Uznać je za swoje - historia adopcji

Posłaniec
Adopcja jest przełomowym wydarzeniem w życiu. To jak narodziny dziecka (fot. liveitupwithus / flickr.com)

Czym jest adopcja? Źródłem radości? Na pewno. Lecz jeszcze bardziej źródłem życia i tego wszystkiego, co ono z sobą niesie. Jest też źródłem miłości, bo dziecko adoptowane otrzymuje od swych rodziców miłość, ale również odwzajemnia się światu miłością.

 

Adopcja jest przełomowym wydarzeniem w życiu. To jak narodziny dziecka.


Kiedy po wielu latach małżeństwa przekonaliśmy się, że nie możemy mieć własnych, biologicznych dzieci, zdecydowaliśmy się na adopcję. Do takiej decyzji się dorasta, każdy w swoim rytmie, każda rodzina inaczej. Jednak nie wszyscy muszą czuć w sobie gotowość do adopcji, podobnie jak nie wszyscy są powołani do tego, by być rodzicami.


Jesteśmy rodzicami dwójki adoptowanych dzieci: ośmioipółletniego chłopca i dziewczynki, która wkrótce ukończy trzy lata. Oczywiście, jako rodzina często zastanawialiśmy się nad adopcją i więzami, jakie wytwarzają się między adoptowanymi dziećmi i ich rodzicami. Naturalnym biegiem rzeczy mieliśmy także okazję poznać wiele rodzin podobnych do nas. Wszyscy zgodni są co do jednego: adopcja jest przełomowym wydarzeniem w życiu. To jak narodziny dziecka.

 

Wyczerpujące oczekiwanie


Dla większości rodzin adopcja na etapie oczekiwania na dziecko jest przedsięwzięciem wyczerpującym pod każdym względem, nieprzewidywalnym, trudnym do opanowania. Wyczerpujące są formalności administracyjne, choć i na tej drodze można spotkać wspaniałych ludzi, którzy ze zrozumieniem starają się pomóc i pomagają rodzinom adopcyjnym. Wyczerpująca jest niepewność. Bo do końca nie wiadomo, czy będzie można zaadoptować dziecko, czy nawet w ostatniej chwili jakiś przepis prawny lub jego interpretacja nie udaremni wieloletnich zabiegów. Wyczerpujące jest oczekiwanie.

 

Do tego stopnia, że w pewnym momencie miałoby się ochotę przejąć sprawę w swoje ręce, pokierować nią, zapanować nad sytuacją. I w pewnym sensie wyszarpnąć na siłę adopcję życiu. Żyjemy w społeczeństwie promującym skuteczność. W imię tej skuteczności toleruje się czasem sytuacje wątpliwe moralnie, w których może się zdarzyć, że adoptowane dziecko zostaje uprzedmiotowione. W naszym staraniu się o dziecko zawsze chcieliśmy uniknąć tego typu sytuacji, podobnie jak i ryzyka - z naszej strony - postawy woluntarystycznej. Nie chcieliśmy adopcji za wszelką cenę. Byliśmy przekonani, że jest ona darem powierzonego nam życia, podobnie jak narodziny biologicznego dziecka.


Wierzymy, że wszelka istota ludzka jest upragniona przez Boga, stanowiąc część składową Bożego Projektu Miłości. Z powodów, których poznanie zwykle jest dla nas niemożliwe, niektóre rodziny biologiczne zrzekają się swego prawa rodzicielskiego i powierzają dziecko do adopcji. Takie dziecko przyjęte przez rodzinę adopcyjną jest także dla niej darem od Boga.

 

Tajemnice i niepokoje


Adopcja zawiera w sobie wiele tajemnic związanych między innymi z przeszłością adoptowanego dziecka. Chęć zgłębienia ich wynika z naturalnych pobudek człowieka, który chciałby zrozumieć wszystko do końca. Ta wiedza do pewnego stopnia może pomóc w wychowaniu dziecka, ale na pewnym etapie może się stać elementem destrukcyjnym, komplikującym sytuację w rodzinie. Nigdy nie będziemy mogli przeniknąć całej wiedzy, zrozumieć wszystkiego - i nie to jest najważniejsze.


W momencie realizowania naszego projektu adopcji mieliśmy wewnętrzne przekonanie, że w tym, co się nam przydarza, nie ma przypadku, i że właśnie to a nie inne dziecko było nam w pewnym sensie przypisane, czekało na nas. Nasze rozumienie adopcji, nasze spojrzenie na nią nie jest czymś odosobnionym. Spotkaliśmy rodziny, które myślą podobnie. Ale z pewnością nasz sąd nie stanowi reguły. Każdy przypadek jest szczególny i pewnych prawd nie można uogólniać.


Adopcja może wywoływać obawę i niepokój. To normalne. Strach przed niewiadomym jest tym większy, im mniejsze jest nasze zaufanie do życia. Ale ten stan znika, gdy przekraczamy próg konkretu i stajemy twarzą w twarz z powierzonym nam dzieckiem, bezbronną istotą potrzebującą naszej opieki i czułości, osobą, która chociaż słaba, paradoksalnie ma w sobie dużo siły życiowej i odwagi, mimo że zastraszona przez życie i często nieufna wobec świata, obdarza nas zaufaniem i swoimi nadziejami.

 

1 2  
Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.41

Liczba głosów:

17

 

 

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~gosc 12:05:38 | 2013-10-02
16 letnia mama
autor HotMoviesList

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~gosc 12:02:20 | 2013-10-02
warto zobaczyć

https://www.youtube.com/watch?v=P7u_nzfARdw

polecam też

z dwoch nieszczesc moze powstac cos fajnego
http://fakty.interia.pl/tylko-u-nas/news-z-dwoch-nieszczesc-moze-powstac-cos-fajnego-wywiad-z-kalina,nId,882916


i http://www.poradnikmamy.pl/forum/adopcja/chcialam-cie-odddac-nie-porzucic.html

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~babcia 00:15:25 | 2013-09-07
Jesteśmy dziadkami wnuka z adopcji.Zdziesiątkowana miłość  w rodzinie,ogromna radość,nagroda od Boga za długie oczekiwanie.Nie da się opowiedzieć co wszyscy czujemy,mamy nadzieję że się nic w naszym życiu rodzinnym nie wydarzy.

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Mama :-) 15:51:23 | 2013-09-01
Ja również jestem mamą dwójki dzieci, których nie urodziłam.
Chcę powiedzieć, że jest to przede wszystkim ogromna odpowiedzialność, trud, choć radość też przy tym ogromna, wdzięczność za dar życia tych dzieci...
Na pewno ważne by o tym pamiętać, że dzieci adoptowane mają swoją przeszłość, często trudne doświadczenia, przeżycia, które mają wpływ na ich osobowość, charakter, na to kim są. Pomimo długich przygotowań, naszych dobrych chęci, nie jestesmy w stanie przewidzieć, tego co wydarzyć się może. Pojawienie się dziecka jest to nowe wezwanie dla małżonków, pojawienie się dziecka adoptowanego zapewne jest jeszcze trudniejszym wezwaniem. Wiem, ża dla niektórych małżeństw to wezwanie okazuje się zbyt trudne.
Znam sporo rodzin, w których są dzieci adoptowane, pomoc specjalistyczna, psychologiczna, psychiatryczna jest konieczna w każdej z tych rodzin, często i dzieciom i rodzicom.
Dla mojej rodziny, choć jesteśmy ze sobą wiele lat, jest to wezwanie również wciąż ogromne, wychodzą różne trudne przeżycia z naszych dzieci, z którymi trzeba się zmierzyć każdego dnia.
Pamiętam nasz entuzjazm i ogromny zapał gdy czekaliśmy na dzieci, nie widzieliśmy wówczas przeszkód na drodze do bycia rodzicami, dla opuszczonych dzieci, dzisiaj patrzymy na to inaczej...,niczego nie żałuję i jestem wdzięczna Bogu za moje dzieci, jednak też mam już inną świadomość co to znaczy byc rodzicem adopcyjnym.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~mama 20:41:52 | 2011-01-04
Chcę jeszcze dodać jako mama dwójki adoptowanych nastolatków, że jest to droga o wiele trudniejsza i wymagająca niż rodzicielstwo biologiczne, dzieci ( adoptowane jako noworodki) przyszły do nas z takimi obciążeniami psychicznymi i duchowymi, że naprawdę nie możemy tu zbytnio liczyć  na swoje ludzkie siły.Trudności które napotykamy kierują nas jako rodziców w stronę Boga jako najlepszego Ojca.Wiele zrozumiałam, gdy stałam sie mamą.

Oceń odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Facebook