Nowi partnerzy rodziców

Kontakt dziecka z nowymi partnerami rodziców i rodzicami przybranymi jest często trudny i problematyczny. Zajmuje on coraz więcej miejsca w poradnictwie rodzinnym.

Przybrani rodzice muszą, podobnie jak rodzice zastępczy lub adopcyjni, liczyć się z tym, że dzieci oprócz żywienia przesadnych oczekiwań będą czasami wyładowywały na nich wściekłość i rozczarowanie z powodu biologicznych rodziców i będą ich „wystawiać na próbę". Założenie nowej rodziny wiąże się zarówno z ryzykiem, jak i z ciekawymi perspektywami.

• Czy mam włączać mojego nowego partnera lub moją nową partnerkę w wychowywanie dzieci?
• Czy mamy zamieszkać razem, czy jest na to jeszcze za wcześnie? Co na to powiedzą dzieci?
• Czy jestem pewien, że nowy związek przetrwa, czy może znowu się rozpadnie?
• Czy jako przybrany ojciec lub przybrana matka mam raczej zachowywać się wobec dzieci powściągliwie, czy też zabiegać o ich względy?
• Jak mam się zachowywać, gdy dzieci mojego partnera lub mojej partnerki całkowicie mnie odrzucą?
• Czy jako dziecko zdradzam moją mamę lub mojego tatę, gdy nawiązuję kontakt z nowym partnerem lub partnerką jednego z nich albo z przybranym rodzicem?
• Czy nowa żona lub nowy mąż zastąpi w naszej rodzinie tatę lub mamę?
• Czy jako przybrane dziecko jestem traktowany tak samo jak biologiczne dzieci i czy znaczę tyle samo?

Różnorodność powyższych i podobnych pytań wskazuje, że wspólne życie w przybranej rodzinie nie przebiega bez problemów i wymaga pewnego wsparcia. Ciągle mamy, niestety, przykłady przybranych rodzin, które mimo wieloletnich starań rozstają się, ponieważ po prostu nie udaje się pogodzić różnych interesów i potrzeb. Zwłaszcza dzieci w wieku dojrzewania są przeciwne założeniu nowej rodziny lub ponownemu wstąpieniu w związek małżeński rodziców, a „nową" lub „nowego" długo jeszcze odbierają jako natręta lub obcego. Dzieci okazują sceptycyzm lub niechęć, gdy mają już za sobą kilka rozstań lub gdy są za bardzo związane z mamą lub tatą. Nie czują się wtedy dzieckiem, ale bardziej partnerem rodzica.

Z drugiej strony istnieje szansa, żeby dzieciom - właśnie gdy są w wieku dorastania - jeszcze raz pokazać przykład związku mężczyzny i kobiety i umożliwić zastanowienie się nad tą kwestią, a także zaspokoić ich potrzebę uznania i zainteresowania. Jest to szczególnie ważne wtedy, gdy relacja z biologicznym rodzicem jest chwiejna i niezadowalająca lub idealizowana przez dzieci, choć w rzeczywistości nigdy nie mogła być doświadczona i przeżyta.

Co się sprawdziło, a na co należy uważać?

• Przybrana mama lub przybrany tata nie powinni chcieć zastąpić rodzonej mamy lub rodzonego taty.
• Większość dzieci przykłada do tej sprawy niezmiernie dużą wagę, nawet wtedy, gdy rodzony tata lub rodzona mama niewiele się nimi zajmowali.
• Dla dzieci jest ważne, żeby ich biologiczni rodzice byli wystarczająco szanowani i otaczani uznaniem. Przez to same czują się dowartościowane.
• Są wtedy bardziej skłonne do nawiązywania kontaktu z nowymi partnerami rodziców, ponieważ nie muszą się bać, że ich więzi z rodzicami ulegną zerwaniu.
• Z tego powodu szczególnie w rodzinach z przybranymi rodzicami powinno się na początku uważać, żeby odwiedziny i spotkania z biologicznymi rodzicami były regularne.
• Nie powinno się również oczekiwać, że do nowych rodziców dziecko będzie zaraz mówiło „mamo" i „tato". Najlepiej gdy będzie się do nich zwracało po imieniu.
• Powinno się też możliwie wcześnie wyjaśnić kompetencje wychowawcze, zwłaszcza wtedy, gdy dziecko mówi: „Ty nie jesteś naszą matką", „Ty nie jesteś naszym ojcem".