Styl życia

Dwa są co najmniej rodzaje książek. Jedne czyta się nieśpiesznie. Inne wartko i łapczywie. Przy tych pierwszych trzeba niekiedy nie lada wysiłku, by dotrwać do końca. Drugie z kolei tak pochłaniają, że ani się człek spostrzeże, a już obraca ostatnią stronicę. Do tej wtórej niewątpliwie grupy zaliczyć wypada iście gotycką prozę Zafóna.

Radość z własnej twórczości… Radość z sukcesu kochanej osoby… Radość z powodu uśmiechu na twarzy dziecka… Radość to spotkanie - dusz, serc, umysłów. Nie sposób zdefiniować, tak chciałoby się poczuć. Radość to uśmiech duszy, odczuwalny dla innych i przynoszący im ukojenie.

Mogła być miła lub straszna. Przyciągała do siebie, oferując nowe możliwości, albo zniechęcała nadmiernymi żądaniami. Wypełniała pożytecznie nasz czas, bądź też marnowała go na bezwartościowych lekcjach.

Wpada kolega, zagadkowy uśmiech na twarzy, zwiastujący niespodziankę, kilka miłych słów, które chcielibyśmy usłyszeć. Następnie w atmosferze wielkiej przyjaźni na stole ląduje butelka. Co z tego że to w pracy, podobno wspólne łamanie przepisów zbliża...

Zasłyszane, przeczytane, obejrzane. Sygnały odebrane przez moje receptory...

Kim jesteś? Jaka jest Twoja płeć, kolor skóry, włosów, oczu? W jakim języku myślisz i mówisz? Z jakiego jesteś ludu, między jakim mieszkasz?

Chociaż minęło już kilka dni od święta zakochanych, chciałabym poruszyć ten temat raz jeszcze, bowiem jest on wciąż aktualny. Uczucie miłości, można powiedzieć, że kryje się gdzieś głęboko w ludzkiej duszy, jednakże jego istnienie lub brak widoczny jest każdego dnia.

Kiedyś lojalność względem rodziny, ojczyzny, przyjaciół. Dziś lojalność to kupowanie w jednym sklepie. Kiedyś wielkie słowo i wielkie czyny, dziś narzędzie małych interesów w rękach małych ludzi. Kiedyś wielkie idee i wielkie słowa, dziś drobne interesy. Czy to tak ma być?

Fizycy wiedzą, że rozważanie pojęć czasu i przestrzeni poza Wszechświatem nie ma sensu. Właśnie to mówi nam teoria względności.