Czy dusza ma płeć? O kobietach w Kościele

Izabela Nauman
(fot. depositphotos.com)

Istnieje stereotyp chrześcijanki - uduchowionej mimozy. Cichej, pokornej i posłusznej. Tu od razu podaje się za przykład słowa Maryi, która mówi przy zwiastowaniu: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według słowa twego!" oraz w Kanie Galilejskiej: "czyńcie, cokolwiek wam powie" (On, Jezus - mężczyzna).


Cieszy mnie to, że myślenie o pozycji kobiety w Kościele powoli się zmienia. W Polsce, gdzie dziewczynki nie są nawet ministrantkami, a siostry zakonne pełnią często funkcje opiekuńcze lub gospodyń domowych, sam fakt pojawienia się świeckich liderek w lokalnych wspólnotach czy polskich teolożek piszących o kobietach/liderkach, których życiorysy można odnaleźć na kartach Biblii, to już wielki przełom.

 

Zostałyśmy stworzone przez naszego Boga na Jego obraz. Mamy w sobie boską cząstkę. Jako córki Boże mamy niepodważalną wartość. Pismo Święte wskazuje na to, że jako ludzie jesteśmy równi. Zastanawiam się czasem, czy dusza ma płeć? Czy w niebie nadal będziemy mężczyznami i kobietami? Święty Paweł podkreśla: "Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie" (Ga 3,28).


Ten sam apostoł jest chętnie cytowany przez obrońców tezy, że kobieta nie może pełnić funkcji liderskich w Kościele, a nawet odzywać się na zgromadzeniach. Ma być cicha i pokorna, z włosami przykrytymi chustką. Czy bycie głośnym, cichym, ekstrawertykiem, introwertykiem nie jest kwestią temperamentu, a nie płci?

 

Od czasu do czasu pojawiają się w Kościele trendy długich spódnic i chustek na głowach, jakby Biblia nie zawierała informacji o historii i kulturze tamtych czasów. Miesza się kontekst kulturowy z teologicznym i ideologicznym. Kobietom w Koryncie Apostoł Paweł zalecał, aby się nie odzywały i przykrywały głowy. Może dlatego, że często zachowywały się trochę jak w mistycznym transie, kiedy fałszywie prorokowały. Chrześcijańscy neofici z Koryntu wcześniej czcili pogańską Afrodytę, boginię płodności i pożądania. Kult ten inspirował Koryntian do rozpustnego życia. Nie dziwię się więc, że św. Paweł zabronił tym paniom udzielania się na zgromadzeniach.


Istnieje również stereotyp chrześcijanki - uduchowionej mimozy. Cichej, pokornej i posłusznej. Tu od razu podaje się za przykład słowa Maryi, która mówi przy zwiastowaniu: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według słowa twego!" (Łk 1,38) oraz w Kanie Galilejskiej: "czyńcie cokolwiek wam powie" (On, Jezus - mężczyzna; J 2,5).

 

Tymczasem Maryja musiała być też silną kobietą, by jako bogobojna nastolatka zgodzić się na posądzenie o seks przedślubny, przyjmując poczęcie Syna z Ducha Świętego i jeszcze jakoś wytłumaczyć to Józefowi, urodzić w podróży, w stajni, mieszkać z małym dzieckiem na emigracji, być matką Boga i przeżyć tak okrutną śmierć swojego Syna.


W Starym Testamencie możemy znaleźć całe księgi o kobietach: Esterze, Rut, Deborze czy Judycie. Judyta była piękna i bogata. Musiała też być silna, bo urodziła 14 synów. Uratowała miasto, obcinając głowę asyryjskiemu najeźdźcy. Debora była jedyną w historii Izraela kobietą sędzią. Posiadała funkcję przywódczą należną tylko mężczyznom. Słowo kobiety nie było uznawane wtedy nawet jako słowo świadka. Debora nie tylko objęła szanowany urząd, była również prorokinią. Musiała też być wyedukowana, by móc rozsądzić sprawy sądowe, znała Pięcioksiąg i Torę. Czyż pozostawienie tych ksiąg w kanonie Pisma nie wskazuje na to, że jest miejsce w Kościele dla różnych kobiet w zależności od ich temperamentu?

 

Zarówno takich, które chcą być ciche i pokornie wspierać mężczyznę, same będąc na drugim planie, jak i kobiet o przywódczych zdolnościach takich jak Judyta i Debora. Znam kobiety silne fizycznie. Znam urodzone liderki. Znam takie, które kierują się umysłem, i takie, które kierują się intuicją. Znam wrażliwe, filigranowe kobiety, znam działaczki i artystki. Znam różne kobiety i różnych mężczyzn: mniej lub bardziej emocjonalnych, przywódczych, o różnej wrażliwości. Myślących bardziej spontanicznie lub strategicznie, nastawionych na osiągnięcia lub relacje. Bóg stworzył nas bardzo różnie, do dobrych celów, które "z góry dla nas przygotował, abyśmy je pełnili" (Ef 2,10).

