Liturgia - wszystko, co Boże

Przewodnik Katolicki

O bogactwie liturgii i potrzebie wierności przepisom liturgicznym z księdzem kanonikiem dr. Andrzejem Grzelakiem, liturgistą, referentem liturgicznym w Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie, prowadzącym ćwiczenia z liturgiki w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym, a od 16 lat proboszczem w gnieźnieńskiej parafii pw. Chrystusa Wieczystego Kapłana

 

 

Na początek trochę przewrotne pytanie: Gdyby ktoś chciał iść tylko na jedną liturgię w roku i zapytałby Księdza o zdanie, jaką odpowiedź by usłyszał?
 
- Odpowiedziałbym bez wahania, że powinien iść na liturgię Wigilii Paschalnej. To właśnie ona jest szczytem, najważniejszą liturgią całego roku, spotkaniem Zmartwychwstałego Jezusa z Kościołem.
 
A niedziela?
 
- Niedziela to dzień, w którym ze sprawiedliwości powinniśmy mówić Bogu "dziękuję". W niedzielę nie przychodzimy do kościoła po to, żeby się namodlić - bo modlić się możemy wszędzie. Przychodzimy, żeby być włączonymi w ofiarę Jezusa i razem z Nim oddawać cześć Bogu. To oddawanie Bogu czci w ofierze Jezusa Chrystusa jest jedynym skutecznym uwielbieniem, które jest w stanie dotrzeć do Nieskończonego Boga i które jest Go godne. Dopiero wtedy, kiedy doskonale - to znaczy w Chrystusie - oddajemy Bogu cześć i mówimy Mu nasze "dziękuję", ku naszemu zdumieniu wypraszamy sobie światło i moc. Tego nie da się wytłumaczyć - o tym trzeba się przekonać.
 
Mogę powiedzieć, że dziś wiem to bardzo dobrze: zupełnie inaczej wygląda życie człowieka, który regularnie uczestniczy we Mszy św., inaczej tego, który do kościoła przychodzi od czasu do czasu, a jeszcze inaczej tego, który do kościoła nie chodzi w ogóle. Chociaż wszyscy mają jednakowo wspaniałe myśli, pragnienia i życiowe plany, spełniają się one tylko wtedy, gdy człowiek otwarty jest na wolę Bożą, docierającą do nas przez paschalne misterium Chrystusa, przez Eucharystię.
 
Przez liturgię?
 
- Przez liturgię właśnie. Wprawdzie wszystko, co dzieje się w kościele, jest uwielbieniem Boga, ale nie każda forma kultu jest liturgią. Liturgia to modlitwa skuteczna, którą zanosi do Ojca sam Chrystus, a nas czyni jej uczestnikami. Liturgią jest Msza św., sakramenty, obchody roku liturgicznego, Liturgia godzin i błogosławieństwa. To działanie Boga, w które my zostajemy włączeni, to dzieło Jezusa Chrystusa. Bez Niego liturgia nie jest możliwa. On jest w liturgii obecny zawsze i na pewno - jest pośród nas, uobecniany przez kapłana.
 
Jeśli liturgia jest dziełem Bożym, co może w niej człowiek?
 
- Liturgia wymaga od człowieka trzech rzeczy. Pierwszą z nich jest właściwe przygotowanie, minimum niezbędnej formacji. Ułatwia to reforma liturgiczna - liturgia sprawowana jest w językach narodowych, jest w niej miejsce na wezwania i komentarze, jest obficie zastawiony stół słowa Bożego. Wszystko to sprawia, że możemy zdać sobie sprawę, z tego, co przeżywamy: że właśnie tu i teraz obecny jest Chrystus.
 
Drugim warunkiem dobrego przeżywania liturgii jest wewnętrzne nastawienie. W liturgii trzeba uczestniczyć pobożnie, z wewnętrzną gotowością do przyjmowania Bożych darów. Kiedy kapłan rozkłada ręce w geście oranta, Jezus włącza nas w swoje dziękczynienie i w swoją ofiarę przed Ojcem.
 
Trzeci wreszcie warunek to czynny udział. Owo "czynny" oznacza przyjmowanie daru słowa, modlitwę, udział w ofierze i zjednoczenie w Komunii św.
 
Czy to samo dotyczy każdego księdza?
 
- Kapłan musi mieć świadomość odpowiedzialności za wspólnotę i celebrować tak, żeby inni przy nim odkrywali święte tajemnice. Problem w tym, że kiedy kapłan skupi się na podpowiadaniu ludziom, w jaki sposób powinni przeżywać liturgię, może zabraknąć mu czasu, by on sam również dał się porwać jej bogactwu. Trzeba pamiętać o tym, że najpiękniejszą katechezą, jaką kapłan głosi na temat Eucharystii, jest sposób, w jaki on sam ją sprawuje. Kapłan jest tym, który powinien być pierwszym skupionym, pierwszym zasłuchanym, pierwszym milczącym - i w ten sposób świadczyć o liturgii i wprowadzać wiernych w jej misterium.
 
Św. Benedykt nazywał liturgię "Teatrem Jednego Widza"...
 
- A ja lubię, kiedy nazywa się ją "służbą Bożą". Liturgia poza tym, że jest działaniem Boga, jest również odpowiedzią całego Kościoła - odpowiedzią wiary i uwielbienia. Aby ta odpowiedź była właściwa, musi być bezinteresownie piękna. Chodzi tu o piękno ludzkich postaw, o podążanie za rytmem liturgii, o odpowiednie śpiewy, o milczenie. Liturgia nie znosi pośpiechu. Nie może być wykładem ani koncertem, nie potrzeba w niej doznań artystycznych ani bogactwa informacji - potrzeba jak najpiękniejszego uwielbienia Ojca z Chrystusem i w Chrystusie. I wszystko temu uwielbieniu musi być podporządkowane.
 
Argumentu, że liturgia nie znosi pośpiechu, używają zwykle księża, którzy głoszą czterdziestominutowe kazania... Czy to nie jest zachwianie proporcji?
 
- Jest. Moim zdaniem kazanie nie powinno być dłuższe niż 10-15 minut, aczkolwiek boję się mówić to kategorycznie. Jestem księdzem ponad 30 lat i wygłosiłem w życiu wiele kazań, ale gdyby ktoś zapytał, jakie powinno ono być, odpowiedziałbym, że nie wiem. Dobre jest to, które pomoże ludziom przyjąć Boże dary, po prostu. Oczywiście trzeba się liczyć z proporcjami liturgii i nie zagadać Mszy św., trzeba się też liczyć z możliwościami percepcyjnymi człowieka.
 
Zdarza się, że księża, szukając sposobów na przyciągnięcie uwagi, wpuszczają na ambonę świeckich, na przykład z poruszającym świadectwem...
 
- Przepisy liturgiczne w tej kwestii są jednoznaczne: po Ewangelii homilię może wygłosić tylko kapłan celebrans. Może go zastąpić inny kapłan albo diakon, natomiast nie wolno w tym miejscu zabierać głosu nikomu innemu. Jeśli zdarzy się, że jest potrzeba oddania głosu członkowi rady duszpasterskiej, siostrze zakonnej, osobie świeckiej, która pragnie dać świadectwo, klerykom - można to zrobić, ale wyłącznie w ramach ogłoszeń duszpasterskich, po Komunii.
 
Nawiasem mówiąc, jeśli chodzi o homilie, to najtrudniejsze wydaje się głoszenie kazań do dzieci - tu najbardziej widać naszą niedoskonałość i braki. Przepytujemy, domagamy się głośnych aklamacji, powstaje hałas, który ostatecznie mija się z celem.
 
Jeśli o dzieciach mówimy - jaki model ich uczestnictwa we Mszy św. uważa Ksiądz za najlepszy? Zapraszać je do przodu, czy pozwolić uczyć się liturgii od rodziców?
 
- Obecność i rola rodziców są w tej kwestii bezwzględnie najważniejsze, to ich postawy kształtują postawy dziecka. Niejednokrotnie obserwuję sytuacje, kiedy małe dzieci klękają, próbując - jeszcze niezdarnie - naśladować rodziców. W naszej parafii zapraszamy dzieci przed ołtarz tylko na czas homilii. Nie są dopuszczane do czytania słowa Bożego, dopiero od gimnazjum mogą być lektorami. Zapraszamy je za to do procesji z darami, do modlitwy powszechnej, do scholi. Natomiast w trakcie samej liturgii, poza homilią, dzieci są z rodzicami. Pozostawione samym sobie w dziecięcej gromadzie byłby pozbawione przykładu właściwych zachowań.
 
Zdarza się, że to właśnie obecność dzieci prowokuje księży do rozwijania treści z homilii w innych miejscach liturgii. Słyszymy wtedy opowieści: "Oto Jezus, Baranek Boży, ten, który bardzo nas kocha. On przychodzi do nas, żeby zaprosić nas do udziału w swojej uczcie. Błogosławieni jesteśmy wszyscy, których wezwał na tę ucztę"...
 
- Spotkałem takiego księdza... Ale jakakolwiek ingerencja w tekst liturgiczny jest niedozwolona. A Kongregacja Kultu Bożego wymaga od nas takiej pracy z dziećmi, by mogły one jak najszybciej uczestniczyć we Mszy św. w taki sposób, w jaki uczestniczą w niej dorośli.
 
Musimy pamiętać, że liturgia nie jest własnością człowieka. Kościół otrzymał ten depozyt i ma go strzec. Wszystkie sformułowania w Mszale, by mogły być wprowadzone do użytku liturgicznego, muszą być zatwierdzone przez Stolicę Apostolską. Zdarzyło się już w Polsce, że biskupi sugerowali, żeby po wezwaniu do przekazania znaku pokoju wprowadzić aklamację "Pokój nam wszystkim". Przyjęto to w czasie Konferencji Episkopatu, niektórzy pospieszyli się i przekazali zalecenia w swoich diecezjach, tymczasem Stolica Apostolska tej aklamacji zabroniła. Podobnie rzecz ma się z aklamacją "Bogu niech będą dzięki", wygłaszaną gdzieniegdzie po homilii. To nie jest drobiazg, to autentyczne nadużycia, niedopuszczalna prywatyzacja liturgii.
 
A jeżeli ksiądz układa pieśń, która śpiewany jest podczas liturgii? Nie narusza w niczym tekstów liturgicznych, dokłada tylko śpiew przed homilią: wezwanie Ducha Świętego albo błogosławieństwo ewangeliarzem?
 
- Ani jedno, ani drugie nie jest właściwe. Liturgia nie jest naszą własnością, jest wyraźna zasada, że w liturgii nie wolno nam niczego dodawać, niczego opuszczać ani niczego zmieniać. Po Ewangelii nie ma miejsca na żadne dodatkowe modlitwy czy pieśni. Ewangeliarzem błogosławić ma prawo wyłącznie biskup.
 
Pieśń ułożona z najszlachetniejszych nawet pobudek nie ma prawa być wykonywana w ramach liturgii. Problem śpiewów jest niestety bardzo poważny. Właściwe śpiewy to antyfony zapisane w formularzach liturgicznych. Mogą być one zastąpione przez inne pieśni, zatwierdzone przez kompetentne władze. W Polsce mamy kilka śpiewników, którymi wolno jest posługiwać się podczas liturgii - wszystkie inne pieśni wprowadzane są do liturgii bezprawnie. Nikomu i pod żadnym pretekstem nie wolno jest tego robić na własną rękę. Bardzo niepokojące są też śpiewy wykonywane podczas zawierania sakramentu małżeństwa i podczas pogrzebów - ckliwe i wzruszające, ale na pewno nie liturgiczne.
 
Wprawdzie wszyscy jesteśmy uczestnikami liturgii, ale to kapłan odpowiada za jej kształt. Co możemy zrobić my, świeccy, jeśli jesteśmy świadkami nieprawidłowości?
 
- Był w Kościele okres liturgii improwizowanej, kiedy nie było jeszcze tekstów liturgicznych. Ale nawet wówczas nie była to improwizacja całkiem dowolna, bo cała wspólnota była strażniczką świętego misterium. I nadal nią pozostaje. Trzeba to jasno i odważnie powiedzieć: przed nadużyciami musimy się bronić. Liturgia jest depozytem strzeżonym przez cały Kościół. Jeśli spotykamy się z nadużyciami, powinniśmy się do nich odnosić. Rozmawiać z danym księdzem, odwoływać się do diecezjalnych komisji liturgicznych, do biskupa, który powinien sprawę rozpatrzyć, zachowując dobro obu stron, ale przede wszystkim dobro liturgii. To nasz wielki brak i słabość - że nie potrafimy i często nie mamy odwagi bronić tradycji Kościoła w tym zakresie. Wszystkie prywatne dodatki, modlitwy, śpiewy mogą być bardzo dobre, nie podważam ich wartości - ale ich miejsce jest poza świętą liturgią Kościoła.
 
Poza liturgią, czyli gdzie?
 
- Po jej zakończeniu albo na nabożeństwach. To właśnie na nich jest miejsce na kreatywność ludzką, na inicjatywę, na prywatne formy pobożności. Nabożeństwa trzeba docenić! Łączymy je często z wystawieniem Najświętszego Sakramentu, i dobrze, bo natura Kościoła sprawia, że wszyscy wraz ze świętymi włączeni jesteśmy w modlitwę Chrystusa, więc zawsze modlimy się z Nim i w Nim, nawet, jeśli zwracamy się do Matki Bożej czy świętych.
 
Nabożeństwa, a więc to wszystko, co nie jest liturgią, to pobożne ćwiczenia zrodzone z potrzeby serca człowieka, nie muszą być sprawowane we wspólnocie. Różnią się od liturgii tym, że modlitwa na nich zanoszona nie jest w imieniu całego Kościoła, ale każdy modli się we własnym imieniu.
 
Podkreślał Ksiądz wcześniej, jak ważne w liturgii jest piękno. Czy nie jest to pojęcie zbyt obszerne, zbyt subiektywne?
 
- Czujemy różnicę między kiczem a pięknem. Kicz nie jest właściwy w liturgii. Nasz dramat polega na tym, że generalnie parafie są dość ubogie i nie stać ich na przykład na porządne instrumenty czy na zatrudnianie organistów z prawdziwego zdarzenia. Była o tym mowa na zjazdach liturgistów, mówiliśmy o potrzebie stworzenia centrów liturgicznych, miejsc wymiany myśli i doświadczeń, ale na razie niestety takiego centrum przy episkopacie nie ma. Mamy kilku producentów szat i naczyń liturgicznych, które są zgodne z wymogami przepisów liturgicznych.
 
Szaty i naczynia to jedno - ale zbliża się Wielkanoc, więc pewnie znów w Wigilię Paschalną słyszeć będziemy o "owocu pracy pszczelego rodu" podczas błogosławienia paschału z plastiku...
 
- Na to również powinniśmy zwracać uwagę. Żeby rozumieć liturgię, musimy rozumieć jej język. Symbole nie są tylko znakami, ale czymś więcej, niosą ze sobą niewidzialną rzeczywistość. Paschał uobecnia światło Chrystusa Zmartwychwstałego. Jego istotą jest to, że płonąc, spala się - jak człowiek, który przyjmuje światło Chrystusa i niesie je innym, spalając się w tym dziele. Dlatego paschał nie może być wypełnioną oliwą rurą z PCV. Musi być świecą, woskową kolumną. Za to na ołtarzu liturgia dopuszcza już i świece, i oliwne lampki, więc tam brak woskowej świecy nie jest nadużyciem.
 
Kicz do kościoła sam nie przychodzi, ktoś musi go kupić. Czy formacja w tym względzie nie powinna się odbywać już na poziomie seminarium?
 
- Powinna - i takie próby są czynione. Ale w seminarium wykładów jest dużo, a czasu mało. Diakoni często myślami są już poza seminarium. Są zajęcia ze sztuki sakralnej, czasem liturgista też coś powie na ten temat, ale to wszystko za mało i niestety raczej okazjonalne.
 
Trudno jest być dobrym księdzem. My wszyscy, którzy mamy wpływ na kształt liturgii, mamy odsłaniać jej bogactwo dla każdego człowieka, samemu pozostając niewidocznymi. Ludzie wychodząc z kościoła powinni myśleć o tym, co zostawił im Chrystus, a nie o księdzu...
 
To wyższa szkoła jazdy...
 
- Zgadza się - ale obowiązuje nas wszystkich. Dla rozwoju duchowego człowiek potrzebuje środowiska liturgicznego. Szatan o tym wie, dlatego bardzo chce nas osłabić. Wie, że taki "popsuty" ksiądz może wiele zaciemnić. Kiedy pytać ludzi, dlaczego stracili wiarę, najczęściej odpowiedzą: "bo ksiądz". Ale to trochę tak, jakby ktoś nie lubił nauczyciela fizyki, więc kwestionowałby prawo powszechnego ciążenia. Nauczyciel może rzeczywiście być do niczego, ale czy przez to przestajemy podlegać prawom fizyki? Objawienie Boże jest obiektywne, niezależne od księdza.
 
W naszym kościele mamy mozaikę Chrystusa w białej szacie z Apostołami w szatach różnokolorowych. Białe światło jest pełnią - kolory to nic innego jak światło białe, rozszczepione przez pryzmat. Pełnia jest tylko w Chrystusie i żaden człowiek nie jest w stanie jej wyrazić. Nie można więc mieć pretensji do księdza, który nie ukazuje nam całego Jezusa w Jego pełni i bogactwie - on nie jest w stanie tego uczynić, ani on, ani żaden inny człowiek. Niezależnie więc od słabości innych, my musimy mieć odwagę obiektywnie stanąć nie wobec księdza, ale wobec Chrystusa i Jego krzyża, wobec tej rzeczywistości, która jest obiektywna i zbawcza - na liturgii.
 
Czytaj dalej...

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.52

Liczba głosów:

23

Komentarze użytkowników (7)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~leszek 16:40:13 | 2011-05-20
"To oddawanie Bogu czci w ofierze Jezusa Chrystusa jest jedynym skutecznym uwielbieniem, które jest w stanie dotrzeć do Nieskończonego Boga i które jest Go godne."
Zgadzam się że Msza św. jest najwyższą formą uwielbienia Pana Boga. Ale czy to oznacza że niegodnym Boga jest uwielbienie Go całym sobą w codziennym życiu?

@kaww, stosujesz jakąś dziwną logikę. Skoro Msza św. jest najwyższą formą uwielbienia Boga - z czym się podobno zgadzasz, to oznacza to wyłącznie że uwielbienie Go całym sobą w codziennym życiu nie jest najwyższą formą. A wnioskowanie że jak coś nie jest najwyższą formą to jest niegodne jest fałszywą nadinterpretacją.

Uwielbiam Cię Panie Boże słowem ale też i czynem, nawet tym najprostszym: że rano wstaję, że ide na zajęcia, że robie jakiś projekt. Nie rozumiem, skąd opinia, że inne uwielbienie poza Mszą św. "nie dociera" do Boga.

@kaww, określenia 'jest w stanie dotrzeć', czy też 'nie dociera' są zbyt enigmatyczne aby możliwe było jednoznaczne wypowiadanie się. Zwróć jednak uwagę na całość zdania które zacytowałeś:
To oddawanie Bogu czci w ofierze Jezusa Chrystusa jest jedynym skutecznym uwielbieniem, które jest w stanie dotrzeć do Nieskończonego Boga i które jest Go godne.
Tam jest zawarta odpowiedź! Bóg jest Kimś Wyjątkowym! Jest Stworzycielem wszystkiego i jest Wszechmogącym! A Ty czy ja, kim jesteśmy? Co byśmy nie robili, to choćbyśmy na rzęsach stawali to nie będzie to niczym godnym Pana Boga. I tylko i wyłącznie Najświętsza Ofiara Jezusa Chrystusa jest czymś szczególnym i wyjątkowym, czymś godnym Pana Boga.

"Liturgia nie jest naszą własnością, jest wyraźna zasada, że w liturgii nie wolno nam niczego dodawać, niczego opuszczać ani niczego zmieniać. Po Ewangelii nie ma miejsca na żadne dodatkowe modlitwy czy pieśni. (...) Pieśń ułożona z najszlachetniejszych nawet pobudek nie ma prawa być wykonywana w ramach liturgii. Problem śpiewów jest niestety bardzo poważny. Właściwe śpiewy to antyfony zapisane w formularzach liturgicznych."
Troche razi mnie takie nastawienie. Święta jest modlitwa a nie forma modlitwy - w tym wypadku wypowiedzenie każdego przecinka i kropki.

