(...) Stosowanie kar cielesnych pociąga za sobą jeszcze jedną ważną konsekwencję - przeszkadza we właściwym rozwoju sumienia dziecka. Zdarza się bowiem, że bicie likwiduje u niego poczucie winy na zasadzie, że uznaje ono, iż zapłaciło w ten sposób za swoje niewłaściwe zachowanie, czuje się swobodnie, więc ten czyn powtarza, by potem znowu go "spłacić" poprzez przyjęcie klapsa. Wówczas dziecko może samo prowokować bicie. Tymczasem takie dziecko potrzebuje pomocy, by poradzić sobie z własnym poczuciem winy i ze złością. ( ...)

To jeden z wątków dyskutowanego artykułu Kochasz.Nie bij ,ciekawi mnie wasze zdanie.Czy aby autorka tekstu nie posunęła się zbyt daleko ?
Pisząc o karach cielesnych i zestawiając ją z kwestią budowy sumienia.
Czy jest to znak równa się - dałes dzieciakowi klapsa - wykoślawiasz jego sumienie.?

Dla mnie ta teza postawiona w artykule jest bez żadnego uzasadnienia. Przeciez ta kara cielesna jest na samym końcu łańcucha tłumaczenia dziecku o niewłaściwym zachowaniu. A po za tym dzieci nie powtarzają ciągle tych samych złych zachowań. Staram się sobie przypomnieć czy były takie sytuacje kiedy dostałem lanie od ojca i za jakiś czas pomyślałem: - a, zrobie to jeszcze raz, jakoś to lanie przetrzymam. Dla mnie to chora sytuacja. I taka na pewno wymagała by pomocy dobrego psychologa. Ale nie jest to zytuacja normalna, którą mozna by przykładać do wszystkich przypadków.

nie wolno krzywdzic dzieci i kropka..

Przyłączam się całym sercem do tego tematu.