#Ewangelia: wyciągnij rękę w stronę Boga

(fot. shutterstock.com)
 
Słowa Ewangelii [Mk 5, 21-43]
 
Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie: «Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła». Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał. 
 
A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. Mówiła bowiem: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w swym ciele, że jest uleczona z dolegliwości. 
 
A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: «Kto dotknął mojego płaszcza?» Odpowiedzieli Mu uczniowie: «Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto Mnie dotknął». On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, padła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. On zaś rzekł do niej: «Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości». 
 
Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: «Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?» Lecz Jezus, słysząc, co mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: «Nie bój się, wierz tylko!» I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. 
 
Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Widząc zamieszanie, płaczących i głośno zawodzących, wszedł i rzekł do nich: «Czemu podnosicie wrzawę i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi». I wyśmiewali Go. 
 
Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: «Talitha kum», to znaczy: «Dziewczynko, mówię ci, wstań!» Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia. Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym się nie dowiedział, i polecił, aby jej dano jeść.
 
[Wojciech Jędrzejewski OP]:
 
 

Komentarz [Mieczysław Łusiak SJ]:

 
Wiara w Jezusa Chrystusa polega między innymi na przekonaniu, że dotknięcie Go skutkuje uzdrowieniem. Dziś nie możemy dotknąć Jezusa palcem, ale możemy Go dotknąć sercem. Możemy wsłuchać się w Jego nauczanie, możemy poznawać prawdę o Nim i w ten sposób możemy odkryć Jego miłość. A to zawsze prowadzi do uzdrowienia duchowego, a czasem też fizycznego, jeśli tego potrzebujemy. Musimy jednak mieć wiarę, czyli otwarte serce dla Jezusa - gotowość, aby moc Jego miłości weszła w nas i pragnienie odmiany życia, zgodnie z tym, co uczyni w nas On.
 
Nawet gdy wydaje się, że człowiek jest już umarły duchowo, z powodu swoich grzechów, albo doznanych krzywd, warto prosić Jezusa, by przyszedł i okazał swoją miłość. Jego miłość ma potężną moc ożywczą.
 
Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

5

Liczba głosów:

12

 

 

Komentarze użytkowników (1)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

mazaga 08:40:45 | 2017-01-31
"Dziś nie możemy dotknąć Jezusa palcem, ale możemy dotknąć Go sercem...wsłuchać w nauczanie".  I jeszcze - chciałabym dodać - możemy dotknąć Jezusa w sakramentach, w Eucharystii i do tego, szczególnie do tego, potrzebna jest wiara.

Oceń 4 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook