Nie każde przygnębienie jest depresją

(fot. kirikiri / flickr.com)

Przygnębienie jest poczuciem człowieka, że nie jest on już w stanie wieść swego życia w sposób wolny i samoistny. Jest poczuciem tak silnego obciążenia, że radość życia ustępuje miejsca presji życia. Chorobliwą postać przygnębienia nazywamy depresją.

 

Nie każdą dolegliwość tego rodzaju można nazwać patologiczną. Istnieją stany nazywane "depresyjnymi", które w pewnych okresach należą do życia i dlatego są czymś "ludzkim", a więc naturalnym, sytuacyjnie uzasadnionym. Myślę tu o kryzysie związanym z okresem dojrzewania czy przejścia na emeryturę, o stracie kogoś kochanego czy utracie pracy. W ogóle nie można, jak mówi filozof i psychiatra Karl Jaspers, mylić z nerwicą takich ludzkich udręk, jak egzystencjalna frustracja, egzystencjalny zawód czy cierpienie spowodowane czasem, w którym żyjemy. Nie można tego, kto nie cierpi, czynić miarą oceny, kto jest chory, a kto nie. Jest absurdem nadawać z góry każdej życiowej udręce miano choroby.

 

Człowiek jest ze swej istoty również "homo patiem", kimś cierpiącym, mówi słusznie Frankl. Cierpienie jest elementem życia. Dlatego w wielu przypadkach nie chodzi o to, by ludzi poddawać terapii, lecz by im pomóc przyjąć i zaakceptować swoje cierpienie. Wprawdzie teza, że cierpienie, udręka i konflikty również kiedy są nieuniknione, mogą być silnym wyzwaniem do dojrzałości, może pozostawać w sprzeczności z pragnieniami wielu współczesnych ludzi, którzy proklamują "bezbolesność" jako życiową maksymę. Jednakże sami ludzie cierpiący są nierzadko innego zdania, oczywiście nie w początkach swego cierpienia, ale z upływem czasu. Ten bowiem, kto jest w potrzebie, kopie często głębiej niż inni, aby dokopać się skarbów, których nie można znaleźć na powierzchni.

 

Przyczyny i źródła przygnębienia

  1. Źródłem przygnębienia może być ciało. Wystarczy pomyśleć choćby o bólu głowy po nieprzespanej nocy czy o "popsutym żołądku". Ponieważ człowiek jest jednością ciała, duszy i ducha, każde zakłócenie daje o sobie znać we wszystkich trzech wymiarach, jeśli nawet nie zawsze to sobie uświadamiamy. Wachlarz możliwych przyczyn cielesnych jest dla kogoś bez wykształcenia medycznego nieprzejrzany.
  2. Przygnębienie może mieć także przyczyny i źródła psychiczno-duchowe, i również one nie zawsze dają się zgłębić. Może to być reakcja na raniącą uwagę partnera, przeczucie problemu grożącego w pracy, może to być jakieś niepowodzenie.
  3. Przygnębienie może być skutkiem trwałego obciążenia, spowodowanego na przykład przez stres, samotność, trudności w małżeństwie, nielubianą pracę zawodową, przez to, że jakiś ważny problem życiowy wydaje się nierozwiązywalny.
  4. Może też być tak, że ktoś nie wie, po co w ogóle jeszcze istnieje, a więc cierpi na frustrację egzystencjalną. Człowiek taki czuje się pusty. W jego "pustej przestrzeni" narasta wtedy poczucie przygnębienia i nie ma on już sił obronnych.

Kto przez dłuższy czas czuje się przygnębiony i uważa, że jego stan nie odpowiada już jego pierwotnemu poczuciu witalnemu, powinien udać się do lekarza, nawet jeśli sądzi, że przygnębienie to wynika z jakichś zrozumiałych przyczyn. Jest bowiem możliwe, że jego zaburzenie ma źródło fizyczne. Może też być tak, że zaburzenie to spowodowało jakiś poważny problem natury cielesnej i psychicznej.

 

Niemal każdy kryzys jest gorączką duszy, która nie zna (już) dostatecznie swego sensu i dlatego domaga się nowego życia, w którym ten sens się pojawi. Niemal każdy kryzys jest wyrazem nie przeżywanego w pełni życia, które czeka na to, aby je przeżywać. Przede wszystkim jednak: niemal każdy kryzys jest wyzwaniem do zmiany życia.

 

Więcej w książce: Co jest ważne - Uwe Böschemeyer

 

 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.62

Liczba głosów:

21

 

 

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~mkr111 21:28:25 | 2014-07-29
O walce z depresją słów kilka "bądźcie więc niedoskonali " http://pochwalony.eu/?p=2281

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~FanAngerfist 18:45:49 | 2012-06-29
Polecam posłuchać "silencer" <- depresive suiciadal black metal na pewno zły humor przejdzie ha ha... co za życie...:(

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~to_mycha 13:38:01 | 2012-06-27
jak to dobrze, że jesteście

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~R 08:41:26 | 2012-06-27
Homo patiens a nie Homo patiem

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~SZKODA, ŻE KSIĄŻKA DROGA 15:24:38 | 2011-12-12
  

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plNewsletter DEON.pl

[X]
 

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook