Nadzieja dla świata pozbawionego nadziei

Na murze ktoś napisał: No future – nie ma przyszłości. Depresja upowszechnia się w nowoczesnych społeczeństwach i zalicza się do chorób cywilizacyjnych. Demoralizacja zdaje się postępować wprost proporcjonalnie do rozwoju technologicznego. Brak nadziei zapuszcza głębokie korzenie. Podczas rozmowy nie tylko z ludźmi starszymi, ale i z młodzieżą można usłyszeć rozgoryczenie czy zniechęcenie.


A przecież świat nie jest tylko zły. Nie brakuje znaków nadziei. Jest nim każde nowo narodzone dziecko; każdy gest miłości i przebaczenia; wszelkie poświęcenie dla innych. Do znaków nadziei należy także nasze zgromadzenie na początku nowego roku liturgicznego.


Adwent, który rozpoczynamy, oznacza nowy początek, nowe szanse i nadzieje. Sprzyja też refleksji nad sensem oczekiwań dotyczących przyszłości. Jako chrześcijanie jesteśmy ludźmi nadziei, jesteśmy ludźmi adwentu. Doświadczamy bliskości Boga, a jednocześnie pozostajemy nienasyceni, wciąż czekamy na więcej. Wierzymy i wyznajemy, że Bóg jest pośród nas, a jednocześnie czekamy na Jego przyjście. To brzmi paradoksalnie: już i jeszcze nie. Chrystus jest pośród nas, ale jeszcze nie stał się wszystkim we wszystkich. Chrystus jest z nami i dla nas, ale my nie jesteśmy całkowicie z Nim i dla Niego.


Przez cztery tygodnie będziemy przygotowywać się na liturgiczne przeżycie Bożego Narodzenia, rozważając obecność i działanie Boga pośród nas. Nasze oczekiwanie jest jakimś streszczeniem oczekiwania ludzkości, a nade wszystko oczekiwania narodu wybranego – Izraela na nadejście Zbawiciela świata. Wierzymy, że nadejdzie czas, w którym nie będzie już wojen, cierpień, głodu; nie będzie miejsca na korupcję i wykorzystywanie słabszych; znikną choroby i raz na zawsze pokonana zostanie śmierć; zapanuje prawo i sprawiedliwość (por. Jr 33, 15).


Zbawienie ofiarowane już, ale nie w pełni


Nasza wiara w zapowiadany przez proroków lepszy świat jest poddawana próbie. Chociaż obiecany Mesjasz już przyszedł i stał się człowiekiem, nie zmienił świata w ziemski raj. Świat jest nadal wstrząsany dramatycznymi wydarzeniami. Wciąż nie wiadomo, kiedy będzie lepiej. Wydawało się, że nadejście Mesjasza – Boże Narodzenie – coś zmieni, a okazuje się, iż ono jeszcze nie zamknęło historii zbawienia. Ostatecznym aktem dziejów zbawienia ma być paruzja, nadejście Syna Człowieczego w chwale.


Nasze czuwanie nie jest tylko wspominaniem wydarzeń minionych i oczekiwaniem na przyszłe, ale jest udziałem w zbawieniu, którego dokonuje Bóg pośród nas i dla nas. Nie jest to jeszcze pełnia zbawienia, ale jego przedsmak. Na pełnię musimy jeszcze czekać, a to oczekiwanie wzmaga nasze pragnienie wiecznego szczęścia.


Nadzieja poddawana próbie


Nasza sytuacja jest bardzo podobna do sytuacji chrześcijan, adresatów Ewangelii według św. Łukasza. Nie żyli oni już w takim przekonaniu o rychłym nadejściu Chrystusa w chwale, jak wcześniejsze pokolenie chrześcijan. W zniszczeniu Jerozolimy dostrzegli spełnienie się niektórych zapowiedzi Chrystusa, ale też przekonali się, iż nie nastąpił koniec świata. Życie toczyło się dalej. Chrześcijanom groziło osłabienie nadziei na powtórne przyjście Chrystusa i przekonanie, że jest ono bardzo odległe w czasie. Jednocześnie w ich życie zaczęły wkradać się nadmierne troski, te same, jakie towarzyszyły poganom: jak dobrze zjeść, z kim wypić, jak się urządzić. W związku z tym Łukasz ewangelista – w odróżnieniu od pozostałych synoptyków – zainteresował się mniej kosmicznym wymiarem zdarzeń ostatecznych, a bardziej potrzebą ciągłego przygotowania na spotkanie z Chrystusem. Łukasz zanotował Jego wezwanie: Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym (Łk 21, 36).


Rodzi się pytanie o to, co robić dziś, by właściwie przygotować się do wyzwań przyszłości, żeby nie zmarnować życia, które jest tylko jedno. Przeszłość już do nas nie należy – możemy co najwyżej doświadczać jej skutków i wyciągać z niej mądrą naukę. Przyszłość jest dla nas do końca nieprzenikniona. Do nas należy teraźniejszość. Za jej kształt jesteśmy odpowiedzialni. Od kształtu naszej teraźniejszości zależy nasza przyszłość.


To prawda, że nie możemy zmienić świata, ale – przy współpracy z łaską Bożą – możemy podjąć wysiłek przemiany siebie. A to podstawa przeobrażenia świata w duchu Chrystusowej miłości. Nie wystarczy samo ubolewanie nad krzyczącą niesprawiedliwością społeczną, nad próbami wyeliminowania śladów Boga z życia publicznego, ingerencjami genetycznymi w proces przekazywania życia, nad wołaniem niektórych środowisk o legalizację związków homoseksualnych. Choć wszelkie przejawy dechrystianizacji i negacji Ewangelii są bardzo bolesne dla nas, uczniów Chrystusa, to jednak nie tracimy nadziei. Nie kapitulujemy, ale podejmujemy wysiłek, aby na miarę swych możliwości, kształtować życie zgodnie z Ewangelią – zaczynając od siebie.


Adwent to czas łaski, w którym to nie my, ale przede wszystkim Bóg chce działać dla naszego zbawienia. I właśnie dlatego, że Bóg jest autorem scenariusza dziejów, nie tracimy nadziei na lepszy świat. Chrystus zapewnił, że w obliczu kosmicznych katastrof nie należy upadać na duchu. Wręcz przeciwnie: A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie (Łk 21, 28).


Jakiekolwiek spada na nas zło, wiemy, że ostatecznie będzie ono pokonane. Zwycięstwo należy do Chrystusa, który przyszedł do nas w uniżeniu jako Dziecię; przez śmierć i Zmartwychwstanie pokonał Szatana, a przypieczętuje to zwycięstwo na wieki, gdy nadejdzie w chwale na końcu czasów, co nazywamy paruzją. Przyjdzie wtedy już nie w postaci zdanego na łaskę ludzi Dziecięcia, ale jako Tryumfator otoczony chwałą aniołów. Przed Nim zegnie się każde kolano i każdy język wyzna, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca (por. Flp 1, 10-11).


Napełnienie Duchem Świętym w oczekiwaniu na spełnienie nadziei


Zanim to nastąpi, mamy nabrać ducha (por. Łk 21, 28) i uważać na siebie, aby nasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych (por. 21, 34). Serce chrześcjanina nie może być puste. Musi być wypełnione Duchem Świętym. On jest najlepszym przewodnikiem po drogach Adwentu. Postępowanie według ducha chroni nas przed spełnianiem pożądań ciała. Nie ma innej alternatywy: Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody (Ga 5, 16-17). Z ciała rodzi się nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne (…). Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5, 19-21a. 22-23a). Jeśli chcemy rodzić takie owoce, musimy poddać się prowadzeniu przez Ducha Świętego.


On najlepiej przygotowuje nas na przyjęcie przychodzącego Chrystusa i to zarówno w momencie ostatecznego spotkania z Nim, jak i już dzisiaj: najpierw w słowie, którego słuchamy, a za chwilę w eucharystycznej postaci.


Nabierzmy więc ducha i podnieśmy głowy, bo Chrystus jest już pośród nas pod osłoną znaków i symboli. Jest w Eucharystii, która jest niezastąpionym źródłem życia duchowego. W niej napełniamy się duchem i zaspokajamy w pewnym stopniu pragnienie zbawienia. W każdej Mszy Świętej zwracamy się do Chrystusa z wyznaniem: oczekujemy Twego przyjścia w chwale. Eucharystia jest w pewnym sensie antycypacją raju. Kto się karmi Chrystusem w Eucharystii, nie potrzebuje wyczekiwać zaświatów, żeby otrzymać życie wieczne: «posiada je już na ziemi», jako przedsmak przyszłej pełni, która obejmie człowieka do końca. W Eucharystii otrzymujemy także gwarancję zmartwychwstania ciał, które nastąpi na końcu świata. Adwent znajduje pewne wypełnienie w Eucharystii. W niej bowiem już dziś doświadczamy zbawienia przez spotkanie z Synem Człowieczym w Komunii Świętej. Z wdzięczności za Jego bliskość i troskę o nas, zawierzmy mu całą naszą teraźniejszość i przyszłość, wyznając: Wierzę w jednego Boga…
 

 

Więcej w książce: Chrystus objawił miłosiernego Boga

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

5

Liczba głosów:

11

 

 

Komentarze użytkowników (8)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~Ewa 09:51:19 | 2009-12-01
To takie wzajemne wspieranie się w wierze, a co z tymi niewierzącymi? Jak do nich przemówić? Nie żeby realizowac schemat: świat jest zły, więc trzeba mu dać nadzieję. Ale to: "świat jest zły" - to założenie. A gdy wyjdziemy z założenia, że świat jest dobry, bo Bóg go stworzył, a on jest przecież Dobrem - to co wtedy? Bezradność? Może dopiero wtedy trzeba solidnie popracować? Gdyż nie ma o czym pisać?...

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Tomasz 18:05:29 | 2009-11-29
 Dziś w kościele stara prawda mi zajaśniała w pewnej pieśni: oszpeceni grzechem, niczym trędowaci stoimy przed Panem.  Od pewnego czasu dotarło do mnie, że wirus grzechu to jakaś upiorna choroba, a choroby, starość i .... beznadziejność głodnych i nienasyconych ludzi to potwierdzenie, że ten świat ratować może tylko nadzieja złożona w Chrystusie. W wewnętrznym człowieku każdego z nas, w Ewangelii i jej świadkach. A przede wszystkim w Eucharystii i nieustannym powrocie chrześcijan do źródeł, do Biblii, która zaczyna znajdować naukowe potwierdzenia ( Potop, odważny Ken Howind, gps czy komórki dowodzące istnienia niewidzialnego, fizyka bliska metafizyki ). A czy to na zabawie, czy czasem w kazaniach gęstnieje klimat smutku i żalu. Ewidentnie deficyt nadziei. Gdy tak to rozważam i  pomyślę o swej bardziej lub mniej udanej podróży pt życie, to serce mocnije bije mi wtedy, gdy... promienieję, gdy z pasją a czasem krzykiem burzę schematy i  twierdze swoich lub cudzych wyobrażeń. Gdy głoszę nadzieję. Gdy mówię smutnemu rozmówcy coś w stylu: Bóg to wszystko wie, ale jest większy i  jest jednocześnie Barankiem i Lwem. Może pomóc, podnosi, daje skrzydła i  odwagę. Bardzo, ale to bardzo potrzeba optymizmu, nawet takiego zwykłego, bardzo potrzeba zrozumienia, że Miłość jest Mocna. i gorącego akcentowania roli i mocy Ducha Świętego, obietnicy Pana Jezusa, Parakleta - Obrońcy. Bez nadmiaru teologii, prosto i do rzeczy. Już kończę. I charyzmatycznych, uzdrawiających księży. Zobacz w "gringo..." Cejrowskiego na s.78 - prosty cżłowiek szuka konkretnej pomocy od kapłana. Nie tylko kwiecistego kazania, ale i mocy. Ożywieniu najlepiej zrobią ... cuda. Nie bójmy się ich, Jezus żyje. Ten sam wczoraj i dziś i na wieki.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~carlos03 18:00:00 | 2009-11-29
Jest to ciężkie wyzwanie... ale możliwe!! Z Chrystusem wszystko jest możliwe,  On wie co jest dla nas najlepsze, choć my czasem z tego powodu cierpimy... Walczmy! 2tm2,3

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~okrzos 17:51:22 | 2009-11-29
Bardzo dobre rozważanie "ustawiajające" na czas Adwentu i nie tylko... Dzieki.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~korektor 10:42:59 | 2009-11-29

To nie prawda, że nie możemy zmienić świata!

"nieprawda" pisze się razem

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~gość 10:09:31 | 2009-11-29
Obawiam się, że przeczytałeś bez zrozumienia w pełni. Zamieściłem ważny dla mnie cytat z artykułu:  [...] "nie możemy zmienić świata, ale – przy współpracy z łaską Bożą – możemy podjąć wysiłek przemiany siebie. A to podstawa przeobrażenia świata w duchu Chrystusowej miłości." [...]<< 
Pozdrawiam,

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Endrju 09:18:09 | 2009-11-29
Ale Bóg może zmienić świat! Przy współpracy z Bogiem, z łaską Bożą - możemy zmienić świat. Zmienić nasze miasta. Zmienić nasze domy.
To nie prawda, że nie możemy zmienić świata! Z Bogiem możemy. A właściwiej to Bóg czeka na nas, aby zmienić świat. On może zmienić. Zmienić puby w miejsca modlitwy, areszty uczynić pustymi, tak samo jak i szpitale ... On może ojców pojednać z synami, a synów z ojcami. Bóg może.
Powtarzanie stereotypów, pełnych rezygnacji - rodzi niewiarę. A czym jest niewiara ? Wiarą w to, że się nie stanie, że nie będzie ! Niewiara, nie jest czymś abstarkcyjnym. Jest to wiara w nasze lęki, porażki, rezygnacje.
Wiara, nadzieja i miłość. To zmienia świat.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~gość 08:31:42 | 2009-11-29
>>>  [...] "nie możemy zmienić świata, ale – przy współpracy z łaską Bożą – możemy podjąć wysiłek przemiany siebie. A to podstawa przeobrażenia świata w duchu Chrystusowej miłości." [...]<<

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?