Bzdura, ze
"Jeżeli za młodu jesteśmy życzliwi i uśmiechnięci, potrafimy kochać, budować dobre, ciepłe relacje z ludźmi, to w podeszłym wieku nie będziemy samotni."
Po prostu przyjaciele i znajomi a nawet rodzina - uciekaja gdy kogos dopadnie nieszczeście, tragedia czy choroba. Bez względu na to jaki ten człowiek wczesniej był.

Chyba jeszcze mało znasz życie Ewo. Nawet jeśli w młodości było się aktywnym i życzliwym, czasami losy tak się układają, że moża zostać absolutnie samotnym.
Dam Ci przykład. Złożyło się tak,że umarli dosłownie wszyscy bliscy /tak bywa/, doszła choroba,bieda,przeprowadzki w miejsca coraz gorsze /w poszukiwaniu tańszego życia itd.itp./. Dzieci tak daleko i dalekie, że jakby ich nie było. Czasem wrogo nastawione...
I nagle człowiek jest sam.W pewnym wieku bardzo trudno a wręcz niemożliwie jest zawieranie nowych znajomości.Brak zaufania,wstyd,nieśmiałość,zawody z przeszłości i wiele innych czynników składa się na samotnośc.
Więc pisząc,że jak w młodości było się takim "hej do przodu" to już zawsze tak zostanie jest błędem i nieznajomością życia.
Dobrze,że jest internet.Dla mnie to jedyne znajomości i niech tak zostanie.
Pozdrawiam.

Pewien zacny, wiekowy  ksiądz wypowiedział takie słowa: błogoslawieni, którzy nie uprzykrzają i tak przykrej starości...a więc uśmiechajmy się więcej...

Ta cywilizacja jest nieludzka, generuje samotnosć. Mieszkanka osób starszych w blokach to takie dziury w murze. Ciepło, czysto, sucho, ale nie ma co robić. Depresja. A najmniejszy domek z ogródkiem to mnóstwo zajęcia do konca zycia, kwiatki, rabatki, trawka, podlać trzeba, przesadzić, poplewić, ławeczka, kurka, kotek, cos naprawić, za płotem sasiadka tez zapracowana, opalona, dziadek zakurzy na ławeczce a nie pod nosem babci, nie oberwie jak ten w bloku. Lepsze życie w domku. Eh, na wsi lepiej się starzeć niz w miescie. Ale mało tych szczęściarzy. Młodzi sprzedadzą babci domek, wezmą ją do bloku i babcia szybko umiera. Z nudów.

Poza tym ludźmi oderwanymi od ziemi łatwiej sterować, są zdani na niewidzialną rękę rynku, banków i biurokracji. Ci z kawałkiem ziemi mogą sobie przynajmniej zapewnić wyżywienie. Nie mówiąc o chłodzie w letnie upały - porównać z blokiem...

"Pierś moja coraz słabiej oddycha,
krew moja coraz wolniej płynie,
w sieci zmarszczek jak w pajęczynie,
leżę spętana i cicha..."
babcia

Smutek osób starszych jest NASZYM wyzwaniem 

Człowiek nie powinien zapominać, że jedynym fundamentem, na którym warto budować jest Chrystus, który na krzyżu powiedział "Boże, mój Boże czemuś mnie opuścił". Samotność nie jest więc drogą do klęski, ale do zwycięstwa. Ludziom nie chce się jednak walczyć, bo to wymaga wysiłku, a z wiekiem traci się siły. Człowiek musi się rozwijać na poziomie intelektualnym, duchowym, emocjonalnym i fizycznym, inaczej po prostu się zwija. I nie ma tu znaczenia gdzie sie mieszka w domku, czy w bloku. Trzeba trochę więcej chcieć to i pojawią się możliwości.

Smutek osób starszych jest NASZYM wyzwaniem 

Znam wiele babć i dziadków promiennych! Złączonych z Bogiem w swej starości!