 

Jako kobiety świadome siebie i znające swoją wartość nie musimy walczyć o pozycję z mężczyznami. Możemy asertywnie zaznaczać granice, być traktowane z należnym nam szacunkiem, możemy być partnerkami. Nie musimy kontrolować wszystkiego, aby podkreślać na siłę swoją rolę. Nie musimy też wykorzystywać naszej urody i kobiecości, aby manipulować mężczyzną. Jako kobiety możemy szukać spełnienia na różnych płaszczyznach.


Dla jednych będzie to bycie mamą, dla innych liderką czy artystką. Są kobiety, które czują się spełnione w domu z dziećmi. Są takie, które chcą też robić inne rzeczy, mieć hobby, pasję, czuć się również spełnione zawodowo czy artystycznie. Dlaczego z tego powodu mają mieć nieustanne poczucie winy, że chcą robić coś jeszcze? Drogie kobiety, żyjcie godnie, znajcie swoją wartość! Żyjcie w zgodzie z tym, do czego powołał was Bóg!

 

Izabela Nauman - żona i mama trójki dzieci, pedagog. Studiuje pedagogikę specjalną na Uniwersytecie w Sztokholmie, pracuje w szkole specjalnej. Pisze teksty piosenek, komponuje i śpiewa. Razem z mężem tworzy zespół "Oliva", wydali debitancką płytę "Puzzle". 
 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

1.39

Liczba głosów:

128

 

 

Komentarze użytkowników (3)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

jarodziewicz 12:30:12 | 2019-04-01
Walka klas trwa...: ))

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

andrzej_a 19:33:10 | 2019-03-27
Dusze żyjące wcześniej na ziemi mają osobowość zgodną z płcią, którą reprezentowali za życia tutaj.

Istnieje wiele kobiet obdarzonych wieloma i przeróżnymi Charyzmatami, o których wielu duchownych może marzyć.
Jednak w kwestii sprawowania Mszy Świętej kobiety te dają Kapłanom pierwszeństwo.

Jest też wiele liderek, które mówią otwarcie o chęci sprawowania Mszy Świętych jednak ich Charyzmaty są ukryte lub jakieś dziwne, bo Bóg o nich nie zaświadcza.

Nie twierdzę że w tej kwestii nie ma wyjątków, bo podobno są, jednak są one naprawdę rzadkie.

A ja osobiście bym polecał kobietom brać przyykład z Matki naszego Pana i naszej - Miriam.
Kobieca, delikatna, piękna jak wielu o tym zaświadcza, a jednocześnie potężna Mocą Boga.

Kobieta nie musi się stawać mężczyzną, ani konkurować z mężczyznami.
Wystarczy, iż będzie wypełniać Wolę Pana Jezusa i tak stanie się Wielką, jednak nie swoją mocą lecz Mocą Boga.

Oceń 57 9 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Stanibor 13:10:35 | 2019-03-27
Niższa rola kobiet nie brała się tylko z interpretacji Pisma, ale przede wszystkim z tradycji. Do dzisiaj w środowiskach kościelnych i przykościelnych jako idealną rodzinę wskazuję się wielodzietne małżeństwo gdzie mężczyzna jest patriarchalną głową, a kobieta zajmuje się domem oraz rodzeniem i wychowywaniem dzieci. W tradycyjnym przesłaniu Kościoła Katolickiego celem małżeństwa było płodzenie dzieci. Prosto, surowo. Tyle. Jak opowieści o pszczółkach i kwiatkach. Od kilkudziesięciu lat w Kościele dokonał się milowy skok, w oficjalnych dokumentach kościelnych pojawia się więziotwórczy charakter małżeństw, wzajemne obdarowywanie miłością, dalej jednak - w przeciwieństwie do pozostałych głównych denominacji chrześcijańskich - funkcja prokreacyjna małżeństwa jest naczelna nad pozostałymi, nie równoznaczna. Oczyszczając Biblię z ówczesnych kontekstów i realiów kulturowych ciężko mi w niej znaleźć podstawy do takiego przesłania, no ale w KK obowiązuje.  Stąd moich zdaniem trwające nawet do dzisiaj spojrzenie: Mąż władca - kobieta inkubator.

Oceń 9 84 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?