Ignacy Loyola i Ćwiczenia duchowne

Droga do Boga do łatwych nie należy. Istnieje jednak taka trasa i taki sposób wędrówki, które pomagają radzić sobie z trudnościami i rozwiązywać przynajmniej niektóre problemy, uczą bowiem modlitwy i dbania o relację z Bogiem.

Czytając Dzienniczek s. Faustyny, znalazłem w jej duchowości i mistyce kilka punktów wspólnych z duchowością i mistyką św. Ignacego.

Rekolekcje ignacjańskie oparte na książeczce Ćwiczeń duchownych św. Ignacego Loyoli zawsze budziły wiele emocji. Metoda ćwiczeń rekolekcyjnych Ojca Ignacego od samego początku miała swoich zagorzałych zwolenników i przeciwników. Ci ostatni wśród wielu zarzutów podkreślali między innymi zbyt mocny woluntaryzm, do jakiego nakłania św. Ignacy w budowaniu przez człowieka relacji z Bogiem.

W im większej jesteśmy zażyłości z Ćwiczeniami duchownymi, tym bardziej uderza nas zaufanie, jakie Ignacy pokłada w słowie. W kulminacyjnym momencie modlitwy nie proponuje on milczenia czy rozumowej refleksji, ale rozmowę, "tak jakby przyjaciel mówił do przyjaciela albo sługa do pana swego" (Ćd 54).

Liturgiczne wspomnienie św. Ignacego Loyoli (31 lipca) - autora Ćwiczeń duchownych - przynagliło mnie, by przysposobić na stronę internetową cenne rozważanie o. Mieczysława Bednarza (1917 - 1993). Znakomity znawca duchowości ignacjańskiej zgłębia w nim sekret osobowości św. Ignacego Loyoli.

Prezentujemy wybór ze zbioru Perełki św. Ignacego Loyoli, wydanego w wersji audio przez Studio Inigo. Stanowi on zachętę, by sięgnąć do źródeł ignacjańskiej duchowości, szczególnie zaś do Ćwiczeń duchownych. Choć rady, uwagi i podpowiedzi Ojca Ignacego zostały sformułowane niemal pięć wieków temu, a ich język - także w tłumaczeniu - ma specyficzną, nieco archaiczną formę, to jednak nic nie straciły one ze swej aktualności

Na wyzwania, które stają dziś przed chrześcijaństwem, spójrzmy przez pryzmat mistyki i mistyków, w tym wypadku poprzez doświadczenie św. Ignacego Loyoli. On sam zostaje przez Boga wprowadzony w misterium Bożej Obecności i Miłości, by innym ukazał drogę ku tej tajemnicy. Jest świadkiem, że można „kochać i służyć we wszystkim”.

Pod koniec życia pewien kulawy i małomówny Bask przymuszony został do opowiedzenia historii swojego życia. Skrzętnie spisana przez jego sekretarza relacja, znana jako Opowieść Pielgrzyma, nie należy do pereł światowej literatury.

Pięćdziesiąt lat dzieli Ignacego Loyolę i Jana od Krzyża. Tak bliscy w czasie i poprzez fakt pełnienia kierownictwa duchowego, zdają się jednak przynależeć do odrębnych światów.