Owszem, forma nie jest święta. Tyle tylko że różne formy niosą, a przynajmniej zagrażają niesieniem różnych treści! I to wręcz z każdym przecinkiem i kropką! Podam Ci przykłady.
W Łk 23,43 Jezus mówi do Dobrego Łotra:
Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.
Ale tzw. świadkowie Jehowy przesuwają przecinek, twierdząc że powinno to być tak:
Zaprawdę mówię ci dzisiaj: Będziesz ze mną w Raju.
No to jak? Czepiać się każdego przecinka i kropki czy nie czepiać? Ale jak się nie przyczepisz, to wyjdzie na to że Jezus dziś mówi że kiedyś będzie w raju, a nie że mówi iż dziś będzie w raju, co dowodzi istnienia duszy, wbrew twierdzeniom tzw. świadków Jehowy.
A gdybyś twierdził że to nie modlitwa, to podam przykład modlitwy - aklamacji:
Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała na wieki.
Zwróć uwagę na spójnik 'i', bo w sutach niektrych ta aklamacja brzmi:
Bo Twoje jest królestwo, potęga i chwała na wieki.
A czy to oznacza to samo? Ano niekoniecznie... Bo jak występuje wymienianie pooddzielanych przecinkami elementów na liście, to wymienia się je od najważniejszego do najmniej znaczącego (z tego powodu dziecko które mówi że dostało czekoladę, cukierki i tysiąc złotych wzbudza wesołość, bo za te tysiąc złotych to mogłoby sobie nakupić wielokroć więcej słodyczy). Ale elementy wymieniane w aklamacji są wszystkie równorzędne. I aby nie było co do tego wątpliwości nie wymienia się ich w formie standardowej wyliczanki lecz właśnie w takiej postaci jak jest z tymi spójnikami: i to, i to, i tamto, i jeszcze owamto. A jak ze spójników zrobisz przecinki to  nie będzie to oczywiste i ktoś niekompetentny może pomyśleć że skoro jest taka kolejność to królestwo jest najważniejsze, a chwała najmniej istotna.
To że ktoś miał najszlachetniejsze intencje wcale nie oznacza że jest kompetentny a wymowa jego dzieł jest ortodoksyjna.

Jasne, że zamiana kolejności poszczególnych części Mszy albo śpiewanie na wejście Budki Suflera to totalne przegięcie. Odnoszę jednak wrażenie iż pieśń do Ducha Świętego, inna niż w śpiewniku wersja Agnus Dei albo Gloria jest najgorszym przestępstwem i oznacza unieważnienie Mszy.

A jak żeś Ty odniósł takie wrażenie?!? Bo ja z kolei odnoszę wrażenie że usiłujesz sobie dorabiać ideologię...
Mówisz że Budka Suflera na wejście to totalne przegięcie? A niby dlaczego? Bo TY tak uważasz? A niby dlaczego spierw na wejście nie-Budki Suflera miałby nie być przegięciem a Budka suflera przegięciem? Bo nie gustujesz w Budce Suflera? Uważasz że Twoja wrażliwość muzyczna jest wzorcowa? Jakich argumentów użyjesz aby o tym przekonać kogoś o innej wrażliwości muzycznej? Pitolona na organach melodia z jednego z odcinków filmu 'Gwiezde wojny' jest totalnym przegięciem czy nie jest? Bo ludziom w moim kościele się to podobało, że organista gra 'fajne melodie' a nie tylko jakieś 'kościelne smętasy', i nikt nie zwrócił uwagi na to skąd jest ta melodia, a ja przy jej słuchaniu miałem przed oczyma sceny z filmu a nie Eucharystię!

Żeby była jasność: porządek musi być, nie wolno dopuścić do sytuacji że ktoś nie wie w ogóle co sie dzieje. Natomiast nie widzę problemu gdy zmieniona jest np. melodia lub użyty równoznaczny tekst, względnie rozwinięty w razie potrzeby.

Powiem Ci tak...
To że TOBIE jakaś melodia odpowiada wcale nie znaczy że nikt nie ma z nią związanych jakichś nieodpowiednich skojarzeń. I to że WG CIEBIE jakiś tekst jest równoznaczny wcale nie oznacza że jest on równoznaczny, zwłaszcza że jak zadeklarowałeś na początku, kwestia wierności kropkom i przecinkom to wg Ciebie przesada.
Weź jednak pod uwagę taką sytuację. Ktoś uprawiając radosną twórczość dokonał wg Ciebie przegięcia. Idziesz mu o tym powiedzieć, a on Ci na to, że jesteś smętas i nic nie rozumiesz, nadmiernie przywiązując wagę do kropek i przecinków... I co mu odpowiesz? Jak go przekonasz że on przegina, a Ty nie? Powiesz mu że jesteś miarą wszechrzeczy? A jak on Ci powie że to on jest miarą wszechrzeczy?

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Szaweł 10:13:39 | 2011-05-20
 @kaww
1. Uwielbienie Boga w codziennym życiu jest możliwe, jeżeli opiera się na codziennej Mszy Św. Inaczej będziemy myśleli, że uwielbiamy Boga, a bedziemy szukać swojej chawły w świecie.
2. Rubryki i śpiew liturgiczny są ważne, bo ich przestrzeganie świadczy o miłości. Mamy byś wierni w małych rzeczach, bo tylko tą drogą nauczymy się być wierni w wielkich. Forma liturgii jest zatwierdzona przez Kościół (Ciało Chrystusa), który w ten sposób wyraża wolę Chrystusa (Głowy).

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~"Zdania i uwagi" Mic 14:04:13 | 2011-04-18
Bardzo mnie drażni zwrot "abyśmy zasłużyli"...przecież łaska to darmowy dar Pana Boga. Jak więc można na tę łaskę zasłużyć? Kogoś po prostu porąbało....


Darmowy dar, ale nie całkiem darmowy. Trzeba się nań otworzyć - na tym polega zasługa, na otwarciu wnętrza na Boga i Jego dary.

NIC DARMO

Bóg nic darmo nie daje, lecz wszystko otwiera.
I każdy z Boga tyle, ile chce, zabiera.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

kaww 12:44:30 | 2011-04-18
"To oddawanie Bogu czci w ofierze Jezusa Chrystusa jest jedynym skutecznym uwielbieniem, które jest w stanie dotrzeć do Nieskończonego Boga i które jest Go godne."
Zgadzam się że Msza św. jest najwyższą formą uwielbienia Pana Boga. Ale czy to oznacza że niegodnym Boga jest uwielbienie Go całym sobą w codziennym życiu? Uwielbiam Cię Panie Boże słowem ale też i czynem, nawet tym najprostszym: że rano wstaję, że ide na zajęcia, że robie jakiś projekt. Nie rozumiem, skąd opinia, że inne uwielbienie poza Mszą św. "nie dociera" do Boga.

"Liturgia nie jest naszą własnością, jest wyraźna zasada, że w liturgii nie wolno nam niczego dodawać, niczego opuszczać ani niczego zmieniać. Po Ewangelii nie ma miejsca na żadne dodatkowe modlitwy czy pieśni. (...) Pieśń ułożona z najszlachetniejszych nawet pobudek nie ma prawa być wykonywana w ramach liturgii. Problem śpiewów jest niestety bardzo poważny. Właściwe śpiewy to antyfony zapisane w formularzach liturgicznych."
Troche razi mnie takie nastawienie. Święta jest modlitwa a nie forma modlitwy - w tym wypadku wypowiedzenie każdego przecinka i kropki. Jasne, że zamiana kolejności poszczególnych części Mszy albo śpiewanie na wejście Budki Suflera to totalne przegięcie. Odnoszę jednak wrażenie iż pieśń do Ducha Świętego, inna niż w śpiewniku wersja Agnus Dei albo Gloria jest najgorszym przestępstwem i oznacza unieważnienie Mszy. Żeby była jasność: porządek musi być, nie wolno dopuścić do sytuacji że ktoś nie wie w ogóle co sie dzieje. Natomiast nie widzę problemu gdy zmieniona jest np. melodia lub użyty równoznaczny tekst, względnie rozwinięty w razie potrzeby.

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Zbigniew 09:05:21 | 2011-04-18
Bardzo mnie drażni zwrot "abyśmy zasłużyli"...przecież łaska to darmowy dar Pana Boga. Jak więc można na tę łaskę zasłużyć? Kogoś po prostu porąbało....

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~radior 22:37:24 | 2011-04-17
Największym problemem w przeżywaniu liturgi przez wiernych jest brak umiejętności skupienia się. Znak czasów telewizji, internetu i gier komputerowych (wiem to ze swojego doświadczenia).

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~AMEN 18:43:02 | 2011-04-17
Liturgia jest depozytem strzeżonym przez cały Kościół. Jeśli spotykamy się z nadużyciami, powinniśmy się do nich odnosić. Rozmawiać z danym księdzem, odwoływać się do diecezjalnych komisji liturgicznych, do biskupa, który powinien sprawę rozpatrzyć, zachowując dobro obu stron, ale przede wszystkim dobro liturgii. To nasz wielki brak i słabość – że nie potrafimy i często nie mamy odwagi bronić tradycji Kościoła w tym zakresie.

Oceń odpowiedz

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?