Proboszcz napisał, że przyjdzie tylko, jeśli go zaproszę

Szymon Żyśko
(fot. shutterstock.com)

Od czasu wyprowadzki na studia przyjąłem księdza tylko raz i to przypadkiem. Co się zmieniło w tym roku, że przygotowałem się do kolędy? Zaczęło się od ogłoszenia na klatce schodowej. Pierwszy raz poczułem, że chcę go zaprosić.

 

Kiedy jako dziecko byłem ministrantem, przyjmowanie księdza po kolędzie było dla mnie czymś oczywistym. Przychodził przecież ktoś, kogoś znałem. Ba! Często nawet sam przyprowadzałem go do domu, choć śpiewanie kolędy w gronie najbliższych nie należy do najprzyjemniejszych wydarzeń, zwłaszcza jak się ma starsze rodzeństwo. No, ale to był akurat mój ministrancki "rewir". Pamiętam, że jednego roku wikary rozsiadł się wygodnie w naszym fotelu i powiedział, że musi chwilę odpocząć. A to znaczyło, że byliśmy swoi. Czym nasza swojskość różniła się od swojskości innych, których przecież też widywał prawie każdej niedzieli w kościelnej ławce? A no przede wszystkim tym, że nie ograniczaliśmy się tylko do relacji w granicach ławek. Babcia była niekwestionowaną mistrzynią small-talków.

 

Dziesięć lat unikania kolędy

 

Od czasu wyprowadzki na studia przyjąłem księdza jednak tylko raz i to przypadkiem, gdy zaskoczył mnie przed wyjściem. A to nie pomyślałem o tym w ogóle; a to współlokatorzy nie chcieli lub nie było mnie w domu. I nie ukrywam, że po każdej wizycie, do której nie doszło, czułem ulgę. W dużym mieście ksiądz stał się obcym urzędnikiem, a pojęcie wspólnoty parafialnej czystą abstrakcją. Co się zmieniło w tym roku, że przygotowałem się do kolędy? Zaczęło się od ogłoszenia na klatce schodowej:

 

"Bardzo prosimy, aby zapoznać się z planem i zgłosić chęć przyjęcia kolędy drogą mailową lub telefonicznie (wystarczy sms); można to także uczynić w zakrystii. Przyjdziemy do tych domów, których mieszkańcy potwierdzą, że chcą przyjąć księdza.

 

- Wizyta rozpoczyna się od modlitwy oraz błogosławieństwa mieszkańców i domu. Prosimy, aby na obrusie postawić krzyż i świece. Można także położyć Pismo święte i naczynie z wodą święconą (gdyby jej zabrakło, proszę się nie martwić, ksiądz nosi ją z sobą).

 

- Celem wizyty duszpasterskiej jest modlitwa, błogosławieństwo i rozmowa; składanie ofiar to wyłącznie dobrowolna decyzja gospodarzy".

 

I pierwszy raz poczułem, że chcę księdza zaprosić. Mimo że się nie znamy, wysłałem maila. "Chciałbym zaprosić księdza do siebie, pomodlić się i pobłogosławić dom. Nie mam co prawda obrusu i kropidła, ale krzyż i świeca na pewno się znajdą. Jeśli znajdzie ksiądz chwilkę, to zapraszam" - napisałem. Odpowiedź przyszła szybko: "Dziękuję za zaproszenie!". No i zaczęła się nerwówka trwająca aż do dnia odwiedzin.

 

"Zawsze to milej, jak ktoś na ciebie czeka i chce cię widzieć"

 

Zgodnie z zapowiedzią nie przygotowałem niczego poza krzyżem i świecą. Pomyślałem, że w końcu zaprosiłem go do siebie, a nie do skansenu liturgicznego. Przeraźliwy odgłos dzwonka do drzwi wyrwał mnie z zadumy nad tym, czy na pewno nie powinienem jednak trochę poudawać i jakoś się zaprezentować. Po otwarciu drzwi zobaczyłem ministrantów z puszką i uśmiechniętego księdza, na oko po trzydziestce, więc niewiele starszego ode mnie. Odśpiewaliśmy kolędę, pomodliliśmy się i usiedliśmy do rozmowy.

 

Ksiądz-zakonnik przyznał, że jest z Białorusi, miał na imię Żenia. Od razu zwrócił uwagę na moje biurko zawalone różnymi przyborami plastycznymi i na deski do ikon. Pytał z zainteresowaniem, był natomiast daleki od chęci dowiedzenia się o mnie wszystkiego. Nie notował, za to patrzył prosto w oczy. Pogadaliśmy o tym, co mnie inspiruje i co go sprowadza do Polski. Zapytałem też, co skłoniło parafię do tego, żeby w taki sposób zorganizować kolędę? Odpowiedział prosto i szczerze. "Zawsze to milej, jak ktoś na ciebie czeka i chce cię widzieć". Na prawie 60 mieszkań w moim bloku tylko 18 rodzin wysłało takie zaproszenie. Czy to dużo, mało? Nie wiem. Ks. Żenia zdradził mi, że przyjęli go i studenci, i rodziny, i osoby starsze, i ja - czyli samotny przed trzydziestką. Nie ma prawidłowości. Jest mieszanka ludzi różnych stanów, wrażliwości i przemyśleń. Nie jest ważne, ilu przyjęło go z niechęcią i dlaczego byli tacy, co go nie przyjęli w ogóle. Mieli swoje powody - może praca, może życie; a może pech, bo przecież by chcieli.

 

Kiedy żegnałem białoruskiego księdza, miałem niedosyt rozmowy. Sympatyczny, szczery ksiądz, który nie bał się być sobą - wschodnim zwyczajem podał mi krzyż do ucałowania po błogosławieństwie. Mówił z przyjemnym dla ucha akcentem, może dlatego zwróciłem uwagę na modlitwę, którą recytował. I jakoś tak zapadło mi w pamięć słowo "pokój". Jakbym nigdy wcześniej nie słyszał, że ksiądz na kolędzie modli się o pokój dla mnie.

 

Zero mistyki, to było dobre spotkanie

 

Strach przed kolędą jest ogromny. Widzę to po pytaniach, jakie ludzie przysyłają do redakcji; po tym, jakim zainteresowaniem cieszą się wszelkie materiały, w których księża ujawniają, że kolęda to dla nich stres, albo ile dać w kopertę. Widzę to po sobie, bo unikałem jej skutecznie przez 10 lat. Nie wiem, skąd wziął się zwyczaj odwiedzin duszpasterskich zaraz po świętach. Pewnie od wizyty Mędrców ze wschodu, ale może też od świątecznej aury, która zmiękcza nasze serca i wlewa w nie radość - a przynajmniej powinna - wtedy teoretycznie łatwiej się spotkać. Ja uważam jednak, że to nieszczęsny czas. Opatrzył się nam już od ilości wrażeń, a my po świętach pełnych rodzinnych spięć wolelibyśmy się ukryć niż grać na pokaz szczęśliwych przed kimkolwiek.

 

Myślę, że kolęda mogłaby spokojnie trwać cały rok, ale pod warunkiem że mielibyśmy odwagę chwycić za telefon i zaprosić księdza do siebie ot tak, bez okazji. Bo za chwilę grają "nasi", bo upiekliśmy ciasto, bo chcielibyśmy porozmawiać albo kogoś straciliśmy i czujemy się samotni. Kolęda w maju, lipcu, listopadzie. Byłby czas zobaczyć wszystkich parafian; byłby czas na odzyskanie pogody ducha, bo przecież każdemu może się przytrafić gorszy dzień. Błogosławieństwo nie ma daty ważności. Liczy się gest i to dosłownie. A najprostszy sposób, żeby rozładować stres, to o nim powiedzieć. Najpewniej usłyszysz wtedy z ust większości księży "ja również". I już wiesz, że to nie jest badanie statystyczne, ale spotkanie.

 

Jakiś czas temu czekała mnie trudna rozmowa z bliską osobą, czułem ogromny stres, do którego się przed nią przyznałem. Usłyszałem wtedy mniej więcej takie słowa: "Kościół jest wtedy, kiedy się spotykamy, na przykład teraz przy piwie. Nic dobrego nie przychodzi przez uciekanie w samotność". I wszystko puściło. Te same słowa miałem w głowie, kiedy ks. Żenia siedział na kanapie w moim pokoju obwieszonym indiańskimi plakatami. Zero mistyki, po prostu życie. Czasem można się ucieszyć nawet z wizyty księdza.

 

Nie przygotowałem koperty i żyję

 

Zawsze znajdzie się rodzina, która przyjmie księdza jako inkasenta. Zawsze znajdzie się jakiś ksiądz, który przyjdzie jako urzędnik lub notariusz. Od tego wszystkiego pewniejsze jest jednak to, że zawsze dobrze jest się spotkać i wyjść poza schemat, poza szablonowość. Wszystkiego nie zaplanujemy. Gdybym pochował te codzienne rzeczy i wysterylizował pokój, siedzielibyśmy w muzeum. Pokazanie swojego świata daje więcej pretekstów do rozmowy.

 

Ostatecznie ja zapomniałem o kopercie, ksiądz o obrazku, a ministranci o napisaniu CMB na drzwiach. I świat się naprawdę nie zawalił. Może jednak wizyta u mnie zapadła mu w pamięć. Jeśli jeszcze kiedyś mnie wspomni - a ja jego - to tej kolędzie nic nie brakowało i spełniła swoje zadanie.

 

Szymon Żyśko - dziennikarz i redaktor DEON.pl. Autor książki "Po tej stronie nieba. Młodzi święci". Prowadzi autorskiego bloga www.nothingbox.pl

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

1.36

Liczba głosów:

198

 

 

Komentarze użytkowników (9)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

Tadeusz_25 22:27:30 | 2019-01-25
No to zbaraniałem, w końcu jak jest najlepiej? Ustalcie to między sobą w DEON-ie. Tu pochwała zaproszenia, a Kramer to wszystko krytykuje: https://www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/z-zycia-kosciola/art,32879,kiedy-czytam-instrukcje-o-przyjmowaniu-ksiedza-po-koledzie-chce-mi-sie-smiac.html. Podobnie krytyczny był artykuł na temat jednego z proboszczy na Śląsku, który o takie zaproszenia poprosił parafian. No to jak w końcu? To dobrze czy źle gdy parafianie zapraszają kapłana?

Oceń 14 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

saska.kempka 21:21:03 | 2019-01-21
Panie Szymku, spokojnie. Może niedługo odkryje pan, że jak się nie pójdzie raz do kościoła, to też się żyje. Co tam, wcale nie trzeba chodzić. Ba, nawet nie trzeba się modlić i ludzie jakoś żyją...

No właśnie - "jakoś".  Staje się to wszystko antyświadectwem. A potem górnolotne artykuły pod tytułem "Gorliwość o dom twój pożera mnie", jak to się marnuje jedzenie.

Litości. 

Oceń 58 9 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

kiwix 20:12:27 | 2019-01-21
Czemu niby ministranci mieliby pisać CMB na drzwiach? W większości kraju, każdy sam to sobie pisze w w Trzech Króli gdy wraca z poświęconą kredą do domu.

Oceń 34 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

andrzej_a 18:42:38 | 2019-01-21
Gdyby to sam św.p. Jan Góra szedł po kolędzie, to zapewne przygotowania byłyby inne.
Niestety nie miałem przyjemności poznać osobiście tego wspaniałego Kapłana, jednak wiele dobrego o Nim słyszałem.
Nie dziwię się więc, iż kolęda jakiegoś tam księdza nie napawała przez lata optymizmem.

Oceń 57 6 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

wiktorkowal 13:09:49 | 2019-01-21
Redaktorze, trochę luzu. Ludzie na przyjście komornika czekają spokojniej.

Oceń 96 9 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Udana 11:46:49 | 2019-01-21
Jeśli czujemy się Kościołem, to normalne jest, że utrzymujemy ten Kościół, w tym też i budynek, i kapłanów.
Nie ma w tym nic nadzwyczajnego i spektakularnego. Można nie dać koperty, a w zamian wrzucić do puszki, czy przesłać na konto.
Prąd, ogrzewanie, kwiaty, remonty, naprawy, innowacje, sprzątanie itp. po prostu kosztują. A jeśli czuję, że to jest moje, to również to utrzymuję. Jak swój dom.

Oceń 171 19 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

MarekN 11:06:54 | 2019-01-21
Kuriozalny artykuł. Czy przyjęcie kolędy "na starych zasadach" jest tak problematyczne, że należy zupełnie z tego zrezygnować? Czy te 5-10 minut rozmowy wraz z Błogosławieństwem mieszkania nie jest lepsze niż zupełna rezygnacja? Z rozmów z księżmi wiem, że na kolędzie zdarzają się wielkie rozmowy, poruszane są trudne tematy, zdarzają się powroty do życia Kościoła. Czy zdarzyłoby się to bez kolędy?

My z żoną zaprosiliśmy księża na kolację. Posiedzieliśmy, porozmawialiśmy. To prawda, kosztowalo nas to nieco czasu i energii. Ale to my jesteśmy gospodarzami i zależało nam aby przyjąć gościa w najlepszy możliwy sposób

Tradycyjnie, nie zawsze znaczy gorzej drogi Deonie...

Oceń 76 8 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

patyk 09:26:50 | 2019-01-21
o ludzie, co za infantylna postawa ... i tak przez 10 lat! Ale w sumie nie dziwie się osobie która uważa się za "łobuza". Całe szczęście, że redaktor w końcu dojrzał do zwykłego spotaknia z kapłanem żeby pomodlić się i pobłogosławić dom...

Oceń 1986 198 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook