Potencjalnych przyjaciół rozpoznajemy najczęściej wtedy, kie­dy wiemy, czego w nich szukamy. Istnieją określone cechy lu­dzi, które sprawiają, że osoby, które je mają, dopuszczamy do siebie bardzo blisko. Cechy te stanowią rodzaj wzorca, który może być wskazówką, gdy szukamy takich osób. Przy jego po­mocy można też przetestować własną zdolność tworzenia do­brych relacji z innymi!
więcej

Tylko gdzie znaleźć taki chodzący ideał...?;)

w społeczeństwie kiedy coraz bardziej izolujemy się od bliskich jest coś paradoksalnego że coraz bardziej pragniemy prawdziwej przyjażni ,tęsknimy za nią ale jakże nam trudno uwierzyć w prawdziwą przyjażń ,kiedy zostaliśmy zranieni w najgłębszej sferze duchowej od tych którym kiedyś tak bardzo zaufaliśmy .tylko Bóg może dokonać uzdrowienia .Tęsknota za więzią szlachetną ,czystą jest ciągłym pragnieniem ,

Przekonałem sie, że autentycznego przyjaciela poznaje się przede wszystkim po życzliwej krytyce. Dobry przyjaciel to nie bezkrytyczny pochlebca. Troszcząc sie o wzrost przyjaciela trzeba umieć zdobyć się na słowa krytyki, kiedy ten zachowuje się źle. Przyjaciel musi w pewnym momencie zareagować: "Stary, wiesz jak mi na tobie zależy, dlatego muszę ci powiedzieć, że według mnie mógłbyś przestać drinkować codziennie, zadawać się z żoną X-a, ciągle wszcynać kłótnie w pracy itp..." To trudna próba przyjaźni, ale lepsze to niz przyjaźń pozorna, oparta na prawieniu sobie komplementów. Takie moje doświadczenie.

Dobry przyjaciel,to ten,ktory potrafi byc z toba w kazdej sytuacji zyciowej,nie osadza,nie udaje niczego przed Toba,zwyczajnie Cie kocha. 

 Przyjaciel to "kumpel" na drodze do twojego zbawienia.Woli słuchać, niz mówić. Woli napominać, niż ci na zło przyzwalać. Woli odejść, byś ty sam do siebie powrócił. Przyjaciel modli się za ciebie, o czym ty nie wiesz.

Mam duże grono przyjaciół, lecz nigdy nie miałam kogoś od serca. nie miałam i nie mam potrzeby zwierzania się z moiich osobistych spraw, zawsze rozwiązywalam sama swoje problemy. Od pewnego jednak czasu nauczłam się dzięki rekolekcjom ignacjańskim wszystkie sprawy powierzać Panu Jezusowi. On stał się moim powiernikiem i prawdziwym przyjacielem do Którego zwracam się z najbardziej osobistymi problemami. Z problemami idę przed Najświętszy Sakrament i wypowiadam je i powierzam Jezusowi i nie mam oporów psychicznych że ktoś powtórzy moje sekrety. Mam dowody jak bardzo skuteczna jest taka rozmowa z Panem Jezusem i jak dobrym jest dla mnie Przyjacielem. Uzyskałam w ten sposób spokój wewnętrzny i wiarę w skuteczność tej metody.

racja, robak50. Tak sie dzieje kiedy przyjaciel jest równocześnie niegłupim człowiekiem. Niestety nie zawsze spotyka się to ze zrozumieniem. Czesem całe narody tego nie rozumieją.