Papież o nowych normach dotyczących rozwodników

(fot. giulio napolitano / shutterstock.com)

W najnowszej adhortacji papieża Franciszka "Amoris Laetitia" znalazły się trzy punkty poświęcone osobom żyjącym w nieuregulowanych związkach. 

 

Kwestie te zostały poruszone w punktach 298-300. Konkretne przykłady "okoliczności łagodzących" - omówione zostały również w punktach 301-303. 

 

298. Osoby rozwiedzione, żyjące w nowym związku, mogą na przykład znaleźć się w bardzo różnych sytuacjach, które nie powinny być skatalogowane lub zamknięte w zbyt surowych stwierdzeniach, nie pozostawiając miejsca dla odpowiedniego rozeznania osobistego i duszpasterskiego. Czym innym jest drugi związek, który umocnił się z czasem, z nowymi dziećmi, ze sprawdzoną wiernością, wielkodusznym poświęceniem, zaangażowaniem chrześcijańskim, świadomością nieprawidłowości swojej sytuacji i wielką trudnością, by cofnąć się wstecz bez poczucia w sumieniu, że popadłoby się w nowe winy. Kościół uznaje sytuacje "gdy mężczyzna i kobieta, którzy dla ważnych powodów - jak na przykład wychowanie dzieci - nie mogą uczynić zadość obowiązkowi rozstania się". Istnieje także przypadek osób, które podjęły wielki wysiłek, aby uratować pierwsze małżeństwo i doznały niesprawiedliwego porzucenia, lub "tych, którzy zawarli nowy związek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne". Inną jednak rzeczą jest nowy związek, zawarty po niedawnym rozwodzie, ze wszystkimi konsekwencjami cierpienia i zamieszania, które uderzają w dzieci i całe rodziny, lub sytuacja kogoś, kto wielokrotnie nie wypełniał swoich zobowiązań rodzinnych. Powinno być jasne, że nie jest to ideał, jaki proponuje Ewangelia dla małżeństwa i rodziny. Ojcowie synodalni stwierdzili, że rozeznanie duszpasterzy zawsze powinno kierować się "odpowiednim rozróżnieniem", ze spojrzeniem, które "dobrze rozeznaje sytuacje". Wiemy, że "nie mamy prostych odpowiedzi".


299. Przyjmuję rozważania wielu Ojców synodalnych, którzy zechcieli stwierdzić, że "osoby ochrzczone, które się rozwiodły i zawarły ponowny związek cywilny, powinny być bardziej włączane we wspólnoty chrześcijańskie na różne możliwe sposoby, unikając wszelkich okazji do zgorszenia. Kluczem duszpasterskiego towarzyszenia im jest logika integracji, aby nie tylko wiedziały, że należą do Ciała Chrystusa, którym jest Kościół, lecz aby mogły mieć tego radosne i owocne doświadczenie. Są ochrzczeni, są braćmi i siostrami, Duch Święty rozlewa w nich dary i charyzmaty dla dobra wszystkich. Ich udział może wyrażać się w różnych posługach kościelnych: trzeba zatem rozeznać, które z różnych form wykluczenia obecnie praktykowanych w dziedzinie liturgicznej, duszpasterskiej, edukacyjnej oraz instytucjonalnej można przezwyciężyć. Oni nie tylko nie muszą czuć się ekskomunikowani, ale mogą żyć i rozwijać się jako żywe członki Kościoła, odczuwając, że jest on matką, która ich zawsze przyjmuje, troszczy się o nich z miłością i wspiera ich na drodze życia i Ewangelii. Ta integracja jest też potrzebna ze względu na troskę i chrześcijańskie wychowanie ich dzieci, które muszą być uznane za najważniejsze".


