Franciszek: przygotowanie na Boże Narodzenie wymaga wyjścia ku Bogu i bliźniemu

Franciszek: przygotowanie na Boże Narodzenie wymaga wyjścia ku Bogu i bliźniemu
fot. PAP/EPA/VATICAN MEDIA HANDOUT
KAI / ml

Na konieczność "wybrania się i pójścia z pośpiechem" ku Bogu i bliźniemu wskazał Ojciec Święty w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański” IV niedzieli Adwentu – 19 grudnia 2021 roku.

Papież nawiązał do fragmentu Ewangelii (Łk 1, 39-45) zawierającego opis sceny nawiedzenia przez Maryję jest starszej krewnej Elżbiety, która była brzemienna. Skoncentrował się na dwóch czasownikach opisujących postawę Maryi, która „wybrała się i poszła z pośpiechem” (w. 39).

Franciszek podkreślił, że „wybrać się” oznacza wyrwanie się z myśli o sobie, aby nieść pomoc osobie potrzebującej. „Uczmy się od Matki Bożej tego sposobu reagowania: wyruszania, zwłaszcza wówczas gdy grozi nam, że przytłoczą nas trudności. Trzeba się podnieść, aby nie ugrzęznąć w problemach, nie pogrążyć się w użalaniu się nad sobą i w paraliżującym smutku” – wskazał Ojciec Święty. Jednocześnie papież zachęcił do rozejrzenia się wokół siebie i poszukania kogoś, komu możemy pomóc. „Pomagając innym, pomożemy sobie podnieść się z trudności” – zapewnił.

Komentując drugie określenie „pójść z pośpiechem” Franciszek zaznaczył, że chodzi tu raczej o prowadzenie naszych dni pogodnym krokiem, z sercem i życiem pełnymi Boga i Jego radości. Zachęcił do pielęgnowania zdrowego poczucia humoru. „Nie zapominajmy, że pierwszym aktem miłosierdzia, jaki możemy uczynić dla naszego bliźniego, jest ofiarowanie mu pogodnej i uśmiechniętej twarzy. Chodzi o to, aby przynieść jemu radość Jezusa, tak jak to uczyniła Maryja dla Elżbiety” – wskazał Ojciec Święty. „Niech Matka Boża weźmie nas za rękę, pomoże nam wybrać się i pójść z pośpiechem ku Bożemu Narodzeniu” – powiedział papież przed odmówieniem modlitwy „Anioł Pański” i udzieleniem apostolskiego błogosławieństwa.

Całość papieskiego rozważania:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Ewangelia dzisiejszej liturgii, czwartej niedzieli Adwentu, opisuje nawiedzenie Maryi u Elżbiety (por. Łk 1, 39-45). Przyjąwszy zwiastowania anioła Dziewica nie pozostaje w domu, aby przemyśleć to, co się wydarzyło, rozważając problemy i niespodziewane wydarzenia, których z pewnością nie brakowało. Biedna dziewczyna nie wiedziała, co zrobić z tą wieścią, biorąc pod uwagę kulturę tamtych czasów... Nie rozumiała...Przeciwnie, najpierw pomyślała o tej, która była w potrzebie, zamiast skupić się na swoich problemach, pomyślała o tych, którzy są w potrzebie, pomyślała o swej krewnej Elżbiecie, która była w zaawansowanym wieku brzemienna, było to coś dziwnego cudownego. Maryja wyruszyła wielkodusznie, nie dając się zastraszyć niewygodom podróży, odpowiadając na wewnętrzny bodziec, który wzywał ją do okazania serdeczności i pomocy. Wyrusza w długą drogę, liczącą wiele kilometrów, a nie jeździł żaden autobus: musiała iść pieszo. Wychodzi z pomocą, dzieląc się swoją radością. Maryja daje Elżbiecie radość Jezusa, radość, którą nosiła w swoim sercu i w łonie. Idzie do niej i wypowiada swe uczucia, a ta proklamacja uczuć stała się modlitwą, Magnificat, którą wszyscy znamy. A jak mówi tekst Matka Boża – „wybrała się i poszła z pośpiechem” (w. 39).

Wybrała się i poszła. Na ostatnim etapie drogi adwentowej niech nas prowadzą te dwa czasowniki. Wybrać się i pójść z pośpiechem: są to dwa ruchy, które wykonała Maryja, i do których dokonania zaprasza także nas w perspektywie Bożego Narodzenia. Po pierwsze, wybrać się. Po zwiastowaniu anielskim dla Dziewicy zapowiadał się trudny okres: jej nieoczekiwania ciąża naraziła ją na nieporozumienia, a nawet surowe kary, nawet ukamienowanie, w ówczesnej kulturze. Wyobraźmy sobie, ile miała myśli i niepokojów! Mimo to się nie zniechęciła, nie załamała się, lecz wybrała się. Nie patrzyła w dół na swoje problemy, ale w górę, ku Bogu. I nie myśli o tym, kogo prosić o pomoc, lecz komu ją nieść. Zawsze myśli o innych: taka jest Maryja, zawsze myśląca o potrzebach innych. To samo uczyni później, na weselu w Kanie Galilejskiej, gdy zauważa, że brakuje wina. Był to problem innych, ale ona o tym myśli i próbuje znaleźć rozwiązanie. Maryja zawsze myśli o innych. Ona też myśli o nas.

Uczmy się od Matki Bożej tego sposobu reagowania: wyruszania, zwłaszcza wówczas gdy grozi nam, że przytłoczą nas trudności. Trzeba się podnieść, aby nie ugrzęznąć w problemach, nie pogrążyć się w użalaniu się nad sobą i w paraliżującym smutku. Ale po co wstawać? Ponieważ Bóg jest wielki i jest gotowy, by nas podnieść, jeśli tylko wyciągniemy do Niego rękę. Przerzućmy więc na Niego negatywne myśli, lęki, które blokują każdy impuls i nie pozwalają nam iść naprzód. A potem uczyńmy tak, jak Maryja: rozejrzyjmy się wokół siebie i poszukajmy kogoś, komu możemy pomóc! Czy jest jakaś starsza osoba, którą znam, a której mogę zaproponować trochę towarzystwa, posługi, życzliwości, rozmowę telefoniczną? Komu mogę udzielić pomocy? Wstaję i udzielam pomocy. Pomagając innym, pomożemy sobie podnieść się z trudności.

Drugi ruch to pójść z pośpiechem. Nie oznacza to, aby postępować z niepokojem, w pośpiechu: chodzi raczej o to, aby prowadzić nasze dni pogodnym krokiem, patrząc w przyszłość z ufnością, nie ulegając niechęci, będąc niewolnikami narzekań. Te narzekania niszczą tak wiele istnień, bo człowiek zaczyna nieustannie narzekać, a życie schodzi na dalszy plan. Narzekanie prowadzi do tego, że zawsze szukasz kogoś, kogo możesz obwinić. Idąc do domu Elżbiety, Maryja idzie szybkim krokiem tej, której serce i życie są pełne Boga, pełne Jego radości. Zadajmy więc sobie pytanie, z korzyścią dla nas: jaki jest mój „krok”? Czy jestem konstruktywny, czy też pogrążam się w melancholii? Czy idę naprzód z nadzieją, czy też zatrzymuję się i użalam się nad sobą? Jeśli będziemy iść znużonym krokiem narzekania i plotek, nikomu nie przyniesiemy Boga, przyniesiemy tylko gorycz, rzeczy mroczne. Natomiast warto pielęgnować zdrowe poczucie humoru, jak to czynili na przykład św. Tomasz Morus czy św. Filip Nereusz. Możemy również prosić o tę łaskę, łaskę zdrowego poczucia humoru. Nie zapominajmy, że pierwszym aktem miłosierdzia, jaki możemy uczynić dla naszego bliźniego, jest ofiarowanie mu pogodnej i uśmiechniętej twarzy. Chodzi o to, aby przynieść jemu radość Jezusa, tak jak to uczyniła Maryja dla Elżbiety.

Niech Matka Boża weźmie nas za rękę, pomoże nam wybrać się i pójść z pośpiechem ku Bożemu Narodzeniu.

Tworzymy DEON.pl dla Ciebie
Tu możesz nas wesprzeć.
Leszek Śliwa

Kto był najważniejszym człowiekiem w życiu papieża Franciszka?
Co to jest milonga i dlaczego uwielbiał ją młody Jorge?
Co stało się 21 września 1953 r.?
Jakie są ulubione książki i filmy Franciszka?

Tematy w artykule

Skomentuj artykuł

Franciszek: przygotowanie na Boże Narodzenie wymaga wyjścia ku Bogu i bliźniemu
Wystąpił problem podczas pobierania komentarzy.
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu.