Kościół, który lekceważy wiernych

Magdalena Urbańska
(fot. pl.depositphotos.com)

Depresja, na którą zaleca się modlitwę. Problemy z przemocą w rodzinie i zalecenie: "oddaj to Bogu i módl się". Masz realny problem w codzienności - rozeznaj, co jest najlepsze.

 

Zero konkretu, dużo ran, a w tym wszystkim pośrodku człowiek. Kolejny raz zlekceważony, zostawiony sam sobie i z radami, które można wsadzić, ale na pewno nie w serce i w książki z psychologii człowieka.

 

Taki obraz Kościoła pokazują mi ostatnio ludzie wokół mnie. Trochę czułam się tym przytłoczona, bo trudno zrozumieć, że ktoś chodzi od księdza do księdza z prośbą o rozmowę i dostaje drzwiami w nos. Trudno mi zrozumieć, że są przy parafiach poradnie rodzinne, a nic poza radami "oddaj to na modlitwie" nie potrafią zaoferować. Gotuje się we mnie, krzyczę i wyję, gdy patrzę na ten ogrom bylejakości i bezsensu, gdy obok mnie stoi człowiek, który kuli się już z bólu i bezsilności.

 

Podczas ostatnich rekolekcji ignacjańskich, na jednej z konferencji usłyszałam słowa, na które na początku trochę się zjeżyłam. Jezuita powiedział coś w stylu: "nie słuchaj tych, którzy mówią ci byś oddał swój problem Bogu. Wystarczą trzy dni w ciszy, a Bóg wysypie ci je pod nogi z powrotem i powie: chodź, zajmijmy się tym w końcu". Zrozumiałam te słowa dzień później, gdy miałam wrażenie, że więcej trupów z mojej szafy już chyba nie może wypaść. Boże jeszcze? Przecież Ci to oddałam, wybaczyłam, to już było!

 

Na tych rekolekcjach dostałam jednak realną pomoc. Nie tylko zalecenie, by modlić się więcej, ale dobre słowo, wskazówki, a przede wszystkim zostałam wysłuchana i przytulona, gdy tego potrzebowałam. Wyjeżdżając z Gdyni, miałam wrażenie, że dawno nikt się mną tak nie zaopiekował, tak nie dbał o każdy możliwy aspekt i każdą moją potrzebę, zanim zdążyłam ją wypowiedzieć. Wyjechałam silniejsza, z mniejszym plecakiem wewnętrznych problemów.

 

Marzy mi się taki Kościół i nie jest to tylko zarzut w stronę księży. Patrząc na kapłanów wokół siebie, widzę, że dają, ile mogą i potrafią. Patrząc jednak na świeckich, mam inne odczucia.

 

Zadzwonił do mnie ostatnio znajomy kapłan. Zapytał, czy nie zgodziłabym się spotkać z dziewczyną, która przyszła do niego z prośbą o pomoc. On nie potrafił jej pomóc, tak jak tego potrzebowała, a że sprawa była bardzo delikatna i pilna, spotkałyśmy się na neutralnym gruncie, siedząc z kubkiem kawy w rogu kafejki. Opowiadała o swoim ojcu alkoholiku i tym, że nie radzi sobie ze swoimi uczuciami. Miałam jednak wrażenie, że to nie był powód dla jakiego zdecydowała się spotkać. Po chwili luźniejszej rozmowy, rzuciła jakby na siłę: "on mnie bije". Choć w pierwszym odruchu pomyślałam o ojcu, w jej spojrzeniu i tym, że zaczęła bawić się pierścionkiem zaręczynowym, było coś niepokojącego.

 

Nic nie powiedziałam, czekałam. Po chwili pojawiła się pierwsza łza, potem kolejna. Wylała się z niej krótka, ale bolesna historia. Za trochę ponad miesiąc ma być ślub, a narzeczony ją bije. Powiedziała o tym pierwszy raz w konfesjonale na spowiedzi przedślubnej, wstydziła się, myśląc ciągle, że to jej wina, że go zdenerwowała, zasłużyła sobie. Zapytałam tylko, co usłyszała w konfesjonale. Ksiądz sugerował, by z kimś porozmawiała i zastanowiła się, czy na pewno chce teraz tego ślubu, że może warto go przełożyć albo odwołać. Odwołać? To było dla niej jak wyrok, przyznanie się do porażki przed rodziną i przede wszystkim przed samą sobą.

 

Zachęcałam ją, by przełożyła datę ślubu, porozmawiała z narzeczonym i poszła z nim do psychologa. Wiedziałam, że to jest taki kaliber problemu, którego bez stałej praktyki terapeutycznej nie będę w ogóle ruszać. Nic poza wysłuchaniem nie mogłam jej zaproponować, więc dałam tylko konkretne namiary na zaufanego terapeutę.

