Cykl żydowskich świąt pielgrzymich

Macę
Niekwaszony, płaski „chleb ubóstwa” przypomina pośpiech, w jakim uciekano z Egiptu, kiedy to nie starczyło czasu na zakwaszenie ciasta (Wj 12, 39). Jest symbolem tego, że należy być nieustannie gotowym do drogi, jeśli Bóg zażąda.
 

Gorzkie zioła
Smak gorzkich ziół (np. chrzanu) przypomina gorycz cierpień w Egipcie.
 

Jajko ugotowane na twardo
Jajo jest symbolem żałoby z powodu zburzenia Świątyni, a zarazem nieszczęść, jakich doświadczył Izrael.
 

Gotowaną kość
Kość przypomina zarżniętego baranka pesachowego.
 

Charoset
Zabarwiony cynamonem mus z orzechów, jabłek, daktyli, przypraw, rodzynków i wina przypomina gliniane cegły, które musieli wyrabiać przodkowie Izraelitów, będąc w niewoli.
 

Zielone zioła
Zielone zioła (np. pietruszka) symbolizują wiosnę i nadzieję na ocalenie.
 

Miskę ze słoną wodą
Słona woda, w której uczestnicy uczty zanurzają zioła lub palce, przypomina o łzach wylanych w Egipcie i innych miejscach.


Zgodnie z tradycją w czasie uczty sederowej odczytuje się Hagadę na Pesach, to znaczy pieśni, opowiadania i komentarze zebrane w osobnej książeczce, które zachęcają do takiego świętowania, jakbyśmy to my sami dostąpili łaski wyprowadzenia z niewoli egipskiej. Najmłodsze spośród dzieci zgromadzonych przy stole zadaje pytanie: „Czym ta noc różni się od wszystkich innych?”. W odpowiedzi ojciec (lub inna osoba) zaczyna czytać historię wyjścia z Egiptu, objaśniając przy tym symboliczne znaczenie potraw na stole. Często biesiadnicy czytają po kolei fragmenty z Hagady.


Wspomina się także inne tragiczne wydarzenia z historii Żydów, zarówno tej odległej, jak i najnowszej. Zgromadzeni śpiewają pieśni ludowe i psalmy, próbują potraw przygotowanych na stole sederowym, ucztują i wypijają cztery kielichy wina zgodnie z określonym porządkiem. Kielich piąty, nienaruszony do końca przyjęcia, przeznaczony jest dla proroka Eliasza, wyczekiwanego przez wszystkich jako zwiastuna czasów mesjańskich. Dla niego też zostawia się tego wieczoru uchylone drzwi. A zatem Pesach łączy pamięć o wyjściu z Egiptu ze świadomością obecnych nieszczęść, a także z nadzieją na nadchodzące odkupienie. Wieczór sederowy kończą życzenia: „Przyszłego roku w Jerozolimie!”. Słowa te przez wieki podsycały w sercach Żydów tęsknoty syjonistyczne.


W czasie tego święta w synagodze odczytuje się w Pieśń nad Pieśniami. Jej tekst jest interpretowany jako alegoryczny opis miłości pomiędzy Bogiem a jego oblubienicą Izraelem. Poza terytorium Izraela również drugi dzień Pesach uważany jest za pełne święto, podczas gdy pozostałe dni, poza ostatnim, są tzw. półświętami.


Chrześcijańskie święto Wielkiej Nocy ma wyraźnie wiele wspólnego ze świętem Pesach. Ewangelie raz po raz porównują mękę Jezusa do uczty pesachowej. I tak Ostatnia Wieczerza opisana jest jako uczta pesachowa. Słowa wypowiedziane nad chlebem i winem są podobne do komentarza na temat znaczenia potraw na stole sederowym, choć nie taka jest ich geneza. Ewangelia św. Jana (por. J 1, 29) i Listy św. Pawła (1 Kor 5, 7) wskazują Jezusa jako baranka ofiarnego. Już w drugim stuleciu niektóre Kościoły wschodnie ustaliły termin obchodów Wielkiej Nocy na czas, w którym wypada żydowskie święto Pesach.


Święto tygodni – Szowuot


Siedem tygodni czy też 50 dni po Pesach, obchodzone jest Święto Tygodni (hebr. szawuot – ‘tygodnie’). W czasach biblijnych było to drugie po Święcie Macy święto pielgrzymie. Zbierano wówczas pierwsze plony jęczmienia i zanoszono je do Świątyni jako wyraz wdzięczności Bogu. Od szesnastego dnia miesiąca nisan liczono 50 dni i właśnie w dzień święta Szawuot przynoszono do Świątyni pierwsze plony pszenicy (por. Kpł 23, 15-16; Pwt 5 16, 9-10). Inna nazwa tego święta to Dzień Pierwszych Owoców (hebr. Jom habikurim). Podobnie jak w przypadku pozostałych świąt pielgrzymich pierwotny charakter tego rolniczego święta został wzbogacony w czasach postbliblijnych o interpretację związaną z historią zbawienia. W centrum znalazła się pamięć o Objawieniu T o r y na górze Synaj. Z tego powodu święto to nazywane jest także Świętem Nadania Tory (hebr. Zman Matan Toratenu). Czwarta nazwa – Święto Kończące (hebr. Aceret) wskazuje na bliskie powiązanie ze świętem Pesach. Szawuot pojmowane jest jako zamknięcie święta Pesach, ponieważ wyzwolenie z niewoli przez Boga wskazuje na przyszłe odkupienie całego świata, a darowana Tora jest drogą do wewnętrznego wyzwolenia, które można osiągnąć, żyjąc według zawartych w niej wskazań. Aby uczcić Torę, w wielu synagogach i szkołach talmudycznych odczytuje się podczas świątecznej nocy jej fragmenty, a także fragmenty ksiąg prorockich, Miszny i Gemary.

 

  1 2 3  
Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

5

Liczba głosów:

4

 

 

Komentarze użytkowników (0)

Sortuj według najnowszych

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook