Sympozjum: Sługa Boży Piotr Semenenko CR

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie (Katedra Duchowości Mediów i Relacji Społecznych Wydziału Nauk Społecznych) oraz Zgromadzenie Zmartwychwstania Pańskiego (Prowincja Polska) zapraszają na sympozjum naukowe z serii Duchowość Klasztorów Polskich: Przekaz i KomunikacjaSługa Boży o. Piotr Semenenko CR i zmartwychwstańcza szkoła duchowości”, które odbędzie się 15 marca 2011 r. w Centrum Resurrectionis, Kraków, ul. Ks. Stefana Pawlickiego 1.

 

Sympozjum zostało zorganizowane z okazji 175. rocznicy założenia Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego oraz 125. rocznicy śmierci sługi Bożego o. Piotra Semenenki CR, które przypadają w bieżącym roku. Ma na celu popularyzację polskiej szkoły duchowości zmartwychwstańczej i jej najwybitniejszego przedstawiciela, o. P. Semenenki CR, którego wpływ na formację duchową wielu wybitnych osobistości, w tym polskich błogosławionych i świętych, wciąż wymaga intensywnych badań.

 
Szczegółowy program można znaleźć na stronie internetowej
 
 
 
 

Sługa Boży o. Piotr Semenenko CR – nota biograficzna

opracował ks. Wojciech Mleczko CR

 
Piotr Semenenko urodził się 29 czerwca 1814 r. w Dzięcioło­wie (woj. białostockie). Nauki pobierał m.in. w Tykocinie, a stu­dia rozpoczął w Wilnie. Przerwał je jednak na skutek wybuchu powstania listopadowego. W 1832 r. znalazł się we Francji, gdzie spotkał Bogdana Jańskiego, który zaprosił go do swojej wspól­noty („Domek Jańskiego” – 1836 r.). Po gorączkowej aktywno­ści politycznej i nawarstwieniu się różnych błędnych poglądów, jego umysł, jak napisze do Jańskiego, doznał uspokojenia i rado­ści w prawdzie znalezionej w Kościele katolickim.
 
Po wczesnej śmierci sługi Bożego Bogdana Jańskiego (1840), Piotr Semenenko został wybrany głównym przełożonym i du­chowym przywódcą nowej wspólnoty. Po ukończeniu studiów teologicznych, 5 grudnia 1841 r. otrzymał w Rzymie – nie bez trudności ze strony władz rosyjskich – święcenia kapłańskie. Jako główny współtwórca zakonu, w 1842 r. napisał regułę. Przez wiele lat był generałem Zgromadzenia (1842–1845, 1873–1886).
 
Czynnie współpracował ze Stolicą Apostolską. Uważany za jednego z najbardziej uczonych ludzi Kościoła w drugiej poło­wie XIX w., posiadał wielki autorytet naukowy u papieży. Peł­nił funkcję konsultora Kongregacji Indeksu i Świętego Oficjum (Doktryny Wiary). Został członkiem prestiżowych Papieskich Akademii: Religii Katolickiej oraz degli Arcadii. O jego kulturze naukowej mówi się powszechnie, iż charakteryzuje się wybitny­mi i wielostronnymi uzdolnieniami, podkreśla się umysłowość o typie spekulatywnym, wyjątkowy talent syntezy, wnikliwość, samodzielność i oryginalność. Był niepospolitym erudytą, swobodnie podejmował dyskusje dotyczące najbardziej subtelnych problemów. Pozostawił po sobie liczne prace filozoficzno-teolo­giczne, obfitą korespondencję oraz dziennik.
 
Jako ceniony duszpasterz i poszukiwany spowiednik, był kie­rownikiem duchowym wielu osób (m.in. bł. C. Borzęckiej, J. Bo­rzęckiej, bł. F. Siedliskiej, bł. M. Darowskiej, sł. B. K. Białeckiej,
bł. A. Truszkowskiej). Współtworzył lub pomagał w zakładaniu wielu żeńskich zgromadzeń zakonnych (m.in.: niepokalanek, zmartwychwstanek, służebniczek, felicjanek, dominikanek, na­zaretanek, reparatek, czy Pocieszycielek Najświętszego Serca Jezusowego). Doradzał
bł. E. Bojanowskiemu oraz bł. H. Koź­mińskiemu. Głosił kazania w różnych kościołach Polski, Francji, Belgii, Bułgarii i Rzymu. Był najwybitniejszym twórcą i nauczy­cielem zmartwychwstańczej szkoły duchowości.
 
Wiele uwagi poświęcał wychowaniu młodzieży. Pragnął ożywić w nich umiłowanie nauki
i świętości. Jego zdaniem tylko wiara mogła dać impuls do poświęceń, porządek, zgodę
i prze­strzeganie praw moralnych. Dał podwaliny pod zmartwych­wstańczy system wychowawczy. Dużo wysiłku włożył z założenie Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie, którego później był wieloletnim rekto­rem (od 1865 r.). Wielu wychowanków tego Kolegium przejęło się duchowością zmartwychwstańczą i zostało wybitnymi ka­płanami (m.in.
W. Granat, J. Czuj, J. Dąbrowski). Dwudziestu dwóch z nich podniesiono do godności biskupa i arcybisku­pa, a trzech mianowano kardynałami (A. Kakowski, E. Dalbor, A. Sapieha), a nawet wyniesionymi na ołtarze (św. J.S. Pelczar, św. J. Bilczewski, bł. J. Balicki).
 
Ks. Piotr Semenenko CR zmarł w opinii świętości w Paryżu 18 listopada 1886 r. Jego doczesne szczątki spoczywają w ko­ściele przy domu generalnym zmartwychwstańców w Rzymie (via San Sebastianello 11). Proces beatyfikacyjny rozpoczęto po II wojnie światowej.
 
Na wieść o jego śmierci, papież Leon XIII wypowiedział następujące słowa: „Ojciec Semenenko miał taki po­wszechny szacunek w Rzymie przez swoje cnoty. Był On duszą waszego Zgromadzania, dla którego poświęcił całe swoje życie”.
 
 
Nowsze wydania dzieł o. Piotra Semenenki CR:
O pokusach, Kraków 2001 (www.alleluja.katolik.pl);
Kazania na adwent i Boże Narodzenie, Warszawa 2000;
Kazania o męce i śmierci Pana Jezusa, Warszawa 2001;
Logika, Kraków 2004;
O Najświętszym Sakramencie, Kraków 2005;
O modlitwie, Kraków 2006 (www.alleluja.katolik.pl);
O Papieżu, Kraków 2006;
Wyimki ascetyczne, Kraków 2007 (www.alleluja.katolik.pl);
Mistyka, Poznań 2009.
 
Ponadto, wiele materiałów źródłowych i opracowań na temat P. Semenenki można znaleźć w Bibliotece Internetowej Zmar­twychwstańców (www.biz.xcr.pl).
 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

0

Liczba głosów:

0

 

 

Komentarze użytkowników (0)

Sortuj według najnowszych

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?