Hosanna i co dalej? Ludzie, którzy zapominają o Bogu

(fot. depositphotos.com)

Spotkałem wielu ludzi, których wiara była kiedyś bardzo żarliwa, a którzy stali się letni. Niektórzy z nich doświadczyli nawet jakichś nadzwyczajnych łask. Przeżyli coś, co upewniło ich, że Bóg pisze historię ich życia. Doświadczając cudu, jakiejś wyjątkowej łaski, bezpośredniego działania Boga, obiecywali sobie i Bogu, że ich wiara pozostanie mocna i niezmienna.


Ich zapowiedzi były naprawdę szczere tak jak namacalne było doświadczenie Boga, jakie przeżyli. Jednak z czasem stali się obojętni i niewierzący. Nie tylko utracili silne przekonanie, że Bóg istnieje, ale nawet nie byli już pewni, czy to, co przeżyli, zdarzyło się naprawdę. Takimi byli niektórzy moi przyjaciele z młodości, osoby z duszpasterstw, w których jako ksiądz posługiwałem, czy księża, których znałem, a którzy porzucili kapłaństwo.

 

Nie rzucim wiary?


Jesteśmy niestali, zmienni, niecierpliwi, łatwo się zniechęcamy, zapominamy o tym, co w naszym życiu najbardziej wartościowe, jesteśmy niekonsekwentni, nudzi nas codzienność, chcielibyśmy, żeby w życiu działo się ciągle coś, co będzie nas zaskakiwać i przełamywać nudę i zwyczajność naszej egzystencji. Dzieje się tak dlatego, że nie potrafimy dostrzegać w naszym życiu Bożej bliskości, nie widzimy Jego działania, tracimy pamięć o wydarzeniach, w których działania Boga były tak wyraźne jak wiele z Jego interwencji opisanych w Biblii.

Przedstawiony przeze mnie opis wcale nie jest przerysowany. Tacy po prostu jesteśmy. Każdy z nas może podać fakty ze swojego życia, które pasują do tego obrazu. Przekonuje nas o tym również dzisiejsza Ewangelia o uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy. Ludzie, którzy witają Jezusa jak króla, którzy z radością krzyczą "hosanna", za parę dni będą domagać się śmierci Jezusa i będą krzyczeć do Piłata "Ukrzyżuj Go!". W Niedzielę Palmową otacza Jezusa ogromny, zafascynowany Nim tłum.

A miało być tak pięknie…


W Wielki Piątek na Golgocie będzie zaledwie parę osób. Im bliżej Golgoty, tym szybciej topnieje tłum zwolenników Jezusa i więcej jest tych, którzy od Niego odchodzą. Do Golgoty wytrwali ci, którzy kochali najbardziej. Ludzie zapomnieli nauk Jezusa, w których wyjaśniał, na czym polega Jego posłannictwo. Nie ma wokół Jezusa nawet tych, którzy doświadczyli czy widzieli Jego cuda. Zawiedli ślepi, trędowaci, chromi, których uzdrowił. Każda z tych osób przeoczyła najważniejszą chwilę w swoim życiu. Stało się tak dlatego, że każda z nich miała inne oczekiwania wobec Jezusa, inne wyobrażenie tego, jak powinien działać i kim powinien się okazać. Na bezdroża prowadziły tych ludzi ich wizje, marzenia, plany. Mieli wszystko, żeby Jezusa zrozumieć, ale wzięła w nich góra niestałość, niecierpliwość, pycha, nie byli dostatecznie czujni. Chcieli kogoś innego niż Jezus i czegoś innego niż On chciał im dać.

 

Zrobić coś wielkiego


Anegdota mówi, że przyszedł kiedyś do Antoniego Słonimskiego młody człowiek, który zapytał się pisarza: Mistrzu chciałbym zrobić coś wielkiego i czystego. Co mam robić? Słonimski odpowiedział: Umyj pan słonia!


Genialna odpowiedź dla kogoś, kto ciągle żyje marzeniami, nie widząc, że prawdziwe życie przecieka mu przez palce. W marzeniach ratujemy świat, wynajdujemy lekarstwa na nieuleczalne choroby, dokonujemy przełomów politycznych, jednamy zwaśnione narody, w jedynie prawdziwy sposób wyjaśniamy tym, którzy wierzą inaczej, na czym polega istota chrześcijaństwa. Zajmujemy się w naszej wyobraźni wieloma sprawami, które odciągają naszą uwagę od realnych szans zmieniania samych siebie i tego, na co wokół nas naprawdę możemy mieć wpływ. Ten pełen niecierpliwości i niestałości świat naszych oczekiwań i wizji odciąga naszą uwagę od szans czynienia dobra, które przechodzą koło nas niczym słonie…

 

Jak umyć słonia? Kawałek po kawałku…


Sensowne życie nie polega na "myciu słoni", ale na odpowiedzialnym przeżywaniu tego, co tu i teraz. Iluzje i fantazje, którym możemy ulegać, sprawiają, że ciągle czujemy się nie na swoim miejscu. Pomimo upływających lat czekamy na jakąś wyjątkową okazję, która sprawiłaby, że ocenilibyśmy nasze życie jako cenne. Odchodzący od Jezusa ludzie, ocenili życie Jezusa jako bezsensowne i zmarnowane. A było to najbardziej sensowne i piękne życie w historii świata.


W naszym życiu, tak jak w życiu odchodzących od Jezusa ludzi, nie wszystko musi układać się tak, jak byśmy chcieli. I nie jest to wcale złe. W prawdziwym życiu są trudności i zmagania. Zdarzają się w nim cierpienie i porażki. Na tej drodze potrzebna jest stałość i cierpliwość, bez których trudno wyobrazić sobie jakikolwiek duchowy wzrost. Przekonanie, że trzeba coś zmienić, żebyśmy byli szczęśliwi i spełnieni, często prowadzi do kłopotów, a nie do spodziewanego szczęścia.


Przekonanie, że zmiana jest lekarstwem na poczucie niespełnienia, może być złudzeniem komplikującym nasze życie. To nasze życie częściej staje się lepsze nie dlatego, że dokonujemy w nim kolejnych zmian, ale dlatego że jesteśmy konsekwentni i wytrwali. Zmiany są potrzebne, kiedy tkwimy w złu, z którego trzeba się wyzwolić albo kiedy pojawia się szansa na osiągnięcie większego dobra. Najczęściej jednak potrzebujemy w przeżywaniu naszego życia cierpliwości, stałości i konsekwencji.


Ojcowie Pustyni, wskazując na niebezpieczeństwa w rozwoju duchowym, dużo uwagi poświęcali acedii, czyli zniechęceniu. Podstawowym sposobem ochrony przed zniechęceniem jest wytrwałość. Dzięki niej nie pędzimy za naszymi iluzjami i chęciami, które stopniowo przejmują nad nami kontrolę i prowadzą nas na duchowe bezdroża. Acedia ("akēdĭa" to dosłownie ‘obojętność’ czy wręcz ‘brak troski’) sprawia, że nie dostrzegamy działania Boga w naszym życiu. Wytrwałość i cierpliwość stwarzają szansę zrozumienia, że nasze życie jest w ręku Boga i że jest w nim dostatecznie dużo okazji, żeby ukształtować je w sposób piękny i mądry. Kuszonym do zniechęcenia ojcowie pustyni doradzali nie zmianę, ale zwyczajne siedzenie w celi. Duchowy rozwój powoduje nie ciągła zmiana i podążanie za pojawiającymi się w nas nowymi pragnieniami, ale stałość, konsekwencja i cierpliwość w przeżywaniu tego, co nas spotyka.

 

"Ktoś mówił do abba Arseniusza: Dręczą mnie moje myśli i mówią mi, że nie jestem zdolny do postu ani do pracy, więc żebym przynajmniej poszedł opiekować się chorymi, bo i to także jest miłość. A starzec rozpoznał podszepty diabła i tak odpowiedział: Wracaj i jedz, pij, śpij, żadnej pracy nie wykonuj - tylko się z celi nie oddalaj. Bo wiedział, że to wytrwanie w celi doprowadza mnicha do doskonałości".

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.71

Liczba głosów:

14

 

 

Komentarze użytkowników (3)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

efka47 08:47:33 | 2019-04-15
Odejście z zakonu czy kapłaństwa, a nawet świeckiej wspólnoty religijnej, jeśli "zainwestowało się" w nią wiele lat, to potworna decyzja, zwłaszcza w rzeczywistości polskiej, w której bardzo stygmatyzuje się takie osoby. Często jest tak, że człowiek, który ją podejmuje, stoi pod murem, nie widzi innego wyjścia, poza samobójstwem. Być może doświadczył tam czegoś strasznego, co zniszczyło jego psychikę, niekoniecznie np. molestowania, ale długoletniej manipulacji, po której czuł się kompletnym zerem, albo nawet zachorował na depresję. Niektóre bowiem wspólnoty katolickie przypominają sekty. Często ktoś taki nie ma dokąd wracać. Odwraca się od niego rodzina lub inne ważne osoby. A jednak odchodzi - i odżywa. Na nowo odkrywa radość życia. Znam takich. Często pomocna jest psychoterapia.
Diagnoza autora: "Jesteśmy niestali, zmienni, niecierpliwi, łatwo się zniechęcamy, zapominamy o tym, co w naszym życiu najbardziej wartościowe, jesteśmy niekonsekwentni, nudzi nas codzienność" - jest po prostu prymitywna.

Oceń 3 3 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Zgłoś do moderacji

krzysiekniepieklo 21:15:31 | 2019-04-14
"""A starzec rozpoznał podszepty diabła i tak odpowiedział: Wracaj i jedz, pij, śpij, żadnej pracy nie wykonuj - tylko się z celi nie oddalaj. Bo wiedział, że to wytrwanie w celi doprowadza mnicha do doskonałości".""""

Do doskonałości w nic nie robieniu.
Moze faktycznie niechby obaj skończyli w tej celi. To dla świata mogło by być najlepsze.

Oceń 1 6 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook