Aby Duchowi nie było ciasno

Duch Święty nie jest chłopcem na posyłki ani dla Boga Ojca, ani tym bardziej dla nas. Żyjąc w pośpiechu, przyzywamy Go w pośpiechu. A przecież uczniowie Jezusa musieli czekać pięćdziesiąt dni, by Go otrzymać. Zaczekasz?

 
O roli, w jakiej obsadzamy Ducha Świętego w naszym Kościele, usłyszałem ostatnio trafne zdanie podczas rozmowy  na temat nominacji biskupich. Duch Święty, któremu Bóg Ojciec robi w niebie wyrzuty z powodu "polityki personalnej" na Ziemi, odpowiada: "Ale, cóż mi pozostaje, gdy mam związane ręce, skoro oni wzywają Mnie zawsze, ale zawsze wtedy, gdy jest za późno, bo kandydat już czeka na nałożenie rąk".
 
Zupełnie nowy sens tej anegdoty dotarł do mnie, kiedy podczas krakowskiej Drogi Światła, poprzedzającej uroczystości św. Stanisława, słuchałem medytacji bpa Grzegorza Rysia. Mówimy szeroko o kenozie (uniżeniu) Jezusa - zauważył przewodniczący komisji episkopatu ds. nowej ewangelizacji - ale czy nie powinniśmy pomyśleć o Pięćdziesiątnicy jako o kenozie również Ducha Świętego? Czy Duch Święty nie uniża się, nie ogranicza się, wstępując na ścieżki naszego życia?
 
Gołąb pocztowy
 
Zwłaszcza, jeśli w wierze przypada mu rola "wyjścia awaryjnego". Masz problem, nie wiesz, co zrobić, zdaj się na głos Ducha Świętego. Albo może na pomoc swojego Anioła Stróża. Albo Opatrzności. Przeznaczenia. Losu… Te odmienne pojęcia, za którymi kryje się zwykle różna wrażliwość religijna i egzystencjalna, z lekkością traktujemy jako synonimy. Ducha Świętego stawiamy najczęściej - podobnie jak w początkowej opowieści - w sytuacji bez wyjścia. Kiedy doszliśmy do ściany, mamy nadzieję, że jakimś cudem znajdą się jednak w niej drzwi, byśmy mogli przekroczyć ten mur. Zaskakujące okoliczności i dziwne współwystępowanie zjawisk - to też z pewnością robota Ducha Świętego. Mądrość spływająca z ust - to nie ja, to Duch przeze mnie przemawia…
 
Duchowi Świętemu spełnia więc zadanie boskiego gołębia pocztowego. A przecież ewangeliczne opowieści o Zesłaniu powinny zawsze dawać nam sporo do myślenia i chronić przed instrumentalnym traktowaniem Trzeciej Osoby Trójcy Świętej. Dlatego czytajmy Ewangelię Janową. Duch Święty nie jest chłopcem na posyłki ani dla Boga Ojca, ani tym bardziej dla nas. Trudności, jakie sprawia nam właściwe rozpoznawanie Jego obecności, to odbicie problemów, które mamy z myśleniem o wierze w Boga w Trójcy Jedynego.
 
Bierzmowanie - nie wiem, jak teraz wygląda przygotowanie do tego sakramentu, ale niemal w większości przypadków (tak jak z większością spraw w życiu) jego owocność zależy w dużej mierze od woli i determinacji chętnego, a nie od czynników zewnętrznych - bierzmowanie wciąż nazywamy złośliwie sakramentem pożegnania z Kościołem. Ten popularny zwrot pokazuje jednak, jak bardzo pusty rytualizm w tej sferze uderza w samą istotę właściwego wymiaru sakramentu. Pismo Święte odsłania nam przecież Ducha Świętego jako Pocieszyciela i Ożywiciela - zarówno w naszym życiu osobistym, jak i w życiu wspólnoty, którą jest Kościół.
 
Ani ja sam nie byłbym zdolny do wiary w Jezusa bez Ducha, ani Kościół nie byłby Kościołem, gdyby Go w nim nie było.
 
Czego czas?
 
Zesłanie Ducha Świętego nastąpiło już po Wniebowstąpieniu Jezusa i aż pięćdziesiąt dni po Jego Zmartwychwstaniu. Dopóki uczniowie nie otrzymali Ducha, nie byli zdolni do tego, by stać się Kościołem. Stanowili grupkę przestraszonych osób, które najchętniej zamknęłyby się w Wieczerniku. Taki model Kościoła znamy, od takiego modelu uciekamy. Uczniowie jako wspólnota otwarta na wszystkich i gotowa autentycznie głosić Jezusa, to dopiero jest Kościół.
 
W tych pięćdziesięciu dniach oczekiwania tkwi klucz do tajemnicy naszych trudnych relacji, jakie mamy z Duchem Świętym. Oczekiwanie, cierpliwość, próba. Słuchanie. Mówienie i słuchanie… Tymczasem wszystko chcielibyśmy mieć - po pierwsze - po swojemu, po drugie - od zaraz. Dokładnie tak samo, jak w kawale o biskupich nominacjach. Pchamy się do działania, chcemy iść przodem, a Duch jak wierny pies powinien za nami podążać. Jeśli jednak dokonamy czegokolwiek w imię Chrystusa to nie dlatego, że porwaliśmy się na to i tacy jesteśmy zdolni, ale dlatego, że doprowadził nas do tego Duch Święty.
 
Może do naszego zadaniowo-roszczeniowego traktowania Parakleta przemówi przykład samego Jezusa? Kiedy Jezus przyjął nad Jordanem chrzest, otworzyło się niebo, rozległ się głos, a na Chrystusa zstąpił Duch Boży jakby gołębica. Głos oznajmił Boże wybranie. A Duch? No właśnie - Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby tam kusił Go diabeł.
 
Czterdzieści dni Jezusa na pustyni. Czas walki duchowej, odrzucania szatańskich pokus, modlitwy, samotności, ascezy. Pięćdziesiąt naszych dni w oczekiwaniu na Zesłanie Ducha Świętego. Czas czego?
 
Ustąp miejsca
 
Ten wątek w Zesłaniu Ducha Świętego wydaje się więc bardzo istotny w naszym codziennym życiu wiarą: czy mamy czas i wolę, by dać się prowadzić Duchowi - także przez pustynię i wśród pokus - czy nadal będziemy traktować Go jako wysłannika do zadań specjalnych, który ma być gotowy na każde zawołanie?
 
Duch Święty jest przecież z nami zawsze, zapewnia o tym Jezus, i jest z nami w Kościele, bo przecież bez Niego Kościoła by nie było. Ale tak samo jak z Jezusem, tak też z Duchem Świętym musimy pozostawać w relacji. Relacja oznacza stałość, wzajemność, gotowość. Oznacza takie wymagania, z jakimi dzisiaj jest nam trudno funkcjonować, stąd przecież kryzys zwykłych relacji międzyludzkich. Bliska relacja oznacza też zawsze pewną formę naszej własnej kenozy, konieczność nawrócenia, gdy człowiek w sobie samym - w swoim sercu, umyśle, duszy - musi zrobić miejsce dla kogoś jeszcze. Żonie może być ciasno w mieszkaniu, ale nie może być jej ciasno w sercu męża. Niech Duchowi Świętemu nie będzie ciasno w Kościele.
 
Czy jednak robimy miejsce dla Ducha Świętego, oczekujemy Go jako łaski czy może wręcz przeciwnie: jako należności, naszego stróża zawsze w odwodzie na trudniejszy czas? Może wciąż musimy być na pierwszym miejscu, wychylać się, wyprzedzać Ducha, bo któż by mógł tyle na Niego czekać?
 
Co więc zrobiliśmy przez te siedem tygodni, pięćdziesiąt dni, tysiąc dwieście godzin?

  

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.64

Liczba głosów:

22

 

 

Komentarze użytkowników (6)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

lucy 14:27:07 | 2012-05-28
A mnie ten tekst uspokoił i uświadomił jak ważna jest cierpliwość.Na rezultaty działania Ducha niekiedy trzeba trochę poczekać.Nie wszystko na już i na teraz. Ważne, że Duch Św mnie prowadzi  przez pustynię i pokusy. Istotne jak pisze autor aby cierpliwie czekać i słuchać.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Iwona 09:00:25 | 2012-05-28
O czym ta dyskusja? Kto odwodzi od tematu głownego, jakim jest Bóg w osobie Ducha Świętego? Komu na tym zależy, żeby zamaist o budowaniu i pielęgnowaniu relacji z Nim, rozmawiac o ilości dni? Sądzę, że nie podsunął tego tematu Duch święty, a wręcz przeciwnie. Jeśli chodzi o mnie, mam problem, jak dawać pierszeństwo Bogu w moim życiu, tak na codzień? Jak Go nie wyprzedzać, a za Nim podążać. Jak i skąd tego się uczyć? Jak pozbyc zlych nawyków, które od tego odwodzą? Prosić, błagać, zapraszac juz od rana, by to On mnie prowadził, naprowadzał, upominał i zawracal? Taka metoda prób i błędów? Może jest jakaś inna, prostsza? Będę wdzięczna za wskazówki. Chwała Panu!

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

jazmig 13:58:57 | 2012-05-27
Mirek
jazmig,

jak zwykle szukasz dziury w całym. To zupełnie poboczna sprawa 10 czy 50 dni. Nie o to chodzi w tym tekście, lecz o oczekiwanie, przygotowanie i otwartość na Ducha. Jest taka mentalność, która zawsze koncentruje się na tym, czego nie ma, co brakuje, a nie zauważa tego, co jest.
Mirku, ja po prostu oczekuję, że podczas nauki operuje się prawdą, a nie fałszem, nawewt gdy jest on z pobożnych intencji.

Tekst, o którym dyskutujemy, jest takim świątobliwym pustosłowiem. Nie ma on odniesienia do obecnej rzeczywistości i bardziej nadaje się dla zakonów kontemplacyjnych, niż dla ludzi pracujących, posiadających rodzinę, którzy muszą stale rozwiązywać różne problemy.

Mnie osobiście zaczynają irytować takie pobożne pisaniny, które niczego konkretnego nie wnoszą. Nie ma propozycji, co i jak powinien robić przeciętny Kowalski, aby spełnić szczytne marzenia autora tekstu. Ogólniki można pleść w nieskończoność, to nie jest żadna sztuka.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~tak 12:12:47 | 2012-05-27
mirku,
w dziesiejszej Ewangelii Jezus tchnął na uczniów i powiedział:"weżmijcie Ducha Świętego", co oznacza, że otrzymali Ducha Świętego. Co zatem stało się w dniu, który nazywa się Zesłaniem Ducha Świetego czyli jak twierdzisz 10 dni później?

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~mirek 10:25:13 | 2012-05-27
jazmig,

jak zwykle szukasz dziury w całym. To zupełnie poboczna sprawa 10 czy 50 dni. Nie o to chodzi w tym tekście, lecz o oczekiwanie, przygotowanie i otwartość na Ducha. Jest taka mentalność, która zawsze koncentruje się na tym, czego nie ma, co brakuje, a nie zauważa tego, co jest.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

jazmig 09:39:13 | 2012-05-27
 Sugeruję autorowi, aby czytał Ewangelie i nie dodawał do ich nauk niczego, czego one nie zawierają.

Apostołowie czekali na Ducha Świętego 10 dni, a nie 50. Chrystus przed wniebowstąpieniem obiecał im zesłanie Pocieszyciela, a zatem dopiero po wniebowstąpieniu Pana, mogli rozpocząć oczekiwanie, o którym mowa w tym artykule.

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?