Miłości uczymy się całe życie

Gazeta Krakowska
(fot. shutterstock.com)

Gdy w naszych relacjach małżeńskich, rodzinnych, wspólnotowych dochodzi do nieporozumień i konfliktu, wielu z nas ulega pokusie oskarżania siebie, że jesteśmy zamknięci, egoistyczni, niezdolni do miłości.

 

Gdy w naszych relacjach małżeńskich, rodzinnych, wspólnotowych dochodzi do nieporozumień i konfliktu, wielu z nas ulega pokusie oskarżania siebie, że jesteśmy zamknięci, egoistyczni, niezdolni do miłości. Każde niemal szukanie zaspokajania własnych potrzeb emocjonalnych, ciepła i poczucia bezpieczeństwa piętnujemy jako wyraz egoizmu. Podkreślamy wtedy, że kochanie innych jest naszym najważniejszym obowiązkiem. Czujemy się winni, gdy niemal odruchowo szukamy miłości naszych bliźnich. Uważamy bowiem, że istnieje ostry konflikt pomiędzy okazywaniem miłości a szukaniem jej. Gniew na siebie miesza się wówczas z gniewem na ludzi. I tak na przykład gdy nastoletnie pociechy zaczynają zachowywać się wręcz arogancko, wiele matek mówi: "Jestem niedobrą matką. Nie umiem dać dzieciom dobrego przykładu". Jednak nieraz i dzieci, które sprawiają kłopoty rodzicom, skrycie oskarżają siebie, że nie dość kochają mamę i tatę. Jedni i drudzy nie powiedzą tego głośno. Nie pozwala na to własna duma. Małżonkowie często też czują się winni, gdy dochodzi do nieporozumień i konfliktów, gdyż wydaje się im, że świadczą one o braku miłości.

 

Kiedy przesadnie kładziemy nacisk najpierw na obowiązek miłowania Boga i ludzi, zakładamy fałszywie, że każdy z nas ma dość sił i odwagi, by kochać. Wystarczy jedynie chcieć. To jednak rozumowanie uproszczone i nieprawdziwe. Zakłada bowiem, że każdy z nas nauczył się już kiedyś kochać, a jeżeli tego nie robi, to jedynie dlatego, że po prostu nie chce. Odruchowe i niekontrolowane oskarżanie siebie prowadzi jednak do oskarżania bliźnich: "Jeżeli mnie nie kochasz, to tylko dlatego, że nie chcesz. Gdybyś chciał, to być mnie kochał". I tak w sposób niesprawiedliwy posądzamy nieraz naszych bliskich o złą wolę.

 

Nasze deklaracje miłości, wypowiadane wobec Boga i bliźnich, są przecież szczere. Nie brakuje nam woli kochania, ale energii, mądrości i odwagi. Mało kochamy innych nie dlatego, że nie chcemy, a dlatego, że jeszcze nie umiemy. Miłość jest wielką sztuką, której uczymy się całe życie, od chwili narodzin aż do samej śmierci. Sztukę miłowania trzeba jednak rozpoczynać nie od dawania miłości innym, ale od jej przyjmowania.

 

Nie czując się kochani, nie jesteśmy w stanie kochać. Gdy nie doświadczymy poczucia bezpieczeństwa, nie będziemy w stanie dawać go innym. Gdy nie doświadczyliśmy bycia wysłuchanym, nie umiemy słuchać. Bo jak człowiek zgłodniały może nakarmić głodnego? Jak kloszard jest w stanie zaprosić innego bezdomnego pod swój dach? Jak może mu powiedzieć: "Chodź do mojego domu", jeżeli go nie posiada? Jak człowiek spragniony miłości zaspokoi pragnienie miłości swego bliźniego? Jak zgłodniały miłości mąż będzie w stanie okazać ją swojej żonie, a spragnieni miłości rodzice będą w stanie dać ją swoim dzieciom? Zanim więc zaczniemy zobowiązywać innych do miłowania, trzeba ich nauczyć szukania i przyjmowania miłości.

 

“Jezus zmartwychwstał, jest nadzieja dla Ciebie, nie jesteś już pod panowaniem grzechu, zła. Zwyciężyła miłość, zwyciężyło miłosierdzie!“ (Papież Franciszek)

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.92

Liczba głosów:

38

 

 

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~Andrzej 10:54:33 | 2014-01-18
Na taki tekst aż mi się ciśnie jedno podstawowe stwierdzenia, żeby pokochać innych trzeba pokochć siebie a miłość to nie tylko głaskanie po główce i mówienie "jaki jesteś nie dopieszczony " miłość to wymaganie od siebie i akcertacja siebie. I dopiero jak to przeskoczymy będziemy mogli kochać innych bo milość będzie dla nas w nas i karzda inna zaczenie tam pączkować. Powodzenia

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

MR 14:47:10 | 2013-04-14
Tak uczymy się całe życie.
Widzę to po sobie. Po trzydziestu kilku latach małżeństwa, dziesięciu latach wdowieństwa znowu kocham i jestem bogatszy o wiele doświadczeń.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~majka 14:04:51 | 2013-04-12
dla mezatki: "Spragniony miłości, nie umie  kochać?. Czemu takie udziwnione wnioski..."

Czy to aż takie dziwne. Głodny człowiek, ale - ponieważ ma sparaliżowane ręce - nie umie wziąć sobie kawałka chleba...  Umrze z głodu przy chlebie... tak bywa i z miłością. Wszyscy wokół chcą go kochać, więcej kochają go, ale ponieważ jest sparalizowany strachem, nie przyjmuje miłości... Jakże wielu gryzie rące tym, którzy podają chleb... Miłość wymaga inteligencji.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~m-ś 21:26:41 | 2013-04-10
chodzi o to, że jeśli rodzice nie okazywali mi akceptacji,nie przytulali,za to najczęściej krytykowali i ośmieszali , podobnie było z kolegami szkolnymi - to jestem taka niedotykalska, "zimna" , nie umiem być z kimś blisko.                                                    Mężatka-sama sobie wytłumaczyłaś a piszesz ze "to głupota". 

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Mężatka 21:05:32 | 2013-04-10
Nie bardzo wiem co chciałeś napisać. To trochę, bez sensu.
 Spragniony miłości, nie umie  kochać?. Czemu takie udziwnione wnioski. "...Nie czując sie kochani, nie jesteśmy w stanie kochać.." Wybacz, ale to głupota. Możemy czuć się kochani przez rodziców, dzieci, przyjaciół, ale nie czuć się kochani przez męża, bo może, on nie umie kochać. Bo nikt go tej miłości nie nauczył, bo powiedzmy, był niechcianym dzieckiem. I tu się zgodzę, że trzeba go teraz tej miłości nauczyć. 
Trochę Ci się pokręciło.

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook