Teściowa. Może rozbić małżeństwo?

TakRodzinie
(fot. shutetrstock.com)

Negatywna bohaterka wielu męskich kawałów i estradowych skeczy, przedmiot narzekań młodych mężatek. Przyczyna niejednego kryzysu małżeńskiego. 

 

Bitwa dwóch kobiet

 

Może być żywym dowodem na to, że i miłość jak księżyc ma swoją ciemną stronę, zwłaszcza gdy jest zaborcza i egoistyczna. Zdarzają się oczywiście wspaniałe teściowe, jednak problem "tych trudnych" do marginalnych nie należy. Relacje z rodzinami pochodzenia mają nierzadko ogromny wpływ na życie małżonków, zwłaszcza na początkowym etapie związku. Mężczyźni terapeutycznie wolą się śmiać z uciążliwych teściowych, stąd pewnie tak wiele dowcipów.

 

Bardziej dramatycznie wyglądają starcia dwóch kobiet walczących o względy tego samego mężczyzny - męża i syna jednocześnie. Kobiety, z natury bardziej nastawione na relacje z ludźmi, dotkliwiej przeżywają wszelkie trudności w tym zakresie. A słabość niektórych mężczyzn nie potrafi ustalić strefy wpływów kochanych kobiet i przenieść w odpowiednim momencie zależności emocjonalnej z matki na żonę.

 

Pierwszy kryzys


Problem pojawia się już wraz z narodzinami potomka. Początkowo łatwo go przeoczyć, bo silna więź matki z dzieckiem wydaje się czymś tak naturalnym, że boi się jej przeciwstawić nawet mąż. Mężczyzna schodzi na dalszy plan i czasem nigdy już nie wraca na należne mu miejsce - pierwsze po Bogu. Nie zawsze potrafi od razu zrozumieć, co się stało, w związku z tym nie dopomina się zbyt natarczywie o należne mu względy. Woli uciekać w pracę czy inne aktywności. Tymczasem nad łóżeczkiem dziecka powinien umieścić napis: "To mąż jest najważniejszy".

 

Niech przypomina żonie, że to męża wybrała na towarzysza do końca swoich dni, to jemu ślubowała miłość i wierność i w tę relację winna inwestować najwięcej, nawet jeśli inwestycja nie od razu się zwraca. Może jeszcze dopisać: "Bóg dał. On/ona weźmie". Wszak nie rodzimy dzieci dla siebie, nie mamy do nich prawa własności i już od początku warto się pogodzić z tą przykrą prawdą. Wychowujemy je dla innych, a jednym pocieszeniem może być fakt, że naszego męża czy żonę też ktoś dla nas wychował… No chyba że wciąż próbuje go/ją dla siebie zatrzymać. Jak?

 

Alfabet manipulacji


Co przebieglejsze teściowe wymyśliły niemało sposobów. Można przecież wzbudzać w dziecku permanentne poczucie obowiązku (lub winy), taktycznie się rozchorowując (serce czy nadciśnienie to dolegliwości szczególnie polecane i skuteczne). Można narzekać na własnego współmałżonka, który przecież: "Wiesz, jaki jest. Nigdy nie mogłam na niego liczyć", lub argumentować szantaż emocjonalny wdowieństwem lub rozwodem. Można też pod przykrywką podtrzymywania więzi rodzinnych lub ułatwiania zapracowanym dzieciom życia regularnie je dokarmiać (cóż z tego, że tłusto i tucząco?) lub wymuszać uczestnictwo w śniących się synowym po nocach coniedzielnych obiadkach, których atmosfera częściej przypomina finałową walkę pierwszej ligi kobiet na ringu bokserskim niż rozkoszne grzanie się w cieple rodzinnego ogniska.

 

Można wreszcie uzależnić dzieci finansowo, domagając się w zamian absolutnej lojalności, urządzać im mieszkanie lub bez pardonu wtrącać się w wychowanie wnuków. Ewentualnie pod pozorem usłużnej pomocy urządzać regularne naloty w celu wzbudzenia stanu bezustannej gotowości. Można także przy większej lub mniejszej niesubordynacji odwoływać syna lub córkę na tzw. rodzinną naradę - cykliczne pranie mózgu, w czasie którego dowie się, jak to jego współmałżonek niestosownie się zachował.


To zaskakujące, jak mało ważne jest dla tych matek (przekonanych o swej miłości) prawdziwe szczęście ich dzieci. Liczy się tylko to, by ich spod swych skrzydeł albo nie wypuścić, albo jak najszybciej je odzyskać. Koszty, jakie własne dziecko poniesie w wyniku tych interwencji, mają znaczenie zupełnie drugorzędne. Może to wynik pokutującego wciąż przekonania, że dzieci rodzi się głównie po to, by się nami na starość zajęły. A tymczasem znacznie rozsądniej byłoby traktować rodzicielstwo jako służbę lub jak kto woli, lokatę, którą wypłacą nam dopiero w niebie. Wtedy pierwsze przejawy niewdzięczności własnego potomstwa, których w cyklu wychowania przełknąć trzeba będzie całe mnóstwo, nie zwalą nas z nóg.

 

W stronę wolności


Czasem co bardziej wyszkolona w subtelniejszych formach manipulacji teściowa próbuje rozgrywać problem w sferze religijnej, wymachując dziecku przed oczami kamienną tablicą z czwartym przykazaniem. Tymczasem Pismo Święte mówi, że "opuści mężczyzna swego ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną", a Katechizm Kościoła Katolickiego dodaje, że "posłuszeństwo wobec rodziców ustaje wraz z usamodzielnieniem się dzieci".

 

Rodzice mają prawo wyrazić swoje zdanie, a dorosłe dzieci mają prawo ich nie posłuchać. Mają prawo budować swoje życie, swoje małżeństwo na własnych zasadach i według własnych reguł. Pomoc i troska wobec rodziców, owszem, ale nie uzależnienie czy roszczeniowość.


Dom może mieć tylko jedną panią. Dlatego za wszelką cenę warto szukać osobnego kąta, ciasnego, ale własnego, by samemu budować swoją rodzinę. Zdrowy dystans, zwłaszcza na początku, jest bardzo potrzebny. Za kilkanaście lat, jak Bóg pozwoli, sama zostanę teściową. Czy zaśpiewam wtedy na inną nutę? Niewykluczone. Mam jednak nadzieję, że kiedy przyjdzie mi oddać moje dzieci w dobre ręce, własne słowa będą mi wskazówką i przestrogą, że będę umiała obdarować moje dzieci prawem do samostanowienia, także popełniania błędów, po prostu wolnością. W przeciwnym razie będą musiały ją sobie wywalczyć. A to dla żadnej ze stron nie będzie przyjemne.

 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.63

Liczba głosów:

8

 

 

Komentarze użytkowników (2)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

pozamaciczna 16:17:33 | 2016-08-10
Jeśli mąż lub żona zawsze przytakuje mamie i robi to, co ona chce - nie wróży to niczego dobrego, jednynie szybki koniec małżeństwa. Gdy ma sie partnera, pepowinę trzeba odciąć i zająć się swoją rodziną. Szkoda, że matki tego nie rozumieją i często nie chcą odpuścić.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

Metanoia 15:14:30 | 2016-08-06
Kobieta poza ciałem nie istnieje. Nie została stworzona jako duch. Powstała z ciała Adama dla Adama. Kobieta jest próżnią po Adamie. Nie istnieje, więc aby być musi wypełnić się Adamem. Dlatego tak ważne było dziewictwo aby kobieta wypełniła się duchem swojego pierwszego mężczyzny. Aby stała się nim bo inaczej przejdzie przez życie jako próżnia samej siebie.
Simone de beauvoir nie bez przyczyny powiedziała, że "kobietą się nie rodzi, kobietą się staje".
Czy gdyby w mężczyźnie wyłączyć pożądliwość to czy którykolwiek potrafiłby podążyć za kobietą? Czy miałby ku komu się skierować?
Żaden mężczyzna nie pokocha kobiety, która najpierw nie wypełni się nim.
Kobiety nie potrafią kochać. Są próżnią więc sięgają do swojej próżni i dzielą się próżnią.
Wiem to gdyż sama próżnię samej siebie musiałam wypełnić mężczyzną. Bez tego byłabym kompletnie pusta jak tylko kobieta może być.
Byłabym macierzyństem - instynktem pozbawionym miłości, będącym zawłaszczeniem.
Tesciowe zawłaszczają swoje dzieci bo wypełniają nimi pustkę siebie.
Kobiety, które nie poddały się swoim mężom i nie wypełniły się nimi kradną wolność swoim dzieciom.
Okrutne mamki, samice owładnięte instynktem jak termity.

Oceń 10 9 odpowiedz

Facebook @portalDEONTwitter @deon_plYouTube @portalDEONplInstagram @deon_plKontakt

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?