 

Jakiś czas później dostałam SMS-a z wiadomością, że ślubu nie będzie. Wiem, że dziewczyna chodzi na spotkania z psychologiem, którego jej poleciłam.

 

Ta historia miała okazję się tak skończyć, bo pojawił się na jej drodze ksiądz, który nie tylko wysłuchał, ale wyciągnął rękę z konkretną propozycją. Choć wydaje mi się, że nie byłam odpowiednią osobą do tej sprawy, starałam się nie zepsuć życia tej dziewczyny jeszcze bardziej - z taką delikatnością i otwartością, jaką w sobie w tamtym momencie miałam. Co by się zadziało, gdyby zamiast wysłuchania, dostała suchą naukę bez konkretu podczas tej spowiedzi? Nie wiem.

 

W ostatnim czasie poznałam wiele nowych osób - nowa szkoła i przedszkole dzieci, spotkania dla kobiet w Gdyni. Wiele nowych relacji, w tym kilka na głębszym poziomie.

 

Kiedy w maju mówiłam w szkole syna, że wyjeżdżam na tydzień na rekolekcje w milczeniu, nikt głośno nie komentował, że jestem jak kosmita z innej orbity. Później jednak zauważyłam, że niektórzy delikatnie zagadują na różne tematy około kościelne i duchowe. Większość z nich było przepełnione goryczą. Począwszy od zranień w konfesjonale, po dylematy gdzie i do kogo pójść, gdy dzieje się w życiu ciężko i źle.

 

W ludziach wokół mnie widzę głód. Głębszych relacji, w których można odsłonić siebie prawdziwego. Ciszy, przed którą na co dzień uciekamy, bo w niej słychać rzeczy, z którymi nie wiadomo, co zrobić. A jak już wypadną jak moje rekolekcyjne trupy, to jak je pozbierać?

 

Brakuje mi w Kościele ludzi i miejsc, do których można zadzwonić ze słowami: potrzebuję pogadać, pójdziesz ze mną na kawę? Brakuje mi ludzi (głównie kobiet), którzy sami żyją na co dzień blisko Boga, zarażają radością, są godni zaufania, potrafią słuchać. To prawda, że jak komuś zależy, to w końcu znajdzie. Ile jednak można szukać? Ile można odbijać się od zamkniętych drzwi?

 

Brakuje mi mówienia o możliwościach rozwoju duchowego. W szkole syna nikt z moich znajomych nie słyszał wcześniej o rekolekcjach ignacjańskich. Gdzie mają o nich usłyszeć, skoro świeccy chowają się po kątach? Jak być człowiekiem żywego świadectwa, takiego, który nie będzie nachalnym nawracaniem na swój tok myślenia? Dlaczego osoby, które na co dzień formują się w przyparafialnych wspólnotach nie wychodzą do innych? Może czas zacząć żyć tym, co się nosi w sercu? Może czas pokazać światu alternatywę do bylejakości, lekceważenia i braku konkretnej pomocy w Kościele? Może czas zaproponować komuś kubek kawy i wsłuchać się w to, co w sobie nosi? To tylko tyle i aż tyle, może oszczędzi komuś wielu lat cierpienia.

 

Magdalena Urbańska - z wykształcenia pedagog i doradca rodzinny. Z wyboru żona, matka dwóch synów. Nie potrafi żyć bez kawy i dobrej książki. Prowadzi bloga niezawodnanadzieja.blog.deon.pl

 
Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

1.6

Liczba głosów:

20

 

 

Komentarze użytkowników (9)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

reniuszek 14:45:29 | 2019-08-13
Może czas zacząć żyć tym, co się nosi w sercu? no zdecydowanie Bardzo brakuje w kosciele rozwoju duchowego, wspolnot takich ktore jada na rekolekcje np. ignacjanskie (w ciszy)
o tak mysle ze czas najwyzszy ale kto na s tego ma uczyc skoro nasi kaplani nie wychodza do ludzi bo ich juz boją...

Oceń 1 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

MW 19:08:43 | 2019-08-10
Bardzo, bardzo dziękuję za ten artykuł. Jest bardzo prawdziwy. Postaram się być lepszym świadkiem wiary.

Oceń 11 29 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Maciej Niećko 12:27:28 | 2019-08-10
Chyba rozumiem poczucie lekceważenia u Magdaleny, ale w moim rozumieniu w Kościele Chrześcijan, najważniejszy jest Bóg Ojciec , któremu Jezus Chrystus, Boży Syn składa ofiarę z samego siebie za nasze nawrócenie do Boga. 
Nie widzę nic złego w "oddaj to Bogu i módl się", ale traktuję to jako zachętę do proszenia Boga o wsparcie moich konkretnych działań (terapia np. 12Kroków, poszukanie spowiednik z przygotowaniem psychologicznym, mediacji, zgłoszenie na policji niebieskiej karty,..) - do takich działań potrzebna jest moc duchowa, którą znajdziemy u Boga Ojca.  

Oceń 21 3 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

MalgosiaNK 10:51:32 | 2019-08-10
Wspólnota Odnowy w Duchu Św, do której należę JEST miejscem, do którego przychodzą różni ludzie, również z problemami, powstaja więzi, doznają wsparcia, jest psycholog (dyskretny).  Rekolekcje ignacjańskie trwają tydzień, nasza wspólnota trwa od 35 lat. Miłość jest największym charyzmatem :)

Oceń 10 4 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Tadeusz_25 00:45:23 | 2019-08-10
Pani Magdaleno, proszę się zdecydować, bo z jednej strony pisze pani, że w Kosciele nikt nie pomaga, a z drugiej mówi, że taką dobrą radę mozna znależć w Kościele. Analiza przypadku nigdy nie da obrazu całościowego zjawiska. Dziwne, że nie zna pani dobrych i bardzo dobrych poradni rodzinnych funkcjonujących w ramach duszpasterstwa rodzin. Są tam grupy fantastycznie przygotowanych osób, które świadczą konkretną pomoc.
We wspomnianych przypadkach dziwnie brzmi rada "oddaj Bogu i módl się", to dowód na totalny brak praktycznego przygotowania duszpasterskiego. A może to przygotowanie jest, a autorka artykułu woli oklepane schematy (np. ruchów charyzmatycznych) zamiast zapytać u źródła.

Oceń 31 5 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

anonimus 22:10:14 | 2019-08-09
Pani Magdaleno dobrze, że pani przyznaje się do lekcewarzenia wiernych, bo to przeciez pani jest Kościołem - czas sie nawrócić

Oceń 57 11 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

MR 18:32:39 | 2019-08-09
Gdy zawiedzie rodzina,  policja, MOPS, psychiatra i wiele innych instytucji ostatnią nadzieją staje Kościół. W wielu dziedzinach nie ma on metod, prawa, możliwości. W których przypadkach jest tak, a kiedy spotykamy się ze spychologią, lub ogólnikami? A może czasem jest taki, że już uwierzyliśmy w "postęp", uwierzyliśmy, że "mamy prawo", że ma być bezpiecznie, wygodnie i syto. A jak nie jest, albo nie jest tak jakbyśmy chcieli, no to winni sa wszyscy naokoło. w tym Kościół i jego ludzie.

Oceń 28 2 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Zgłoś do moderacji

andrzej_a 14:22:13 | 2019-08-09
Siostro Magdaleno, tak samo postrzega ten świat wielu ludzi, których Bóg otworzył na Prawdy. Ja też podobnie postrzegam Kościół (instytucjonalny), choć widzę Go również z innych perspektyw.

Zgromadzeń wiernych modlących się do Ducha Świętego jest wiele, a jednak nie mogą one znaleźć wspólnego języka dialogu, tak by wspólnie realizować dzieła Boże. To widzą nasi Bracia i Siostry Święci i Oni również nad tym boleją.

Bóg w swojej Mądrości prowadzi nas spokojnie swoimi ścieżkami, które mają nas zaprowadzić do Zbawienia. My na siłę nie zmienimy niedoskonałego świata, który nas otacza.
Owszem musimy próbować dokonywać jakiś małych zmian, ale bez spiny, wszystko ma swój czas, do wszystkiego musimy powoli dojrzewać.
W świecie w którym żyjemy są Prawdy do których my nigdy nie dojrzejemy (tutaj), aby je pojąć i to również musimy mieć na uwadze krocząc różnymi ścieżkami naszego życia.

Co dziennie prośmy Boga, aby nas prowadził i uzdalniał do realizacji  zadań, kórych potrzebuje ten dzisiejszy i nasz Kościół. Realizumy pilne zadania we wspólnocie z Duchem Świętym, który nas umacnia i prowadzi.
W końcu szukajmy bardziej tego co nas łączy, niż to co nas dzieli i właśnie te nasze podziały polecajmy w modlitwach Bogu, bo tylko On potrafi wszelką niedoskonałość przemianiać na dobro w niepojęty dla nas sposób.

Oceń 23 5 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?