Prawdziwa przyjaźń wymaga wysiłku i pracy

Jak każda ludzka relacja, przyjaźń wymaga wysiłku i pracy. Już samo założenie, że być przyjacielem wymaga najpierw bycia prawdziwie sobą, sprawia, że jest to niejako zadanie długofalowe, niejednokrotnie ukazywane jako trudny do osiągnięcia ideał.

 

Przyjaźń wymaga pracy i potrzeba wielu duchowych i osobowościowych cech, które umożliwią nawiązanie i rozwój tej więzi. Warto tu może skoncentrować się na kilku cechach, które są niezbędne do trwałego i pogłębionego przeżywania przyjaźni.


Każda relacja, a w szczególności przyjaźń jest związana z "obecnością". Jestem przyjacielem poprzez obecność fizyczną, duchową. Przyjaźń wyraża się poprzez poczucie bliskości z drugim człowiekiem. To jest proces, które musi się pogłębiać w rozwoju przyjaźni. Nie zawsze obecność fizyczna jest możliwa, ale dlatego ważne jest «poczucie» więzi. Wielokrotnie możemy bowiem doświadczać, że w przyjaźni czas staje się jakby relatywny. Kiedy spotykamy się po długim nieraz rozstaniu, czujemy, jakby ten czas był wzięty w nawias, nic się nie zmieniło, gdyż poczucie bliskości pozwoliło nam odczuwać «obecność». W przebywaniu z przyjaciółmi liczy się nie tylko ilość czasu spędzanego wspólnie, ale także jego jakość i intensywność. Czasami one właśnie muszą zastąpić niedomiar ilości.


Ważnym elementem przyjaźni jest "cierpliwość". Cierpliwość ta odnosi się do wszystkich wymiarów relacji z drugim człowiekiem. Muszę być cierpliwy z samym sobą, znosząc siebie samego, swoją niepewność, szczególne oczekiwania i niespełnienia. Muszę być cierpliwy w stosunku do swego przyjaciela, do jego potrzeb i oczekiwań, które nie zawsze muszą iść w parze z moją wrażliwością i oczekiwaniami. Muszę być w końcu cierpliwy w stosunku do samej wzajemnej więzi, która rozwija się, podlega pewnym procesom, potrzebuje czasu, nie zawsze jest idealna. Cierpliwość wskazuje także na konieczność przyjęcia «cierpienia» w przyjaźni. Być cierpliwym to znaczy zgodzić się na ponoszenie konsekwencji własnej niedoskonałości i niedoskonałości drugiego.


Z cierpliwością tak pojmowaną łączy się jeszcze inna cecha, która jest bardzo ważna w każdej relacji, a mianowicie "zdolność do przebaczenia". Każda więź jest procesem, którego rozwoju nie jesteśmy w stanie przewidzieć, który nie zależy tylko od naszej woli. Musimy się zatem zgodzić na pewną niedoskonałość tego, co ludzkie w tej relacji. Nie zasadza się ona bowiem na byciu doskonałym, ale na «byciu sobą», ze wszystkim, co na to się składa. Przyjaźń wymaga przebaczenia i w tej zdolności się sprawdza. Zdolność przyjęcia drugiego takim, jakim jest, a nie tylko takim, jakim chcielibyśmy, by był, jest najlepszym znakiem prawdziwości i głębi tej relacji.


Przyjaźń, będąc procesem dziejącym się w czasie, wymaga "wytrwałości". Przyjaciele to ludzie, którzy ciągłe się kształtują, którzy wzrastają razem. Trzeba uznać i być prawdziwym w przeżywaniu poszczególnych etapów tej więzi. Nie można bowiem w przyjaźni niczego przyśpieszać czy pomijać.

 

Zwykle mści się to potem jakimś cierpieniem. Bez wytrwałości, bez pracy nad przyjaźnią, więź ta narażona jest na niepotrzebne złudzenia i cierpienie. Każda przyjaźń jest niepowtarzalna. Choć mówimy o pewnych etapach, tym niemniej nie jesteśmy w stanie znaleźć modelu dla jakiejś relacji przyjacielskiej, do którego moglibyśmy ją dopasowywać.


Do naszego opisu cech mających kapitalne znaczenie w przyjaźni trzeba by jeszcze dodać wymiar duchowy, który staje się niejako dopełnieniem i testem na prawdziwość relacji. Przyjaźń jest związana z "byciem sobą" i ze wspólnym wzrastaniem. W sposób naturalny więc zahacza o duchowy wymiar naszego życia. Pozwala nam odkrywać bowiem w pełni siebie, ale też otwiera nas na głębszą relację do Boga. Duchowy wymiar przyjaźni pomaga w odkrywaniu swojego powołania, wspomaga nas w dawaniu na nie prawdziwej i pełnej odpowiedzi. Przyjaźń daje nam perspektywę, w której lepiej dostrzegamy siebie i kierunki naszego życia. Nie zamyka nas i nie zatrzymuje w rozwoju.


Przyjaźń wymaga dużego stopnia pokory. Pokora jest zdolnością do prawdziwej i realistycznej oceny tego, kim jestem i co mogę dać innym. Sprawia, że staję się wdzięczny za dar przyjaźni, a jednocześnie pomaga nam w uznawaniu tego, czego nam jeszcze wspólnie brakuje. Otwiera nas na bycie cierpliwym, wyrozumiałym. Chroni nas także przed niepotrzebnymi iluzjami.

 

Więcej w książce: Obudzić serce - Paweł Kosiński SJ

 

 

Czytaj dalej...

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.73

Liczba głosów:

26

Komentarze użytkowników (5)

Sortuj według najnowszych

Zgłoś do moderacji

~helix 22:05:02 | 2013-03-30
zobacz co  tym świetnym viralu wykręcili za numer swoim kumplom... A Ty dałabyś radę? Mi by się chyba nie chciało... środek nocy... dzowni telefon...
http://www.youtube.com/watch?feature=pla<x>yer_em<x>bedded&v=feQXgv_BHGs

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~i już 13:17:03 | 2012-11-06
przyjaciół się ma, albo się nie ma

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~do ~Siostry 19:31:16 | 2012-11-05
Prawdziwa przyjaźń  jest możliwa  między mężczyznami, między kobietami oraz między kobietai mężczyzną, ale wymaga,  jak napisano w tytule artykułu,   wysiłku i pracy... i raz jeszcze pracy (nad sobą w dużej mierze...).  Mówi się, żebyś wiedzieć, czy ten ktoś i vice versa  potrzeba beczke soli wspólnie zjeść. Czasami tak dużo się dzieje w życiu obu stron, że wcześniej się. 

Oceń odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Siostra 19:00:45 | 2012-11-05
 Szczególnie ciekawym zaganieniem jest przyjaźń męska,czy jest mozliwa gleboka, serdeczna i bliska przyjażn miedzy mezczyznami bez podejrzewania o homosksualizm?Szczegolnie w dzisiejszej chorej rzeczywistosci.

Oceń 1 odpowiedz

Zgłoś do moderacji

~Wierna rzeka 16:45:40 | 2012-11-05
No. Nikogo się do przyjaźni nie zmusi,ani do badań lekarskichg,ani terapii.

Oceń odpowiedz

Inteligentne Życie 

Logowanie

 
Opcja umożliwiająca automatyczne logowanie w serwisie przy kolejnej wizycie. Jest aktywna do momentu wylogowania.
zarejestruj się zapomniałeś hasła?