Cała prawda o schizofrenii

(fot. shutterstock.com)

Diagnoza: "schizofrenia" brzmi jak wyrok. Osoby zdrowe ta choroba zarówno przeraża, jak i fascynuje. Nasza wiedza o niej jest daleka od prawdy. A jaka jest prawda? 

 

Zebraliśmy najczęstsze opinie na temat tej choroby i sprawdziliśmy ich słuszność.

 

"Schizofrenia jest dziedziczna".

 

Fałsz.


Schizofrenia nie jest chorobą dziedziczną. Może wystąpić zarówno u osób, u których ktoś z bliższej lub dalszej rodziny chorował, jak i u tych "w wywiadzie psychiatrycznym - nieobciążonych" (czyli takich, u których nikt z bliskich nie cierpiał). Uważa się, że jeśli osoba jest, zwłaszcza blisko, spokrewniona z kimś chorującym, to ryzyko zachorowania jest większe - ale tak sprawa ma się przecież z większością chorób. Jednak nie ma to bezpośredniego przełożenia na dziecko, jeśli ktoś z rodziców bądź członków bliższej  rodziny jest chory. Co więcej, matki ze stwierdzoną schizofrenią najczęściej mają zdrowe dzieci, natomiast dzieci ze schizofrenią - zdrowych rodziców.


Schizofrenia jest chorobą wieloczynnikową. Żeby doszło do zachorowania, musi zajść kompilacja wielu złożonych czynników, wśród których na pierwszym miejscu wymienia się przede wszystkim czynniki neurobiologiczne (specyficzna praca mózgu: zwiększona aktywność dopaminergiczna w szlaku mezolimbicznym) oraz środowiskowe (zwłaszcza traumatyczne przeżycia z dzieciństwa).

 

"Schizofrenia jest nieuleczalna".

 

Fałsz.


Schizofrenia jest w pełni uleczalna. Pokutujący tu mit głosi, że na schizofrenię choruje się całe życie. Nie jest to prawda. Epizod chorobowy trwa zazwyczaj kilka miesięcy. U niektórych choroba rozwija się powoli, prowadząc do coraz większego odrealnienia, u innych wybucha nagle z wszystkimi objawami: urojeniami myślowymi oraz omamami wzrokowymi i słuchowymi. Po kilku miesiącach leczenia (w części przypadków, nie we wszystkich, konieczna jest hospitalizacja), choroba ustępuje.

 

Prawdą w tym wszystkim jest fakt, że osoba, która przeszła schizofrenię, najczęściej do końca życia będzie musiała zażywać leki zapobiegające nawrotowi choroby. Prawdą jest również, że podczas całego życia można przejść od jednego do kilkudziesięciu epizodów schizofrenii. Trzeba jednak podkreślić, że pomiędzy nawrotami dana osoba może funkcjonować zupełnie sprawnie. I zawsze jest nadzieja, że kolejny nawrót choroby będzie tym ostatnim.

 

"Chorujący na schizofrenię są agresywni".

 

Fałsz.


Osoby cierpiące na schizofrenię nie wykazują się większą agresywnością niż obserwuje się to u zdrowych osób. Często jest wręcz przeciwnie. Chorzy są wrażliwsi i przez to delikatniejsi w obyciu i kontakcie z innymi. Częściej mówi się o tym, że to właśnie osoby chorujące, zwłaszcza w patologicznych środowiskach, mogą być ofiarami agresji.
Pod tym mitem ukrywa się również plotka, że osoba ze schizofrenią jest zdolna do morderstwa.

 

Tutaj zachodzi pomieszanie pojęć pomiędzy osobą chorującą psychicznie, ze schizofrenią (która to osoba, jak już powiedzieliśmy, zazwyczaj jest bardziej wrażliwa niż przeciętny człowiek), a psychopatą (kimś pozbawionym zdolności odczuwania empatii i lęku, niemającym odruchów moralnych i umiejętności wchodzenia w relacje, kompensowanymi przez narcyzm i agresję).

 

"Osoby ze schizofrenią nie są zdolne do pracy".

 

I prawda, i fałsz.


Prawdą jest, że podczas przechodzenia epizodu chorobowego osoba nie jest zdolna do pracy. Pozostaje ona wtedy we własnym, urojonym świecie. Występuje u niej również zaburzenie logicznego myślenia. Jednak ten okres, jak już powiedzieliśmy, trwa najczęściej kilka miesięcy. Po tym czasie chorujący jest jak najbardziej zdolny do podjęcia aktywności zawodowej. Wiadomo jednak, że rynek pracy nie sprzyja cierpiącym na wszelkiego rodzaju choroby wymagające dłuższych przerw w pracy, dlatego osoby ze schizofrenią częściej niż inni borykają się z bezrobociem i - co za tym idzie - trudną sytuacją materialną.


Z drugiej strony osoby ze schizofrenią, o ile znajdą się w dogodnych dla swojej sytuacji zdrowotnej warunkach zawodowych, osiągają nierzadko ponadprzeciętne wyniki. Wiele wybitnych jednostek, jak choćby znany wszystkim z filmu Piękny umysł matematyk John Nash czy słynny pisarz Kurt Vonnegut, borykało się z tą chorobą. Okazuje się też, że choroba ta stosunkowo często dotyka właśnie naukowców i artystów, którzy na szczęście ze względu na swoje wybitne osiągnięcia na uczelniach wyższych znajdują dogodne miejsca pracy.

 

 

Bibliografia:

Bogdan de Barbaro, Andrzej Cechnicki, Krystyna Ostoja-Zawadzka, Możesz pomóc, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005

Antoni Kępiński, Schizofrenia. Poradnik dla rodzin pacjentów chorych na schizofrenię i zaburzenia schizotopowe, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012

 

 

Wspomóż Nas

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.36

Liczba głosów:

11

 

 

Komentarze użytkowników (0)

Sortuj według najnowszych

 

 

Inteligentne Życie 

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?
Zaloguj przez Google
Zaloguj przez Facebook