300. Biorąc pod uwagę niezliczoną różnorodność poszczególnych sytuacji, takich jak te wymienione powyżej, można zrozumieć, że nie należy oczekiwać od Synodu ani też od tej adhortacji nowych norm ogólnych typu kanonicznego, które można by stosować do wszystkich przypadków. Możliwa jest tylko nowa zachęta do odpowiedzialnego rozeznania osobistego i duszpasterskiego indywidualnych przypadków, które powinno uznać, że ponieważ "stopień odpowiedzialności nie jest równy w każdym przypadku", to konsekwencje lub skutki danej normy niekoniecznie muszą być takie same. Zadaniem kapłanów jest "towarzyszenie osobom zainteresowanym na drodze rozeznania, zgodnie z nauczaniem Kościoła i wytycznymi biskupa. W tym procesie przydatne będzie dokonanie rachunku sumienia, przez chwile refleksji i skruchy. Osoby rozwiedzione, które zawarły ponowny związek, powinny zadać sobie pytanie, w jaki sposób zachowywały się wobec swoich dzieci, gdy związek małżeński przeżywał kryzys; czy były próby pojednania; jak wygląda sytuacja opuszczonego małżonka; jakie konsekwencje ma nowa relacja dla pozostałej rodziny i wspólnoty wiernych; jaki przykład daje ona ludziom młodym, którzy przygotowują się do małżeństwa. Szczera refleksja może umocnić zaufanie w miłosierdzie Boże, które nikomu nie jest odmawiane". Chodzi o proces towarzyszenia i rozeznania, który "kieruje tych wiernych do uświadomienia sobie swojej sytuacji przed Bogiem. Rozmowa z księdzem, na forum wewnętrznym, przyczynia się do tworzenia prawidłowej oceny tego, co utrudnia możliwość pełniejszego uczestnictwa w życiu Kościoła oraz kroków mogących mu sprzyjać i je rozwijać. Biorąc pod uwagę fakt, że w samym prawie nie ma stopniowości (por. Familiaris consortio, 34), to rozeznanie nigdy nie może nie brać pod uwagę wymagań ewangelicznej prawdy i miłości proponowanej przez Kościół. Aby tak się stało, trzeba zapewnić niezbędne warunki pokory, dyskrecji, miłości do Kościoła i jego nauczania, w szczerym poszukiwaniu woli Bożej i chęci osiągnięcia na nią odpowiedzi doskonalszej". Postawy te mają fundamentalne znaczenie, aby uniknąć poważnego ryzyka przesłań błędnych, jak idea, że jakiś kapłan może szybko zgodzić się na "wyjątki", lub że są ludzie, którzy mogą uzyskać przywileje sakramentalne w zamian za przysługi. Kiedy mamy do czynienia z osobą odpowiedzialną i dyskretną, która nie domaga się stawiania swoich pragnień ponad dobro wspólne Kościoła, i duszpasterzem, który potrafi rozpoznać powagę kwestii, jaką rozważa, to unika się niebezpieczeństwa, że pewne określone rozeznanie doprowadzi do myślenia, iż Kościół popiera podwójną moralność.

 

*  *  *

 

 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

1.74

Liczba głosów:

72

 

 

Komentarze użytkowników (6)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

Arletta Bolesta 12:49:31 | 2016-08-28
Witam,
nt. kościelnego procesu o nieważność małżeństwa zapraszam również na mój blog.
dr Arletta Bolesta
adwokat kościelny

Oceń 510 2 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

pdy 08:49:56 | 2016-04-09
Na początku punktu 301 jest rewolucyjne zdanie:

Kościół dysponuje solidną refleksją na temat uwarunkowań i okoliczności łagodzących. Dlatego nie można już powiedzieć, że wszyscy, którzy są w sytuacji tak zwanej „nieregularnej”, żyją w stanie grzechu śmiertelnego, pozbawieni łaski uświęcającej.

Amen.

Oceń 5 5 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Anna Tumialis 22:54:06 | 2016-04-08
Zapraszam na stronę na Facebooku ,,Niesakramentalni szukający Boga".

Oceń 1 7 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

darshan 22:14:49 | 2016-04-08
Przecież jasne, że sam rozwód nie jest grzechem. Czasami lepiej odejść od męża, który np bije niż żyć w małżeństwie, które może doprowadzić do tragedii. A czasami właśnie odejście jest jedynym lekarstwem dla takiego męża bądź żony, żeby nie generalizować. Również w takim przypadku gdy taka była żona wchodzi w ponowny związek. To Kościół, m. in. takie przypadki powinien rozpatrywać indywidualnie. Tutaj nie ma winy tej kobiety, no oprócz tego, że nie została już do końca swojego życia samotna i pragnęła po prostu miłości a być może i po prostu ojca dla swoich dzieci, gdy rodzony ojciec się nie sprawdził.

Oceń 13 47 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Miłosz Skrodzki 13:54:36 | 2016-04-08
Franciszek bał się powiedzieć prawdę: że rozwód nie jest grzechem. Ale przynajmniej przyznał, że prawdziwe życie nie jest takie proste, jak chcieliby różni ideolodzy. Jak mawia słynny filantrop George Soros: Reality is extremely complex - infinitely complex.

Oceń 18 35 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Papież Franciszek 

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook