Modlitwa która leczy duszę

Wysiłek ascetyczny nie jest źródłem zbawienia. Wszystko, co czynimy, jest miejsce zawierzenia się Bogu i dlatego nie musimy rozpaczać, że jakiejś praktyki życia duchowego nie uczyniliśmy, że coś zaniedbaliśmy. Liczne praktyki pokutne stają się okazja do pokusy, by porównywać się innymi.

Człowiek, żeby doświadczył pokoju, musi ujawnić to co go dręczy. Stąd, fundamentalną postawą w życiu duchowym jest postawa jasności i czystości serca.

Wiedza i nauka nie jest źródłem moralności. Dzisiejsza nauka jest często przeciwko człowiekowi. Dostojewski mówił, że "półnauka" jest największym tyranem, jakiego historia ludzkość nie znała.

Człowiek, który jest świadomy swojej grzeszności, nigdy nie będzie upokarzał innych. Jeżeli człowiek nie przyzna się do swojego grzechu, będzie bił, kamieniował i niszczył innych.

Źródłem dojrzałości duchowej jest samotność. Jest ona konieczna do dobrej relacji innymi. Żeby mieć relacje miłości i przyjaźni trzeba umieć żyć w samotności.

Św. Paweł mówi, ze mamy się modlić nieustannie. Jak tego dokonać, skoro człowiek musi jednocześnie wykonywać dziesiątki różnych czynność, które bardzo angażują.

W życiu duchowym wszystko zaczyna się od modlitwy, wszystko przechodzi przez modlitwę, i wszystko się na niej kończy. Tam gdzie nie ma modlitwy, tam nie ma wierności Bogu jak i człowieka człowiekowi. Bez Boga nic dobrego uczynić nie możemy.