmiany związane z upadkiem systemu komunistycznego. Odzyskanie wolności zbiegło się paradoksalnie ze wzmożonym atakiem sił lewicy laickiej i ugrupowań liberalnych na Kościół, na Episkopat, a także na Papieża. Wyczułem to zwłaszcza w kontekście moich 'ostatnich odwiedzin w Polsce w roku 1991. Chodziło o to, ażeby zatrzeć w pamięci społeczeństwa to, czym Kościół był w życiu Narodu na przestrzeni minionych lat. Mnożyły się oskarżenia czy pomówienia o klerykalizm, o rzekomą chęć rządzenia Polską ze strony Kościoła czy też o hamowanie emancypacji politycznej polskiego społeczeństwa. Pan daruje, jeżeli powiem, iż oddziaływanie tych wpływów odczuwało się jakoś także w „Tygodniku Powszechnym". W tym trudnym momencie Kościół w „Tygodniku" nie znalazł, niestety, takiego wsparcia i obrony, jakiego miał poniekąd prawo oczekiwać: „nie czuł się dość miłowany".

Warto zwracać uwagę na takie rzeczy zanim zacznie się gloryfikować "kościół dialogu".

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

pzylka 12:38:13 | 2012-02-09
@Kinch

Masz rację. W wielu miejscach zgadzam się z Błażejem. Moim głównym zastrzeżeniem jest rozłożenie akcentów między dialogiem i świadectwem oraz (wydaje mi się) niesprawiedliwie ostra ocena nurtu "konfrontacji".

Pozdrawiam

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Kinch 11:10:40 | 2012-02-09
Nawizując do tytułu artykułu: miłości bycie miłym chyba nie przeszkadza? Wielu ułatwia sobie sprawę mówiąc: "jestem chamski, agresywny i głośno krzyczę, ale to z miłości do ciebie mój bliźni", ok nie kwestionuję, może i z miłości, ale w chyba warto w swoim miłosnym postępowaniu zwrócić uwagę na to czy działa w nim też Duch Święty, czyli na Jego owoce: cierpliwość, uprzejmość, dobroć, opanowanie. W Piśmie Świętym nie ma nic o krzyku, demostracji, pochodzie, itp. Czy nie lepiej gdyby mówiono: "Patrzcie jak oni się miłują", niż: "Patrzcie jak oni głośnio protestują"?
Poza tym trudno się w większości nie zgodzić z autorem: świadectwo i dialog przede wszystkim, a z tych dwóch świadectwo przed dialogiem. Zabawne, że autor wypowiada się niby polemicznie wobec cytowanego artykułu B. Strzelczyka, a mi wydaje się, że obie wypowiedzi są do siebie bardzo podobne.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~udana 10:57:06 | 2012-02-09
Cieszę się, że napisła Pan to co napisał... w komentarzach do artykułu P. Błażeja Strzelczyka sporo osób pisało podobnie i mam nadzieję, że Pan Błażej sobie to przeczyta i przemysli w ramach tej  koncepcji wnętrza :-)

Często chrześcijanie chyba ze strachu przed odrzuceniem, uznaniem za niepostępowych, nietolerancyjnych, moherowych, zacofanych itp. robią się liberalni i ja to nazywam, że  ,,zmiękczają naukę koscioła'' aby była bardzie ,,ludzka''! A to jest jedną z przyczyn kryzysu wiary...że katechizując świat  ludzie kościoła dali się skatechizować!  A prawda jest juz dawno objawiona i nie ma co odkrywać tylko Jej się trzymać!  Nauka koscioła musi być zgodna z Ewangelią i nie jest to,, nalepka na dropsach'' aby się wszystkim podobała!

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

astrotaurus 10:52:55 | 2012-02-09
@ Piotr Zyłka
Jeżeli Adam Michnik i "Gazeta Wyborcza" co chwila produkują teksty atakujące Kościół, to cóż dziwnego w tym, że wielu katolików nie znosi tej gazety.
Ale też niktnie znosi tej gazety katolikom do domów czy kościołów, za to katolicy swoje znaki wojenne znoszą wszędzie gdzie mogą. Za to ludzie w szatach czarodziejów panoszą się gdzie mogą w życiu państwa.

[qujote]Jeżeli Palikot co chwila chce wprowadzać w Polsce prawo, które jest niezgodne z naszą moralnością, to przecież nie możemy siedzieć cicho i zgadzać się na proponowane przez niego zmiany.A co Cie to tak obchodzi. Skoro to ateiści i innowiery zaludniają więzienia, a katolicy żyją zgodnie ze swoja moralnością to i tak się nic nie zmieni. Katolicy dalej nie bedą dokonywac aborcji, rozwodzić sie, palić marihuany, nadużywać alkoholu, gwałcić mniistrantów.
Zamiast walczyć z demonami legislacji więcej pozytku dokonalibyście modlitwą wstawienniczą.
...Chyba.... nie?

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook