Nie tylko "grzeczni chłopcy" chodzą w mocy Ducha

ks. Tomasz Szałanda
(fot. Jack Sharp/ unsplash)

Czytam ostatnio dość dużo o charyzmatycznej stronie Kościoła. Szczególnie z niezwykłą estymą pochłaniam charyzmatykożerne poglądy, które ich autorów przenoszą w dziecięcy świat "krzywego zwierciadła", kreując zupełnie inną rzeczywistość od tej, która faktycznie jest.

 

Można na dobre utkwić w takim świecie i nie chcieć z niego wyjść, karmiąc się absurdalnością miast prawdziwością, niczym w przypadku bulimii, kiedy nawet sterczące z wychudzenia kości nie są wystarczająco wyrazistym i ostatecznym znakiem, że dość katowania się niejedzeniem.


W charyzmatykożerczym świecie "krzywego zwierciadła" powstają kompletnie "nowe" wizje charyzmatyków (powinni być idealni, nieskazitelni, przynajmniej niczym półbogowie); całkowicie "nowe" koncepcje ich miejsca w Kościele (dość powszechne staje się jak najszybsze wycięcie ich niczym raka); oraz totalnie "nowa" historia Parakleta (działa tylko w pobożnych KK i pełne miłości spojrzenie kieruje tylko na pobożnych KK).


Tymczasem, i na szczęście, wedle Biblii nie wszyscy, na których spoczywał Duch Pana, byli "grzecznymi chłopcami". Nie był nim Jefte Gileadczyk (Sdz 11,29). Po wygnaniu go z domu przez przyrodnie rodzeństwo uciekł daleko od swoich braci i mieszkał w kraju Tob. Przyłączyli się do niego jacyś nicponie i z nim wychodzili do walki (Sdz 11,3). Owi "nicponie" (jak ich dobrotliwie określa Biblia Tysiąclecia) to "reqim", czyli "puści", "próżni", "bez zasad", "frywolni". Taki był Jefte, takie towarzystwo i życie mu odpowiadało. A Bóg miał plan, by i nad łotrem był Jego Duch, by tę jego pustkę wypełnić i ukochany naród przy pomocy łotra wyzwolić.


Duchem Pana, chociaż w dość specyficzny sposób, został owładnięty także "niegrzeczny" Samson. Był upragnionym i długo oczekiwanym synem, i jak donosi autor Księgi Sędziów: Duch Pana zaś począł na niego oddziaływać w Obozie Dana między Sorea a Esztaol (13,25). To oddziaływanie Ducha Pana od początku było dla Samsona trudnym doświadczeniem (według tekstu hebrajskiego było "niepokojeniem go"). Na kolejnych kartach jego historii czytamy - w nazbyt zmiękczonym tłumaczeniu - iż Duch Pana opanował Samsona (Sdz 14,6.19; 15,14). Dosłownie jednak Duch Pana "przedarł się siłą", dokonał swego rodzaju szturmu, wymusił wejście w Samsona. Śledząc jego życiorys, on również nie był "grzecznym chłopcem", ale Pan zechciał być w szczególny sposób w nim i przez takiego, jakim był, działać.


Pomysł Boga na duchowe wzrastanie ludzkości wymyka się spod jej tendencji do zakrojonej na szeroką skalę kontroli. Jednym z tych Bożych pomysłów są wspólnoty charyzmatyczne, już dawno rozpoznane przez najważniejsze gremia Kościoła jako dar Parakleta. Nie ma u charyzmatycznych ludzi doskonałych. Są nimi i "niegrzeczni chłopcy", i "niegrzeczne dziewczyny" - grzesznicy, którzy nie mniej niż należący czy nie należący do innych wspólnot Kościoła, popełniają mnóstwo błędów. Ale to oni zostali "porwani" przez Boga do charyzmatycznych i oni stają się odważnymi zwiastunami Dobrej Nowiny.


Zbyt długie tkwienie w sali z "krzywym zwierciadłem" powoduje, iż zdeformowany i fałszywy obraz staje się "jedyną, najprawdziwszą i najmojszą" charytyzmatykożerną prawdą. Wówczas jednak jawny bunt wobec suwerennej decyzji Boga o posyłaniu swego Ducha także do "niegrzecznych", czy do "niekatolickich", jest tylko kwestią czasu.

 

To nie na doktrynie się wykładamy, a na szacunku [ROZMOWA] >>

 

ks. dr hab. Tomasz Szałanda - kapłan archidiecezji warmińskiej, wykładał homiletykę w WSD w Elblągu i Pieniężnie, autor kilku książek i kilkudziesięciu artykułów z zakresu demonologii, mariologii i homiletyki. Od 2000 r. proboszcz parafii w Stawigudzie
 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

2.82

Liczba głosów:

22

 

 

Komentarze użytkowników (3)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

zbyszeks 19:13:55 | 2018-06-15
Nie byłem w takiej wspólnocie to nie wiem. Za to miałem styczność. Nie rozumiem księdza. Skąd ksiądz czerpie WIEDZĘ, że "Jednym z tych Bożych pomysłów są wspólnoty charyzmatyczne"? Skąd wiadomo, że nie są całkiem ludzkie pomysły? Bo oni tak głoszą?! Po słowach ich poznamy?

Wg mnie, te wspólnoty, to wspólnoty ludzi, którzy:
a) szukają relacji z innymi, jakiejś społeczności wsparcia;
b) szukają "cudownych" działań religijnych;
c) szukają emocjonalnych przeżyć;
d) w emocjonalnych przeżyciach upatrują potwierdzenia swojej "drogi";

Są to takie grupy nawzajem napędzającej się emocjonalnej motywacji. Osoby w nie zaangażowane w zasadzie nie potrafią na stałe funkcjonować w pełni religijnie samodzielnie POZA tą grupą. Tworzy się coś na kształt sekty, gdzie u nas "DOBRO" a "tam" - "zło".

Skoro Duch tchnie kędy chce, to skąd wiadomo gdzie tchnie? Może właśnie przeze mnie, a nie przez te grupy? A może przez księdza wikarego? A może przez zwykłych ludzi, co ani w sektach, ani w strukturach, ani w grupach co się ogłaszają, że charyzmatyczne.

Ciekawi mnie jaka tam jest struktura wiekowa. Czy taka sama jak w społeczeństwie czy jakaś inna, bo z tego, też można wnioski wyciągać.

Oceń 17 3 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook