Przemiana w Tego, którego spożywamy

(fot. shutterstock.com)

"Biada nam, chrześcijanom, jeśli w swoim stosunku do Eucharystii pozostaniemy na poziomie wiary w realną obecność Jezusa w tym sakramencie", głosi jeden ze współczesnych teologów. Jest to pewnie wielka sprawa, czy wierzymy, że pod postacią chleba i wina w Eucharystii ukrywa się sam Pan, który w ten sposób wydaje się nam na pokarm.

 
Jednak to nie wystarczy. Jak mówi św. Augustyn, Eucharystia "jest waszą własną tajemnicą, która się sprawuje na ołtarzu". Dlatego nie możemy zadowolić się tym, że w każdą niedzielę albo i częściej uczestniczymy we Mszy świętej. To my sami mamy stać się Eucharystią, to znaczy darem i chwałą Boga.
 
Mając udział w Ciele i Krwi Chrystusa, przemieniamy się w Tego, którego pożywamy - św. Leon Wielki
 
"Przyjmijcie tę waszą tajemnicę i na to, czym jest, odpowiedzcie: Amen" - proponuje również św. Augustyn i kontynuuje: "Ochrzczeni wodą chrzcielną byliście jakby zarobionym ciastem. Kiedy przyjęliście ogień Ducha Świętego, staliście się upieczonym chlebem. Bądźcie zatem tym, co widzicie, i przyjmijcie to, czym jesteście". Celem sprawowania i przyjmowania Eucharystii jest to, abyśmy my sami stali się Ciałem Chrystusa, abyśmy byli przemienieni w Chrystusa, którego w sakramencie przyjmujemy.
 
Chrystus, który ofiarowuje się nam w Eucharystii, w ten sposób daje nam udział w swym własnym życiu i powołanie. Wzywa nas do odpowiedzi na dar Jego miłości i ofiary. W czasie swego wydania się aż do końca podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus powiedział do uczniów, a zatem do każdego z nas: "Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem" (J 13, 15). A zatem celem sprawowania Eucharystii jest zjednoczenie się z Chrystusem ku chwale Ojca w postawie samo-ofiarowania.
 
Dlatego nie należy zadowalać się jedynie zewnętrznym kultem, "chodzeniem do kościoła" - jak to się mówi. Poprzez Eucharystię jesteśmy wezwani i wciąż na nowo uzdalniani do tego, abyśmy zmienili swój życiowy sposób bycia ludzi skoncentrowanych na sobie na styl życia służbą, abyśmy stali się ludźmi eucharystycznymi, zdolnymi wyrzec się siebie na korzyść braci i sióstr ku chwale Bożej, każdy w tym miejscu, gdzie go Bóg powołał.
  

Cześć dla ciała Chrystusa

 
Pragniesz czcić ciało Chrystusa? Nie lekceważ go, gdy jest nagie. Nie oddawaj mu czci tu, w świątyni, suknem z jedwabiu, aby lekceważyć je potem na zewnątrz, gdzie doświadcza zimna i nagości - św. Jan Chryzostom
 
Zależność między Ciałem Pańskim na ołtarzu a Ciałem Chrystusa w człowieku cierpiącym, potrzebującym i ubogim leżała na sercu wielu starożytnym Ojcom Kościoła. Jednym z największych obrońców ubogich był patriarcha Konstantynopola Jan Chryzostom, który w jednym ze swych kazań powiedział: "Piłeś Krew Pańską, a nie poznajesz swego brata. Bezcześcisz ten stół właśnie przez to, że myślisz, iż nie jest godzien, aby podzielić się z nim pokarmem, ten, który był uznany za godnego, aby przy tym stole brać udział w uczcie. Bóg cię zbawił od wszystkich twych grzechów i zaprosił cię na tę ucztę. Ale ty nie stałeś się przez to bardziej miłosierny".
 
Ten zwolennik Bożej obecności w bliźnim często wskazywał na troskę, z jaką chrześcijanie dbają o wystrój ołtarza, kontrastującą ze stosunkiem do potrzebujących: "Cóż to za korzyść dla Niego, jeśli Jego ołtarz pełen jest złotych kielichów, a On sam umiera z głodu w osobie biedaka? Najpierw nasyć głodnego, a potem z tego, co zostanie, przyozdób także Jego ołtarz. Robisz złoty kielich dla Niego, a szklanki świeżej wody Mu nie podasz? Jakiż z tego pożytek? Ofiarujesz na Jego stół obrusy przetykane złotem, a Jemu samemu nie dasz nawet niezbędnego odzienia?". I nieco dalej kontynuuje: "Kiedy więc przyozdabiasz Jego dom, nie lekceważ brata w nieszczęściu, gdyż jest on świątynią wspanialszą od tej, którą zdobisz". Nasza troska o świątynię może być pewnym pięknym obrazem naszego wewnętrznego stosunku miłości i czci do samego Chrystusa, może być także służbą całej kościelnej wspólnocie, ale nigdy nie możemy zapomnieć, że Jezus jest także w tajemniczy sposób obecny w tych najmniejszych (por. Mt 25, 40).
 
Podobnie i apostoł Paweł nie zapomina, że przystępujemy do stołu Pańskiego niegodnie, jeśli chcemy mieć udział w eucharystycznym Ciele Chrystusa, a przy tym nie rozpoznajemy Ciała Pańskiego także w bliźnich. Twierdzi nawet, że wielu słabych, chorych i umierających w naszej wspólnocie powinno nas skłaniać do zamyślenia się nad tym, że przy sprawowaniu Eucharystii chyba nie działamy właściwie (por. 1 Kor 11, 26-30).
 

Moc Chrystusowej krwi

 
Krew Pańska jest dwóch rodzajów: jedna jest cielesna - dzięki tej jesteśmy zbawieni od potępienia; druga duchowa - dzięki tej jesteśmy namaszczeni. Pić krew Jezusa oznacza stać się uczestnikiem niezniszczalności Pana - św. Klemens Aleksandryjski
 
Już od najdawniejszych czasów w Kościele przekazywane jest ustnie zgodne przekonanie o szczególnej mocy Chrystusowej Krwi, którą Pan przelał za nas na krzyżu i którą możemy przyjmować w sakramencie Eucharystii. Jan Chryzostom w swych katechezach wskazuje na krew baranka, którą były pomazane drzwi Izraelitów w Egipcie (por. Wj 12, 13). Według niego Izraelitów nie ocaliła wtedy krew zwierząt, ale to, że była ona zapowiedzią krwi Chrystusa, przed którą Niszczyciel ucieka. "Jeśli ukażesz diabłowi język zbroczony drogocenną krwią - twierdzi Jan Chryzostom - nie będzie mógł stawiać oporu. Jeśli zobaczy usta zabarwione na kolor szkarłatny, ucieknie jak przestraszona bestia".
 
Kilka wieków później w innych słowach to samo podkreśla Albert Wielki, kiedy mówi: "Eucharystia oferuje nam tak wzmacniającą Bożą ucztę, że świat, ciało ani diabeł już nas nie zmogą".
 
Wraz z Ofiarą Jezusa na krzyżu kończą się wszystkie krwawe ofiary Starego Testamentu, które były tylko jej modelem. Krwią Jezusa zostaliśmy raz na zawsze wykupieni ze złego sposobu życia (por. 1 P 1, 19), jego niewinna, niesprawiedliwie przelana krew staje się ceną za nasze zbawienie i szczególnym sposobem obmywa nas z naszych grzechów (por. Ap 1, 5). Chroni nas przed atakami Bożego nieprzyjaciela, którego chrześcijanie zwyciężą dzięki mocy krwi Baranka i dzięki słowu swego świadectwa (por. Ap 12, 11).
 
Jest zatem na miejscu, że w chwilach pokus i w czasie szczególnych ataków nieprzyjaciela Bożego uciekamy się do Krwi Jezusowej, wzywamy jej mocy nad nami i nad tymi, za których się wstawiamy. Tą najpewniejszą ochroną jednak pozostanie na zawsze żywa obecność Jezusa w nas, wtedy gdy z Chrystusem jak najbardziej jednoczymy się i upodabniamy się do Niego także w swoim sposobie myślenia i działania, w swoim sercu i w swoim duchu. Potem rzeczywiście będzie miało wartość to, że jesteśmy naznaczeni krwią Chrystusa na walkę ze złem i na budowanie Jego królestwa.
  
Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

5

Liczba głosów:

34

 

 

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~Humphrey 23:12:44 | 2010-09-25
Aragornie, a kto określa które z wyznań protestanckich ma rację, a które się myli np. w kwestii homoseksualizmu? Ty? Tylko Kościół trwający nieprzerwanie od czasów Jezusa może być prawdziwy.
A wiesz kiedy uczniowie opuścili Jezusa po raz pierwszy? Kiedy powiedział: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie." J 6,53. Albo w to wierzysz, albo zawracasz głowę, że Biblia jest dla Ciebie jakimś autorytetem. 

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Aragorn 13:58:31 | 2010-09-25
 Aragornie [...]
Nie rozumiem Was protestantów. Każda wasz wspólnota mówi - tylko Pismo Święte, ale każda  interpretuje je po swojemu i sprzecznie, według własnych TRADYCJI - ewangelicko-augsburskiej, ewangelicko-reformowanej, pentakostalnej, adwentystycznej itd.  
Gromicie Kościół katolicki a usprawiedliwiacie - a niektóre wyznania pochwalają - homoseksualne "małżeństwa", aborcję, seks pozamałżeński. Ba macie "biskupów" homoseksualistów. My nie jesteśmy święci, ale grzech nazywamy grzechem, nawet jeśli popełnia go papież.


Porównanie ludożerczej i nieludożerczej interpretacji ostatniej wieczerzy skutkujące pochwałą tej drugiej oraz stwierdzenie, że jest ona właściwa protestantom nie oznacza, że należę do jakiegoś kościoła protestanckiego. Normalnym ludzkim odruchem jest popieranie nieludożerstwa przeciw ludożerstwu...

Co do protestantów: Jest wiele rozmaitych zborów protestanckich. Jeśli któreś z nich pochwalają rozwiązłość czy nietypowe upodobania seksualne (homoseksualizm na przykład), to nie może to obciążać całego protestantyzmu. Tak samo tolerancja niektórych kościołów protestanckich wobec zbrodni dzieciobójstwa przedurodzeniowego nie może obciążać wszystkich protestantów.

Kościół rzymski i prawosławni mają zdrową postawę w sprawie aborcji, ale chorą w sprawie ludożerstwa sakralnego, anglikanom jest co zarzucić w obu tych sprawach, protestanci podchodzą zdrowo do ludożerstwa sakralnego, jednak w sprawie aborcji są podzieleni. Dlatego najrozsądniejsza wydaje się postawa tych zborów protestanckich, które zarówno w sprawie ludożerstwa jak i aborcji są konsekwentnie za życiem.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Aragorn 13:35:13 | 2010-09-25
Istnieją dwie zasadnicze interpretacje ostatniej wieczerzy. Według jednej, nieracjonalnej, strasznej i zwyczajnie ludożerskiej, Jezus zamienił magicznie chleb w swoje ciało, a wino w swoją krew, a po ukrzyżowaniu moc zamieniania chleba w ciało Jezusa i krwi w Jezusa krew otrzymali jego uczniowie, a następnie kapłani. Według drugiej interpretacji, Jezus zamienił chleb w swoje ciało, a wino w swoją krew niemagicznie, zwyczajnie, tak samo jak to robi każdy człowiek, gdyż wszystko co spożywamy, staje się naszym ciałem, a wszystko co pijemy, staje się naszą krwią. Wedle tej interpretacji ostatniej wieczerzy, apostołowie na pamiątkę Jezusa mieli odbywać wieczerze z łamaniem chleba i piciem wina, a nie ludożerskie obrzędy magicznej przemiany chleba w ciało i wina w krew Jezusa.

"Protestanckie" pojmowanie przesłania ostatniej wieczerzy nie oznacza przynależności do któregoś z kościołów protestanckich. Także wśród rzymskich katolików są tacy, którzy mają nieludożercze podejście do ostatniej wieczerzy i nawet nie każdy z nich rozumie, że jest to "protestanckie" i sprzeczne z oficjalnym papieskim nauczaniem.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Humphrey 10:57:50 | 2010-09-25
 Aragornie, to św. Paweł też był "Bogożercą": "Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niech przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb i pijąc z tego kielicha. Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało Pańskie, wyrok sobie spożywa i pije. Dlatego to właśnie wielu wśród was słabych i chorych i wielu też umarło." 1 Kor 26-30

Nie rozumiem Was protestantów. Każda wasz wspólnota mówi - tylko Pismo Święte, ale każda  interpretuje je po swojemu i sprzecznie, według własnych TRADYCJI - ewangelicko-augsburskiej, ewangelicko-reformowanej, pentakostalnej, adwentystycznej itd.  
Gromicie Kościół katolicki a usprawiedliwiacie - a niektóre wyznania pochwalają - homoseksualne "małżeństwa", aborcję, seks pozamałżeński. Ba macie "biskupów" homoseksualistów. My nie jesteśmy święci, ale grzech nazywamy grzechem, nawet jeśli popełnia go papież. 

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Aragorn 09:43:37 | 2010-09-25
Są dwa chrześcijaństwa, ludożerców-bogożerców (papistów, prawosławnych i anglikanów) oraz pozostałych (protestantów). Chrześcijanie wychowani na obrzędowym zjadaniu Boga-Człowieka i piciu jego krwi są tak bardzo przyzwyczajeni do ludożerstwa sakralnego, że nie dostrzegają brutalności i zła tkwiącego w tym kulcie. Wiara w zjadanie ciała żyjącego Jezusa i picie Jego krwi jest równie straszna i jak kulty pierwotne ludożerców, składanie bogom ofiary z ludzi i wampiryzm.

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook