Krajobraz Kościoła "z parteru" po filmie Braci Sekielskich

ks. Tomasz Szałanda
(fot. depositphotos.com)

Minął już jakiś czas od filmu braci Sekielskich "Tylko nie mów nikomu". Odbyło się kilka spektakularnych konferencji, otwarto sklepik z koszulkami, opluto kilku kleryków, księża - część słusznie, a część niesłusznie - też dostali za swoje.

 

Kilku denominacyjnych liderów próbowało w tym czasie wciągnąć w swoje szeregi katolików zgorszonych zbrodnią pedofilii, której dopuścili się duchowni i zakonni. Robili to jednak na tyle nieudolnie, że ściągnęło to na nich raczej wstyd niż gwałtowny rozrost wspólnoty.


Przeciwnicy charyzmatycznych, zaniepokojeni ostudzeniem wobec pentekostalizacji i zwiedzenia, przez swoje zjawiska filmowe ochoczo rzucali kagankami "prawdy" także w nowe cele: papieża Franciszka, niektórych biskupów ze szczególnym uwzględnieniem abpa Grzegorza Rysia, o. Józefa Witko i innych.


Na facebookowych portalach widoczna radość z pierwszokomunijnych, wybierzmowanych i nowo wyświęconych. Jeden z Pasterzy rychło się uda - a mówiąc po ludzku: pojedzie - na pół roku do kamedułów. W Polsce pojawił się abp Charles Scicluna, co w jednych rozbudza wielkie nadzieje, inni śpią spokojnie, a reszta sądzi, że "będzie jak było".


To jednak jest tylko screen wydarzeń. Krajobraz Kościoła po wybiciu pedofilnego szamba jest zgoła inny. Zależy jednak od tego, z którego okna i z którego piętra nań się spogląda.


Na ten nasz, czyli Chrystusa Kościół, patrzę z poziomu podmiejsko-wiejskiego "parteru", więc nie z góry i nie "sponad". Kiedy w ubiegłym roku rozmawialiśmy z Marcinem Jakimowiczem o spadku powołań, wysunąłem pogląd, że jest to także czas dany przez Boga, aby do głosu doszli świeccy, którzy w przyszłości będą w dużej mierze prowadzić Kościół. Dzisiaj widzę szerszą pespektywę Bożej "promocji laikatu", a jest nią brud i kompromitacja wielu duchownych, którzy jako całość utracili w większym bądź dużym stopniu wiarygodność i zaufanie. Czy instytucjonalne skrzydło Kościoła to wykorzysta? Jak na razie idzie to mizernie, a rozbudowana do granic możliwości i wytrzymałości "katechetyczność" diecezjalno-seminaryjno-akademicka nijak się ma do minimalnej świadomości religijnej polskich katolików. Przygotowanie katechetyczne studentów teologii jest potrzebne, a co z homiletycznym czy z innymi współczesnymi formami przepowiadania? Za jakieś piętnaście lat religia opuści szkolne mury albo przybierze tak niszowy status jak Szkolne Koła Caritasu, bo już się skończył czas religijności ludowej, a wkracza religijność z wyboru. Duchowieństwo jest na to przygotowane? W większości nie jest.


To z kościelnego "parteru" widzimy ożywienie wspólnot charyzmatycznych i słyszymy ich skuteczne świadectwo o Bogu żywym, zainteresowanym człowiekiem, potężnym, wiernym, zmieniającym serce. Ich sposób świadczenia jest nowy, odpowiedni do potrzeb współczesnych odbiorców słowa Bożego. Ich możliwości z dotarciem w miejsca duchownym "niedostępne" są bezcenne.


Z kościelnego "parteru" dostrzegamy także często nadmierną biurokrację, ciągnące się "procedury" i zachowawczość, a jednocześnie brak miłości, wsparcia, obecności i ufności, a gdzie potrzeba - właściwej reakcji: reakcji mistrza wobec ucznia, a nie surowego pana wobec pańszczyźnianego chłopa. Jeśli wspólnota ma duchowego opiekuna, to on bierze odpowiedzialność za nią i on ma prawo dać zgodę konkretnej osobie na ewangelizację w rodzimej wspólnocie, a za zgodą miejscowych władz parafialnych w innej. On bowiem zna ich najlepiej. Przecież taka formuła od zawsze istnieje w ruchu oazowym. Są grupy i jest przekazujący naukę Kościoła animator bez misji kanonicznej, której nigdy nie wymagano i do tej pory się nie wymaga. Brak misji kanonicznej także nie przeszkadza u powołujących się na nauczanie Kościoła w publicznych obszernych wypowiedziach S. Krajskiego, M. Remisiewicza, Ł. Mialinowskiego i A. Kuraś.


U nas zaś, zamiast instytucjonalnie inwestować we wspólnoty ewangelizacyjne, wspomagać, błogosławić i posyłać, wymaga się teologicznego wykształcenia i kanonicznej misji, której poza katechetami szkolnymi w zasadzie instytucja nie wydaje. Zresztą, czy gdyby obecni ewangelizatorzy już teraz byli dyplomowanymi teologami, otrzymaliby misje kanoniczne do ewangelizacji poza szkołą? Łatwiej jest napisać "nie biorę odpowiedzialności" niż rzeczywiście ją wziąć. Lecz by ją wziąć, trzeba poznać, aby poznać - trzeba się spotkać, aby się spotkać - trzeba chcieć. W wielu sytuacjach zarówno członkowie wspólnot, jak i ich duszpasterze są osamotnieni w konfrontacji z chamstwem i oszczerstwami "duchowych" ortopedów bezbłędnie rozpoznających kundalini czy krawców i szwaczy rozmyślnie tworzących z filmowych kadrów błazeńskie kolekcje.


Kościelny "parter" boli częstsza dbałość o pijar instytucji niż o ludzi. Bada się, dlaczego wybiło szambo i dlaczego tak mocno, a nie jak z wrażliwym sercem pomóc ofiarom zgnojenia dusz i ciał zbrodnią pedofilii (choć to już nieco się zmieniło). I boli w tej materii coś jeszcze - pozostawienie prezbiterów nieskażonych w żaden sposób pedofilią samych sobie. Każdy z nas przeżywał to inaczej, ale niestety sam. Zabrakło wtedy słów z wyższego piętra: "jak potrzebujesz pogadać - przyjedź", "jak nie radzisz sobie w tej sytuacji - daj znać", "jak się trzymasz?", "modlę się za ciebie". Model pasterza jako starszego brata, a nie "chodzącej ekscelencji" nadal jest aktualny, potrzebny i poszukiwany. Dlatego marzy mi się, by starsi bracia z wyższych pięter częściej zaglądali do nas - swoich sąsiadów z parteru - na grilla i piwo, na kanapkę z "metką" łososiową czy na szybką kawę, bez pontyfikaliów, tak normalnie: w jeansach i koszulce polo, gdzie pogadamy po ludzku i sąsiadom powiemy "dzień dobry".


Niestety, mocno uszczelniona granica między piętrami zagłusza vox populi. Dlatego m.in. w niczym nie pomógł - także nam - list Rady Stałej KEP. Ukazał się zdecydowanie za późno, choć czekaliśmy na niego od dawna. Poza tym tego rodzaju pismo powinno mieć "ludzki" język, być krótkie i konkretne: jedna strona A4 o wstydzie, o winie, o ofiarach, o pomocy i odszkodowaniach, o pokucie i prośbie o przebaczenie. W czterystu wyrazach prawdziwiej wybrzmiewa przyznanie się do tuszowania (tam, gdzie ono miało miejsce) seksualnych aktów duchownych na nieletnich i lekceważenia ofiar tych zbrodni aniżeli w tysiącu stu siedemdziesięciu sześciu wyrazach, siłą rzeczy rozmywających istotę sprawy.

 

Kościół na naszych oczach się zmienia w błyskawicznym tempie. Skandal pedofilski te zmiany przyspiesza, ale nie w sensie liczebnym. Liczebnie zmienia go głównie niewiara rodzin coraz mniej ukrywana przed seniorami rodu. Nowe wspólnoty ewangelizacyjne są szansą dla nieuniknionych i oczekiwanych duchowych zmian Kościoła, za które i z górnych pięter winni wziąć odpowiedzialność: wspomagać, formować, błogosławić, bronić i posyłać. W przeciwnym wypadku Kościół stanie się skansenem, który zeżrą mole i korniki.

 

ks. dr hab. Tomasz Szałanda - kapłan archidiecezji warmińskiej, wykładał homiletykę w WSD w Elblągu i Pieniężnie, autor kilku książek i kilkudziesięciu artykułów z zakresu demonologii, mariologii i homiletyki. Od 2000 r. proboszcz parafii w Stawigudzie

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

2

Liczba głosów:

113

 

 

Komentarze użytkowników (6)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

MR 10:08:56 | 2019-06-21
Patrzę na Kościół z "parteru"  parafii w podwarszawskiej miejscowości. W niedziele i święta kościół,pełen, dużo młodzieży młodzieży, na mszy dla dzieci - pełno. Radosne są chrzty, pierwsze Komunie, śluby. W większości przystępujemy do Komunii Św. Z naszych składek w ciągu kilkunastu lat powstała najpierw kaplica z drewnianym baraku, a obecnie prawie gotów jest nowoczesny duży  budynek. Kazania krótkie rzeczowe, żadnych odniesień do polityki- tak niech będzie tak, nie- nie.
Nie uogólniam, nie wiem jak jest gdzie indziej, może ktoś napisze.  

Oceń 3 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

strzelec514 21:04:30 | 2019-06-20
Czy jest jakieś forum, gdzie pisze się o wypełnianiu czynem Przykazań Bożych, czyli Dekalogu? Mam wrażenie, że chodzi tylko o jakąś żonglerkę słowną dyplomowanych teologów, czasem neopogańskie wolty charyzmatyków, celebrę i stanowiska typu ks. dyrektor?
"Niewiara rodzin, coraz mniej ukrywana przed seniorami rodu" Przecież oderwanie młodych rodzin od seniorów rodu jest wręcz zalecane przez księży, poradnie katolickie, psychologów: jeżeli masz problem, nigdy nie zwracaj się z tym do rodziców.
Wiarę, bezwarunkową i bezinteresowną miłość - przekazywały dzieciom przede wszystkim babcie. Seminarium i dyplom, nie daje wiary i gotowości do poświęcenia siebie dla drugiej osoby.

Oceń 2 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

abcdefghijk 16:30:27 | 2019-06-20
Cudna terminologia albo terminologia Cudu: "dyplomowanymi teologami", "przekazujący naukę Kościoła animator", "na grilla i piwo, na kanapkę z "metką" łososiową czy na szybką kawę, bez pontyfikaliów"... - Oj, oj, oj... Naprawdę nie potrzebuję księdza z dyplomem ani księdza-kumpla. Tacy ludzie nie są mi potrzebni do niczego - i dyplomy mam swoje i kumpli swoich.

"Przeciwnicy charyzmatycznych, zaniepokojeni ostudzeniem wobec pentekostalizacji i zwiedzenia..." - intelektualizacja, felietonizacja; ciąg dalszy postmodernizmu w pełnej krasie.

"W przeciwnym wypadku Kościół stanie się skansenem, który zeżrą mole i korniki "- Kościół nie, instytucja, księża z dyplomami, księża- kumple itp. - tak. 

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

dove 23:03:13 | 2019-06-19
Niby tak, ale dla mnie to jest trochę zbyt optymistyczne podejście do tych wszystkich wspólnot, oaz etc. Ja od dziecka byłam bardzo religijna, ale muszę przyznać że doświadczenia z młodości właśnie z Odnowy i kilku podobnych ruchów, gdzie jak myślałam znajdę inne osoby religijne, z którymi będę się modliła i przyjażniła, więc to doprowadziło mnie do sporego kryzysu, i w ogóle nie chodziłam do kościoła dość długo, a potem poszłam jedynie dlatego że Jezus mi powiedział, żebym to zrobiła. Ja już takim ludziom nie zaufam.Tam jest dużo sekciarstwa, ukrywanego przed księżmi, dużo, przepraszam, głupoty ale nie umiem tego inaczej określić i ci ludzie sobie nie poradzą bez kapłanów. Na rekolekcjach charyzmatycznych dobierała się do mnie jedna z najświętszych tam pań, aż wyjechałam,i generalnie dziwi mnie że księża zakładają teraz że ludzie świeccy nie są pedofilami, są jacyś lepsi itd. Tak nie jest. Po prostu łatwiej wiele rzeczy ukryć w rodzinie niż w kościele. Ja mam delikatnie mówiąc dosyć w ogóle, mogę pójść na Mszę i to wszystko. Reszta mojej religijności jest moją prywatną sprawą. Chyba że tu napiszę czasem komentarz, ale na pewno nie będę się już starała nigdzie być, w żadnej wspólnocie, bo spotkało mnie tam zbyt wiele nienawiści. Do księży od dawna nie mam już szacunku ale jakoś się do tego przyzwyczaiłam. Twarz Jezusa jest moją ojczyzną ( to św. Teresa z Lisieux tak napisała), kościół to jedynie miejsce gdzie się boję albo jest mi wstyd z powodu tego, co słyszę. Więc zostaje tylko Bóg, ale właściwie to wystarczy ( to jest też bardzo znany cytat)

Oceń 4 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Tadeusz_25 00:16:58 | 2019-06-19
No cóż, czasami wychodzą kompleksy, gdy trzeba wrócić na zwykłą parafię "na parterze". Takie są moje wrażenia po tym artykule.

Oceń 11 2 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

adagan 15:52:18 | 2019-06-17
Bardzo potrzebny głos, i jakby w kulminacyjnym momencie. Episkopat w obecnym kształcie – poza dwoma, trzema głosami na pustyni - całkowicie zawiódł, nie pozostawiając złudzeń. Nadziei też nie  pozostawił sam Scicluna. Jedynie o „swoją skórę” chce się im jeszcze powalczyć. Kto zamieni prześwietną kurię na pracę w kotłowni, albo daczę na pryczę. Niech sobie chociaż z wyrzutem przypomną, że mają „parter”, a nawet niższą kondygnację. Jeśli Boga nie słuchają, to i nas słuchać nie będą. Dlaczego dla mnie ten głos jest tak cenny? Bo nazywa prawdę po imieniu, bo daje doświadczyć bliskości w cierpieniu, bo mówi o Bogu, który pokłada nadzieję w człowieku z pominięciem „drogi służbowej” w postaci misji kanonicznej; tchnie kędy chce. I niech będzie uwielbiony. 

Oceń 16 52 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?