Przebaczenie nie jest zapomnieniem krzywd

Paradoksalnie jedną z największych trudności na drodze przebaczenia jest lęk przed nim. Przebaczenie jawi się jako nowa rzeczywistość, która burzy dotychczasową "harmonię". Często bowiem nauczyliśmy się żyć z doświadczeniem krzywdy czy z poczuciem własnego grzechu. Perspektywa przebaczenia burzy tę kruchą konstrukcję wewnętrzną, wystawiając nas na nieprzewidywalne skutki.

 

Nikt z nas nie chce żyć w poczuciu krzywdy od innych. Mamy świadomość, że potrzeba przebaczać. Nasze doświadczenie religijne dodatkowo wzmacnia te oczekiwania. Ideałem jest przebaczenie tym wszystkim, którzy wyrządzili nam krzywdy. W praktyce jednak nie jest to takie łatwe. Lęk przed przebaczeniem innym przejawia się m.in. poprzez to, że obawiamy się, iż ono drugiemu będzie dawało przewagę nad nami. Już raz zostaliśmy skrzywdzeni. "Odpuszczenie" win bez jakiejś formy "zemsty", puszczenie w niepamięć, zdaje się być niejako prowokowaniem do podobnych krzywd na przyszłość. "Bezkarność" rozzuchwala złoczyńców. Boimy się przebaczenia, ponieważ ono kojarzy się z bezkarnością, a to by dawało przewagę naszym krzywdzicielom. Łatwiej domagać się wtedy "sprawiedliwej odpłaty", która przynajmniej częściowo wyrównałaby rachunek krzywd.

 

Zwykle jednak pragnienie zemsty nie zaspokaja naszego poczucia sprawiedliwości i chyba nie jest w stanie tego zrobić. Lęk przed przebaczeniem jest jednak na tyle duży, że łatwiej nam jest uciec od wszystkiego, starać się zapomnieć, niż podjąć wysiłek pojednania.


Istnieje także lęk przed przyjęciem przebaczenia. Z jednej bowiem strony bardzo potrzebujemy tego gestu życzliwości ze strony innych. Z drugiej jednak prośba o przebaczenie bardzo mocno wiąże się z walką przed samousprawiedliwieniem się. Prosząc o przebaczenie zdaję się niejako na drugiego człowieka, traktuję go za "wyżej stojącego od siebie", a to nie jest nigdy łatwe. Bronimy się przed byciem w gorszej pozycji, przed byciem "niżej" od innych. Prosząc o przebaczenie, uznaję swoją winę, daję drugiemu człowiekowi możliwość "górowania" nade mną. Zawsze jest to związane z lękiem, by nie było to wykorzystane przeciwko mnie, by ograniczyło się to tylko do tej konkretnej sytuacji.


Najważniejsze przeszkody, jakie napotykamy na drodze pojednania wiążą się z fałszywymi obrazami przebaczenia, jakie funkcjonują w naszej świadomości.


Przebaczenie a uczucia

 

Wydawać by się mogło, że przebaczenie związane jest w dużej mierze z pokojem uczuciowym, z uspokojeniem naszych wewnętrznych burz związanych z krzywdami doznanymi czy wyrządzonymi. Proces przebaczenie nie jest jednak przede wszystkim związany z uczuciami, ale z wolą. Uczucia są ważne, ale tylko jako element uzupełniający. Przebaczenie to proces wolitywny. Nie chodzi o woluntaryzm, czy działanie wbrew sobie, ale złudne byłoby oczekiwanie, że przebaczenie jest związane z "pokojem uczuciowym". Zwłaszcza w pierwszym etapie uczucia są wzburzone, ponieważ musimy przejść przez to, co bolesne, zranione, wywołujące lęk. Dopiero później uczucia mogą być spokojne. Jest to możliwość, a nie warunek przebaczenia.


Przebaczenie nie jest zapomnieniem

 

Często w naszym potocznym rozumieniu wiążemy przebaczenie z jakąś formą zapomnienia, oddalenia się od źródła tego, co boli. Ulegamy działaniu psychicznych mechanizmów wypierania, represji tego, co nieprzyjemne, co bolesne. To, czego nie widzimy, czego nie pamiętamy, jakby nie wyrządza dalszych krzywd, nie boli. Jest w tym część prawdy. Nasza psychika funkcjonuje w zależności od bodźców, jakie w danej chwili mają znaczenie. Tym niemniej zepchnięcie przykrych doświadczeń do podświadomości, czy wyparcie ich z aktualnej świadomości, bez pojednania z nimi, nie zamyka ich i jest gromadzeniem negatywnej energii, która ujawnia się przy innych okolicznościach, czasami w najbardziej nieodpowiednim momencie. Zapominanie, które jest wypieraniem ze świadomości tego, co przykre jest gromadzeniem takiej właśnie negatywnej energii. Wiązanie przebaczenia tylko z niepamiętaniem nie pozwala uruchomić tej pozytywnej energii, która w przebaczeniu może się uaktywnić.


Złudzenie irenizmu

 

Przebaczenie nie jest związane z zapomnieniem, ale też nie służy mu bagatelizowanie krzywd, czy dążenie do spokoju za wszelką cenę. Czasami wydawać by się mogło, że do przebaczenia potrzebne jest "przechodzenie ponad" krzywdami, pomijanie ich, niezauważanie, życie takie, jakby ich nie było. Jest to jednak złudzenie. Przebaczenie, które nie bierze na serio krzywdy, które nie stara się stanąć w prawdzie, w praktyce nie prowadzi do pojednania. Można z tym żyć przez jakiś czas, ale nie jest to droga przebaczenia.


Wiecej w książce: Obudzić serce - Paweł Kosiński SJ

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.81

Liczba głosów:

26

 

 

Komentarze użytkowników (37)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~PAMIĘTAJ... 10:27:34 | 2011-11-15
Przebaczenie jest aktem woli, nie uczuciem. Jeśli modlimy się za kogoś, możemy być pewni, że przebaczyliśmy tej osobie.
Aby pomóc sobie kogoś zaakceptować i otworzyć się na tę osobę bardziej, wyobraź ją sobie z Jezusem i powiedz do Pana: "Kocham ją, ponieważ Ty ją kochasz".
PRZEBACZENIE JEST ZOBOWIĄZANIEM TRWAJĄCYM CAŁE ŻYCIE.
Każdego dnia jesteśmy zaproszeni do przebaczania tym, którzy nas krzywdzą lub ranią.
To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem - przypomina nam Jezus (J 15,12).

o. Robert DeGrandis SSJ

http://www.e-dr.jezuici.pl/modlitwa/metody/modlitwa_przebacz.rtf

Oceń 1 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Troll 10:05:57 | 2011-10-02
Wiecie co? Darujcie sobie to psychologizowanie i te "modlitwy o przebaczenie.
Dlatego, że w wielu przypadkach.
Żeby nastąpiło prawdziwe pojednanie, krzywdziciel musi mieć śwadomość krzywd, które wyrządził... owszem, można sobie mówić w próźnię "przebaczam" itd. itp. można się próbować katować na siłę "modlitwami o uzdrowienie", ale wg. mnie to wszystko to taka "zapchaj dziura"... Udajemy przed sobą i Bogiem, że jest wszystko ok, jak nie jest... Jeśli ktoś cię krzywdzi np. wiele lat, i do tego świadomie i nie okazuje skruchy, to ani psycholog, ani modlitwą, ani innymi "charyzmatykami" takiej rany się nie załata...
Nieraz  dochodzi do całkowitego przebaczenia i wszystko zależy od człowieka z jednej i drugiej strony a nie jakieś teorie wysuwane przez KK jak i mędrców.

Oceń 5 Pokaż odpowiedzi odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~link 08:57:56 | 2011-10-02
http//www.e-dr.jezuici.pl/modlitwa/metody/modl_przebaczenia.htm

na koncu kliknij "tutaj" i jest tresc modlitwy o przebaczenie o.Grzegorza Gintera


http://www.e-dr.jezuici.pl/modlitwa/metody/modlitwa_przebacz.rtf

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Przebaczam 04:06:48 | 2011-10-02
http//www.e-dr.jezuici.pl/modlitwa/metody/modl_przebaczenia.htm

na koncu kliknij "tutaj" i jest tresc modlitwy o przebaczenie o.Grzegorza Gintera

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~tylko Bóg 23:54:27 | 2011-09-03
Jeśli ktoś cię krzywdzi np. wiele lat, i do tego świadomie i nie okazuje skruchy, to ani psycholog, ani modlitwą, ani innymi "charyzmatykami" takiej rany się nie załata...

Tak, bo uzdrowić może tylko Bóg.

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Obcy 12:47:39 | 2011-08-29
Przebaczenie może być zapomnieniem krzywd, ale nie musi. Tak to widzę.

Może i nie musi,ale byłem świadkiem jak pracownik jednej z firm posłał swojego kolegę aby wyręczył go w pracy a ten nie mając uprawnień uledł wypadkowi.Po tym wypadku miedzy nimi doszło do ugody i wszystko układało się dobrze.Ale pracodawca po paru latach ten fakt mu co jakiś czas wypominał.Stręczycielstwo i szantaż tego pracodawcy było nagminne,nikt mu nie zrobił nic bo w zarządzie tej firmy miał silne poparcie.Najgorsze to jeszcze było że,przy każdych świętach katolickich,po życzeniach wybierał sobie pracownika i beształ po katolicku.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~MAT 12:34:28 | 2011-08-29
Wiecie co? Darujcie sobie to psychologizowanie i te "modlitwy o przebaczenie.
Dlatego, że w wielu przypadkach.
Żeby nastąpiło prawdziwe pojednanie, krzywdziciel musi mieć śwadomość krzywd, które wyrządził... owszem, można sobie mówić w próźnię "przebaczam" itd. itp. można się próbować katować na siłę "modlitwami o uzdrowienie", ale wg. mnie to wszystko to taka "zapchaj dziura"... Udajemy przed sobą i Bogiem, że jest wszystko ok, jak nie jest... Jeśli ktoś cię krzywdzi np. wiele lat, i do tego świadomie i nie okazuje skruchy, to ani psycholog, ani modlitwą, ani innymi "charyzmatykami" takiej rany się nie załata...

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~:) 12:10:17 | 2011-08-29
Przebaczenie może być zapomnieniem krzywd, ale nie musi. Tak to widzę.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Obcy 10:37:16 | 2011-08-29
Przebaczenie bez zapomnienia krzywd nie jest przebaczeniem,w każdej chwili może dojść do zemsty.Przykładem może być sprawa mordu w Katyniu i innych obozach na terenie byłego ZSRR.Jakby chcieli Polacy to za ten mord by wszystkich Rosjan wyrżnęli tak jak i za całą ich historię wobec Polski,ale my też nie byliśmy święci.Oczywiście że,nie można takich aktów zapominać ale można im przebaczyć za ten okropny czyn tak jak Ukraińcom.Mszczenie się na nowych pokoleniach za to że,ich dziadowie i ojcowie dopuszczali się do takich zbrodni to prowadzi do całkowitej pustki i trzymania się swoich zacietrzewionych szlaków.Czy ktoś jeszcze może pamięta jak konkwistatorzy mordowali ludzi w imię Jezusa  tak Św.Inkwizycja.Tyle mordów było na tej Ziemi w imię Jezusa że,nie sposób zliczyć to mordy w Katyniu i innych obozach są kroplą w morzu.

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Coco 10:17:16 | 2011-08-29
- Pamiętasz, jak mnie zdradziłeś dwadzieścia lat temu? - mówi żona.
- Ale ty mi przecież już dawno przebaczyłaś. Po co do tego wracasz? - odpowiada mąż.
- Właśnie, abyś nie zapomniał, że ci już przebaczyłam - konkluduje żona.

PRZEBACZYC, TA W JAKIM STOPNIU TAKZE I ZAPOMNIEć!!!

Oceń 1 odpowiedz

Pokaż więcej komentarzy

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plNewsletter DEON.pl

[X]
 

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook