Galerie

 

 

To, co czeka nas w życiu, nie jest nam znane. Możemy snuć plany, marzyć, próbować wyobrazić sobie siebie w różnych sytuacjach. Jutro jest jednak zawsze niewiadomą. Żyjemy w szumie informacyjnym. Docierają do nas różnego rodzaju wiadomości: jedne nas martwią, inne cieszą; jedne motywują i inspirują, inne podcinają skrzydła. Nie jesteśmy w stanie odciąć się od tych, które mają na nas zły wpływ. Musimy uczyć się z nimi żyć. Są wreszcie takie, które pozytywnie niepokoją i budzą w nas nieokreślone tęsknoty. Uchylają drzwi do świata, którego nie znamy, ale który intuicyjnie wydaje się nam cenny. Chcemy podjąć ryzyko, by go odkryć. To, czy wykorzystam szansę uchylonych drzwi i otworzę je całkiem, by wejść do tego świata, zależy już tylko ode mnie. Muszę sobie postawić pytanie, czy to, czym żyję na co dzień - tak wewnętrznie - wystarcza mi. Czy nie drzemie we mnie potrzeba odkrycia czegoś innego, odświeżenia duchowego, zainwestowania w sanatorium dla duszy?

 

Napływające informacje mogą stanowić ciężar nie do udźwignięcia. Mogę im się poddać i zmagać się z przeciwnościami bez końca, bez nadziei na zmianę, albo wyłowić z nich te, które wskażą kierunek wyjścia ku innej rzeczywistości, które pomogą spojrzeć z dystansem na pewne sprawy. Sam muszę „chcieć" zmiany. Zmiana to jednak narażenie się na „umieranie". Zmiana to ryzyko, że mogę coś stracić, że przyjdzie ból, że przegram, że to, czego oczekiwałem i szukałem, nie będzie tym, co zastanę. Podjęcie decyzji to czasem rzucenie się na głęboką wodę tylko po to, by przekonać się, czy nie stanę się dzięki temu bogatszy. Czy chcę wyjść? Czy chcę podjąć trud i narażać się na to, czego nie znam? Czy chcę zmierzyć się z niewiadomą?

 

Czeka na mnie bogactwo, ale czy przyjdzie z samego słuchania? Czy raczej stanie się moje dopiero gdy to, co usłyszałem, przeżyję sam? Kiedy pojawia się pragnienie poruszane iskrą życia dającą uśmiech, nie można tego zmarnować. Pewne szanse w życiu pojawiają się tylko raz i gdy przychodzi moment na podjęcie decyzji, niech nie mają na nią wpływu lęk i obawa, ale zaufanie i otwartość na radość, która może stać się moim udziałem. To otwarcie może zmienić moje życie, może przewartościować dotychczasowe podejście do wielu spraw, może pomóc rozwinąć skrzydła i ukazać rzeczywistość w innym świetle. Nie wiem, czy tak będzie. Jeśli jednak nie zaryzykuję, jeśli nie otworzę się i nie podejmę decyzji, by wyruszyć, nigdy się nie przekonam, a kolejnej szansy na taką przygodę mogę już nie mieć.